กาลครั้งหนึ่งรักถูกหักหลัง

ตอนที่3 l สำคัญ📌(2/2)

เช้าต่อมา

ครืน..ครืน

โทรศัพท์มือถือสั่นเตือนมาสักพักแล้ว แต่แพนนีเพิ่งรู้สึกตัว มือบางควานหาบนโต๊ะ ได้มาแล้วก็ปรือตามองหน้าจอ เห็นชื่อบิดาปุ๊บ ดวงตาก็เบิกกว้าง ยังไม่ทันกดรับหน้าจอก็ดับเพราะแบตเตอรี่หมด

“บ้าจริง” ร่างเล็กนั่งพรวดด้วยความตกใจ ความเจ็บระบมแผ่ซ่านไปทั้งเรือนกายทันที “เจ็บชะมัด” เธอบ่นกระปอดกระแปดก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มข้าง ๆ ซึ่งเขายังคงหลับสนิทไม่รู้ร้อนรู้หนาว

แพนนีจะล้มตัวนอนต่อก็ได้ แต่เธอคิดว่าควรกลับบ้านดีกว่าเพราะพ่อคงโทรมาตาม ร่างระบมฝืนหยัดกายลุกขึ้นไปแต่งตัวพลางมองคนบนเตียงเป็นระยะ นึกสนุกอยากจะแกล้ง...จึงหยิบแบงค์สีเทาจากกระเป๋าวางไว้ให้ห้าใบตรงข้างหมอนหนุน

ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มแฉ่งยามจินตนาการตอนเขาตื่นมาเห็นต้องตกใจเพียงใด รู้นิสัยเพื่อนดีเงินที่วางให้เดี๋ยวเขาก็คงเอาไปซื้อของมาให้ตนอีก

พอใจกับการได้แกล้งแล้ว เธอจึงเดินลงมาชั้นล่างเรียกแท็กซี่กลับบ้านไป

หลายชั่วโมงต่อมา

พันไมล์ตื่นขึ้นหลังจากที่หลับสนิทเป็นครั้งแรกในชีวิต สิ่งแรกที่ทำคือการมองหาคนข้าง ๆ ทว่ากลับว่างเปล่ามีเพียงรอยยับของผ้าปูที่นอนท่านั้นบ่งบอกว่าก่อนหน้านี้มีคนนอนอยู่ เดาว่าเธอน่าจะอยู่ในห้องน้ำ ระหว่างที่หยัดกายนั่งภาพตรึงใจเมื่อคืนผุดเป็นฉาก ๆ ราวกับเพิ่งเกิดเมื่อนาทีก่อน เขายิ้มไปกับเรื่องในหัว คิดว่าต่อแต่นี้ความสัมพันธ์เขากับเธอคงเปลี่ยนไป จะลองบอกรักดู...เธอเองก็คงรู้สึกเหมือนกัน ไม่งั้นไม่ยอมมอบสิ่งสำคัญให้กันง่าย ๆ

ดวงตาคู่คมเหลือบไปเห็นเงินวางอยู่ใกล้หมอน อารมณ์เพลิดเพลินถูกเติมเต็มด้วยความฉงน ร่างเปลือยเปล่าลุกพรวดยืนรีบไปห้องน้ำ ทว่ากลับไม่เห็นหญิงสาว เขาหาตัวเธอรอบห้อง ไม่ว่าส่วนใดก็ไม่เจอเลย

เขารีบคว้าโทรศัพท์มากดหมายเลขของแพนนีด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความตื่นเต้นและความคาดหวังปะปนในใจ คำพูดที่เขาเฝ้าคิดฝันจะบอกเธอยังคงสะท้อนอยู่เบา ๆ ในหัว ทว่าหลังจากกดโทรออก สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นระบบฝากข้อความอัตโนมัติ พันไมล์โทรซ้ำอีกครั้งด้วยลางสังหรณ์แปลก ๆ ไม่รู้สิ...อย่างกับว่าจะไม่ได้เจอเธออีก ซึ่งมันคงเป็นไปไม่ได้

‘เธอไม่มีวันหายไปไหนหรอก’ นั่นคือสิ่งที่เขาพร่ำปลอบใจตัวเอง

วันจันทร์

พันไมล์แต่งตัวไปเรียน ออกจากบ้านเล็ก ๆ ตั้งแต่ฟ้ามืดด้วยใจที่เต็มไปด้วยความหวัง สองวันที่ผ่านมาไม่ได้รับการติดต่อจากแพนนีเลย ความคิดฟุ้งซ่านมากมายตีในใจ โดยเฉพาะเรื่องที่คิดว่าเธอรังเกียจเขา...หรือกำลังนึกเสียใจที่มอบครั้งแรกให้ ดังนั้นวันนี้แหละเขาตั้งใจจะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง

แต่ว่าชายหนุ่มรอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของแพนนี แถมสายตาเพื่อนในห้องยังพากันดูเขาแปลก ๆ ไม่ทักไม่คุยเหมือนทุกที

พักเที่ยง

เพื่อนร่วมห้องเรียนทยอยกันออกไป เหลือเพียงพันไมล์ที่กำลังเก็บหนังสือใส่เก๊ะ จังหวะนั้นมีกลุ่มนักเรียนเดินเข้ามาใหม่ ดึงความสนใจให้ชายคนเดียวในห้องหันไปมอง

“มาก็ดี จะถามหน่อยว่าเห็นแพนนีไหม” พันไมล์ถามเช่นนั้นเพราะกลุ่มที่เดินมาหาคือพวกเดียวกับแพนนี แม้จะเรียนคนละห้องแต่เวลาว่างพวกนี้มักจะมาประจบแพนนีเสมอ

“ถุ้ย! ใครอยากคุยกับมึงกันไอ้จน”

ปึก! สิ้นเสียงหยาบกำปั้นลุ่น ๆ ก็ต่อยเข้าที่หน้าของพันไมล์โดยไม่ทันตั้งตัว เขาตกเก้าอี้ล้มไปตามแรง แขนกระชากโต๊ะนักเรียนล้มตามไปด้วย ยังไม่ทันตั้งสติพวกนั้นก็ผลักโต๊ะรอบข้างกระจายออกก่อนจะมากระทืบใส่เขารัว ๆ

“กูหมั่นไส้มึงมานานแล้วไอ้พันไมล์” เสียงระบายความโกรธดังเป็นชุดจากหลาย ๆ คนพร้อมกับเท้าหลายคู่ที่กระหน่ำใส่ตัว ชายหนุ่มจะสู้ก็สู้ไม่ได้ ทำเพียงยกมือกันศีรษะไว้เพื่อป้องกันจุดสำคัญ

จนกระทั่งมีเสียงห้าม

“พวกแกพอได้แล้ว” แค่พูดคำเดียวทุกคนก็พากันหยุดทันที

++++++++

🥹🥲สงสารพันไมล์ เกิดอะไรขึ้นเนี่ยยังดี ๆ อยู่แท้ ๆ