กาลครั้งหนึ่งรักถูกหักหลัง

ตอนที่6 l เป็นไปไม่ได้(1/2)

มือข้างนั้นกลับเปลี่ยนทิศทางฟาดใส่แก้มตัวเองทันที เสียงตบดึงความสนใจให้ทุกสายตาจับจ้องมายังจุดเกิดเหตุ ขณะที่แคทเบือนหน้าแสร้งทำเป็นร้องไห้ สะอื้นเบา ๆ ราวกับถูกคนเบื้องหน้ากระทำ บนแก้มหล่อนแดงเป็นรอยมือชัดเจน คนอื่นเห็นก็คิดว่าเป็นฝีมือแพนนีทั้งนั้น

ละครน้ำเน่าดี ๆ นี่เอง

แพนนีมองหล่อนเล่นละครด้วยสายตานิ่งเฉย เพราะรู้ว่าเมื่อก่อนแคทมีนิสัยอย่างไร ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม

สิ่งที่แคทอยากให้เป็น ได้ดังใจเมื่อพนักงานเดินมาต่อว่าแพนนียกใหญ่ เอาใจหล่อนเพราะรู้ว่าเป็นแฟนท่านประธาน ส่วนคนถูกว่ากลับยืนตัวตรง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงราวกับผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เป็นแคทเสียเองที่รู้สึกไม่พอใจ

“ขอตัว” แพนนีเอ่ยเสียงห้วนก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินจากไปอย่างไว มายังบริเวณที่ไม่มีคน เธอโทรกลับไปหามารดาด้วยใจระส่ำ เสียงเรียกดังอยู่นานจนเธอเกือบท้อ และในที่สุดก็กดรับเสียที

“แม่!! ทำไมไม่รับสายเร็ว ๆ”

[แม่ไปคุยกับข้างบ้านหนะ ว่าแต่ได้งานไหม เงินล่ะหามาคืนได้หรือเปล่า]

“ได้ หนูได้งานแล้วนะแม่ เดี๋ยวตอนเย็นจะรีบเอาเงินไปคืนเจ้าหนี้”

[เก่งมากลูก แค่นี้นะแม่กำลังทอดไข่]

“แต่เมื่อกี้แม่บอกคุยกับคนข้าง...” เธอยังเอ่ยไม่จบ แต่ปลายสายกลับวางใส่

เอาเถอะ! อย่างน้อยก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าผ่านไปได้ เธอมีงานทำแล้ว อีกหน่อยชีวิตเธอกับแม่คงลืมตาอ้าปากเหมือนคนอื่นได้สักที

ร่างบางเดินกลับเข้าบริษัท เสียงซุบซิบนินทาลอยแว่วตั้งแต่โถงต้อนรับมาเป็นระลอก ทั้งคำพูดเหยียดหยัน สายตาที่จับจ้อง ทุกอย่างล้วนแต่แสดงเจตจำนงว่าแพนนีกลายเป็นที่รังเกียจสำหรับทุกคนไปแล้ว

แพนนีมัวแต่สนใจเป้าหมายตัวเอง ลืมไปเลยว่าเข้ามาทำงานที่นี่ด้วยตำแหน่งอะไร แล้วต้องเริ่มตรงไหน ถามใครก็คงไม่มีใครบอก ตนกลายเป็นศัตรูกับพนักงานทั้งบริษัทซะละมั้ง

อีกด้านหนึ่ง

แคทเดินเข้าห้องประธานบริษัทด้วยความคุ้นชิน ชายหนุ่มนั่งทำงานด้วยความเคร่งเครียด เพราะหัวหน้าแผนกหลายฝ่ายตำหนิเขาที่รับพนักงานตามอำเภอใจ แถมไอ้แก่พวกนั้นหูตาไวเหลือเกิน แม้กระทั้งเรื่องอนุญาตให้แพนนีเบิกเงินเดือนล่วงหน้ายังรู้ไปถึงหู

“พันไมล์ ทายสิว่าฉันเจอใคร...” หล่อนรู้อยู่แล้วว่าประธานบริษัทต้องรู้ แต่แค่เย้าแหย่เพื่อดูปฏิกิริยาว่าเขาจะทำเช่นไร

“เพื่อนเก่าของเธอ” เสียงเรียบตอบในขณะที่สายตากำลังจับจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า

“รู้อยู่แล้วสินะ...หรือพันไมล์เจตนารับทำงาน คงไม่ลืมหรอกนะว่าหล่อนทำอะไรกับนายไว้บ้าง”

คำพูดของแคทสามารถดึงความสนใจให้ใบหน้านิ่งเงยมามองได้สำเร็จ “ฉันไม่มีทางลืม” เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยจบกัดฟันแน่น นัยน์ตาสีนิลลุกวาวฉายเพลิงอาฆาต แรงอึดอัดเปลี่ยนบรรยากาศในห้องให้คุกรุ่น แคทยิ้มพอใจอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะก้าวเดินทอดน่องใช้ปลายนิ้วลูบไปกับโต๊ะอย่างเบามือเหมือนกลัวมันจะแตกหักไปหาคนบนเก้าอี้

“หล่อนตกต่ำขนาดนี้ เพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นถีบหัวส่งแน่” เจ้าของเสียงใสหยุดยืนด้านหลังพันไมล์ แล้วโน้มตัวเอาคางมนวางบนไหล่กว้างอย่างใกล้ชิด แสร้งพ่นลมหายใจกระทบกับผิวบนคอหนา ก่อนจะเอ่ยต่อเมื่อเห็นว่าเขาเงียบไป

“เมื่อกี้แพนนีตบหน้าแคทด้วย พันไมล์ต้องไล่มันออกนะ” หล่อนใช้เสียงอ้อนออเซาะ ทุกครั้งที่ทำเช่นนี้พันไมล์ก็จะยอมทุกที ทว่า...ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เขาขยับไหล่ออกเป็นเชิงไล่ หล่อนก็รีบเปลี่ยนมานั่งบนตักเขาแทนใช้มือบางลูบไปตามแผงอกแกร่ง

“ถ้าคุณไม่กล้า งั้นให้แคทไล่มันเองนะ”

“รำคาญ” เสียงเรียบเอ่ยพร้อมกับผลักตัวหล่อนออกอย่างไว ก่อนจะยืนพรวด ไม่พูดอะไรต่อเดินไปทางประตู

“นี่พันไมล์!! แคทเป็นแฟนคุณนะ ทำแบบนี้ได้ไง หรือยังรักมันอยู่” เสียงคำถามที่ตะโกนตามหลังทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักกึก หมุนตัวกลับมาหาเจ้าของเสียง

“หึ! ผู้หญิงสกปรกแบบนั้น แม้จะเป็นดินใต้รองเท้าฉันยังไม่คู่ควร ใครจะเอาลง”

เรือนหน้าแต้มเครื่องสำอางสีจัดยกยิ้มเมื่อได้ยินประโยคนั้น “ดีแล้วค่ะพันไมล์” เจ้าหล่อนรีบถลาไปหาเขา ควงแขนไว้แน่นพร้อมกับแกว่งเบา ๆ ทำตัวเป็นเด็กน้อย

“เรื่องแต่งงานของเรา ให้แคทบอกพ่อกับแม่เลยนะคะ”

ทว่า...เขากลับแกะมือหล่อนออก เบือนหน้าไปอีกทางเลี่ยงที่จะตอบคำตอบ “ก็แล้วแต่”

“แคทรักพันไมล์นะ อ้อ! งั้นให้จัดงานเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่นะคะ”

“ทำไมต้อง...” พันไมล์หยุดชะงักเมื่อฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ “ก็ดี” เขาตอบเสียงเรียบก็จริง แต่นัยน์ตาดุดันกับส่อถึงการมากแผนการ

“งั้นแคทไปบอกพวกพนักงานก่อนนะคะ” เอ่ยจบเป็นหล่อนที่เดินเบี่ยงออกไป เมื่อสิ่งน่ารำคาญไม่อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาแล้ว ชายหนุ่มก็สาวเท้ากลับมานั่งเก้าอี้ทำงานต่อ

ร่างสูงทิ้งความวุ่นวายไปกับการถอนหายใจเฮือกยาว เขาเหมือนแบกสิ่งหนักอึ้งตลอดเวลา ไม่เป็นตัวของตัวเองมานานแล้ว จนกระทั่งได้มาเจอแพนนีอีกครั้ง หัวใจในอกข้างซ้ายมันเต้นเร็วขึ้นมาหลายส่วนย้ำให้รู้ว่ายังมีชีวิต ไม่ใช่ต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวตายไปเมื่อหกปีก่อน

ใช่! คืนนี้คงสนุก...

ระวังจะโบ้เอานะพันไมล์