นั่นไม่ใช่สายตาของพันไมล์แต่เป็นไอ้แก่ร่างอ้วนใส่ชุดสูทสีดำ ใบหน้ากลมมีรอยยิ้มหื่นกาม นัยน์ตาหวานหยาดเยิ้ม พอสบตากันเขาก็ส่อสันดานพยักหน้าหน้าเบา ๆ เหมือนกวักเรียก
แพนนีเบือนหน้าหนี ไม่สุงสิงไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับคนประเภทนั้น น่าเกียจที่สุด
ทว่ากลับถูกบริกรคนหนึ่งเดินมาหา แล้วบอกว่า “ท่านผู้บริหารเรียกคุณไปที่โต๊ะครับ” คนพูดเอ่ยพร้อมกับผายมือไปทางโต๊ะด้านหน้า ซึ่งคนที่เรียกนั้นคือพันไมล์ ร่างบางจึงจำใจเดินไปหาเขา
คนในชุดทำงานสภาพเก่า ๆ ยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของท่านประธานบริษัท ผู้บริหารร่วมโต๊ะหันมามองเธอด้วยนัยน์ตาสงสัยปนรังเกียจ คนระดับรากหญ้าไม่ควรมาเสนอหน้าในสายตาพวกเขา แต่ใช่ว่าจะไม่มีคนเห็นต่าง ชายร่างท้วมกำลังมองแพนนีด้วยสายตาปลื้ม ถ้าลุกไปกอดได้ร่างอ้วน ๆ คงแนบชิดกับเนื้อเนียนตั้งแต่วินาทีที่เดินมาแล้ว
“ไปบริการเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟคุณวิทวัสสิ” พันไมล์เอ่ยพร้อมมองเจ้าของร่างอ้วนเพ
