กาลครั้งหนึ่งรักถูกหักหลัง

ตอนที่6 l เป็นไปไม่ได้(2/2)

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูฉุดประธานหนุ่มออกจากเรื่องในหัว เขากระแอมเสียสติก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้คนหน้าห้องเข้ามา

เลขาหนุ่มวัยเกือบสี่สิบคือพนักงานที่พันไมล์ไว้ใจที่สุด ชื่อของเขาคือ ‘น้ำเหนือ’ หนุ่มโสดผู้ขยัน ทำงานดี เป็นคนที่พันไมล์ชวนให้มาเป็นเลขาด้วยตัวเอง เข้าใจความคิดของเจ้านายเป็นอย่างดีโดยที่เขาไม่ต้องพูดด้วยซ้ำ

“มีอะไร” เสียงเรียบถาม แกล้งทำทีว่าเมื่อครู่กำลังอ่านเอกสารอยู่ ไม่ได้เหม่อลอยอะไรทั้งนั้น

“เรื่องพนักงานใหม่จะให้ทำงานที่แผนกไหนครับ”

“คนไหน?” เขาถามทั้งที่ในใจรู้อยู่แล้วว่าหมายถึงใคร

“คนที่เบิกเงินเดือนล่วงหน้า”

“หล่อนมาสมัครแผนกอะไรนะ” เขาถามก่อนจะเงยหน้ามองเลขา

“ไอทีครับ”

“หึ! หน้าตาดูโง่ ๆ คงทำไม่เป็นหรอก ให้หล่อนอยู่แผนกเบ็ดเตล็ดก็แล้วกัน”

“มีด้วยเหรอครับ” คิ้วหนาย่นเข้าหากัน ทำงานที่นี่มาเกินสิบปีก็เพิ่งได้ยินชื่อแผนกนี้เป็นครั้งแรก

“หมายถึงให้เป็นเบ๊ทำโน้นทำนี่ไป”

“เข้าใจแล้วครับท่านประธาน งั้นผม...” เลขายังเอ่ยไม่จบแต่กลับถูกคนบนเก้าอี้เอ่ยต่อ

“อ้อ! อีกอย่างเรื่องไร้สาระเช่นให้ฉันมานั่งฟังตอนสัมภาษณ์พนักงาน หวังว่าจะไม่มีอีก”

“เป็นคำสั่งคุณชลิตครับ”

ปั้ง! มือหนาตบโต๊ะเสียงดัง แรงกระแทกนั้นบ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวที่เก็บงำอยู่ภายในดวงตาคมขุ่นมัว เขากระชากลมหายใจพร้อมจ้องเลขาราวกับจะให้รับรู้ถึงอารมณ์ที่กำลังปะทุ มือใหญ่ยังค้างอยู่บนโต๊ะ เส้นเลือดปูดขึ้นชัดเจน คนยืนอยู่กลั้นใจรอคอยคำพูดถัดไปของท่านประธานด้วยความหวาดหวั่น

“แก่ไม่อยู่ส่วน อยากตายเร็วซะละมั้ง”

ที่พันไมล์โกรธจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เพราะชื่อที่เลขาเอ่ยคือรองประธานบริษัท มีสักเป็นอา แต่แท้จริงไม่ได้เกี่ยวพันทางสายเลือดใด ๆ และคนนั้นก็จ้องจะงาบตำแหน่งประธานบริษัทอยู่

“คราวหน้าผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้วครับท่าน” น้ำเหนือรีบเอ่ยเพื่อให้บรรยากาศกลับมาดีเช่นเดิม และได้ผล! ใบหน้าโกรธเกรี้ยวลดอารมณ์เดือดดาลลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยกมือไล่เลขาออกไป ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวเพื่อจมดิ่งกับความคิดจะแก้ไขปัญหาในบริษัทยังไง

อีกด้านหนึ่ง

ในเมื่อไม่รู้จะทำงานแผนกไหน แพนนีจึงหาที่สงบนั่งพัก ระหว่างนั้นก็หาข้อมูลของประธานบริษัท ซึ่งไม่ยากเลยที่จะเจอเรื่องราวของเขาผ่านข่าวธุรกิจ และเพิ่งรู้ว่าเขาเปลี่ยนนามสกุลตามพ่อเลี้ยง นั่นคือเจ้าของบริษัทคนก่อน เพราะแบบนี้เขาจึงกลายมาเป็นประธานบริษัทสินะ

ไม่เพียงได้รู้ความเป็นมา แต่ยังรู้เรื่องส่วนตัวที่พันไมล์กำลังคบหากับแคทด้วย นั่นเป็นความจริง ทั้งคู่เหมาะสมกันทั้งฐานะและหน้าตาทางสังคม แพนนีน่าจะยินดีให้ แต่ไม่รู้ทำไมกลับเจ็บปวดในใจราวกับมีหนามแหลมคมทิ้งอยู่กลางอก

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด แพนนีได้แต่นั่งนิ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกกลืนกินตัวเองอย่างช้า ๆ โดยข่มใจอยู่ตลอดว่า ‘มันเป็นไปไม่ได้แล้ว’

ในตอนนั้นเอง “ทำอะไร!!”

แพนนีน่าจะเล่านะว่าเกิดอะไรกับตัวเอง

หรือเพราะอายหรือหยิ่ง ถ้าพูดสักคำพันไมล์น่าจะเห็นใจ