@ห้องประธานบริษัท
ร่างสูงเดินไปเดินมาด้วยความกังวล น้ำเหนือพาเธอไปตั้งนานแล้วแต่ทำไมไม่โทรมาหาสักสาย ความเงียบในห้องทำงานขยายความรู้สึกกระวนกระวายใจ ทุกเสียงนาฬิกาเดินดูเหมือนจะดังเกินจริง มือใหญ่กำโทรศัพท์ไว้แน่น ไม่กล้าโทรไปถามซ้ำ กลัวจะรบกวนหรือได้รับข่าวที่ไม่อยากได้ยิน
สายตาคมกริบมองไปที่ประตูบานใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกวินาทีที่ผ่านไปเหมือนยืดยาวกว่าปกติ ความกังวลเกาะกินอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างจะต้องปลอดภัย แต่ใจกลับไม่ยอมฟังเหตุผล
ในที่สุดเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เขาสะดุ้งโหยงก่อนจะแกล้งหยิบโทรศัพท์แนบหูทำทีเป็นสนทนากับปลายสายอยู่ ในระหว่างที่ประตูเปิดเข้ามาเผยให้เห็นเลขาของตน
“อ้าวเหรอเข้าใจแล้ว” พันไมล์พูดกับปลายสาย พลางใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากบอกเป็นนัยให้คนมาใหม่ห้ามพูดแทรกระหว่างที่เขาคุยอยู่ ทว่าน้ำเหนือเบือนหน้าหนีหัวเราะเยาะ ก็เพราะหน้
