yazardan...
Demir, Mert’i kolundan tutup sertçe geri çekmişti ama Mert’in "Şekerim!" nidası deponun buz gibi duvarlarında yankılanıp içeri sızmıştı bile. Demir, dişlerinin arasından "Sen iflah olmaz bir delisin," diye tıslarken, Mert çoktan sırıtmaya başlamıştı. Ancak bu gülüş, az önceki cıvık imamın değil, ava giden bir kurdun gülüşüydü.
“Abi,” dedi Mert, sesini sadece Demir’in duyabileceği bir frekansa indirerek. “İçerideki dalyarak nefes almayı bıraktı. Ya korkudan kalbi durdu ya da şu an namluyu kapıya dikti. Sahneye girmemiz lazım, biletler yanmasın.”
Demir, etrafı son bir kez profesyonel bir radar gibi taradı. Muhtarın kızı uzaklaşmıştı ama pencerelerin arkasında kaç gözün onları izlediğini kestirmek imkansızdı. “Arka taraftaki havalandırma boşluğu,” dedi Demir. “Sen önden git, be
