yazardan...
sabahın erken saatlerinde Köyün sessizliğini yırtan o çiğ horoz sesiyle birlikte Mert, sanki ranzada içtima borusunu duymuş gibi yer yatağından fırladı.
Gözleri yarı açık, üstü çıplak saçları darmadağındı. “Komutanım!" diye gür bir sesle bağırdı. yanında değilde ayakta dikilen Demir'in mahkeme duvarı suratını görünce, " Pardon... Abi! Sabah oldu mu? Koşu zamanı mı? " diye yataktan fırladı...
etraftaki kendi yaptığı dağınıklığa bağırıp" Ben eşofmanı bulamıyorum, kamuflajlar nerede?” diye odanın ortasında dört bir yana kendi etrafında dolandı...
Demir çoktan ayaktaydı. Botlarının bağcıklarını milimetrik bir düzenle sıkıyordu. Başını kaldırmadan, o her zamanki ifadesiz ve sert sesiyle cevap verdi,.“On dakikan var Mert!.”
Mert duyduğu uyarı ile dolaba yaklaşıp aynanın karşısı
