บทที่6

1741 Words

@มิกซ์ "ยังมีอีกไหม!มิลินจะได้เก็บที่เดียว"มิลินหันมาถามผมพร้อมกับยกยิ้มให้ "___" "ว่าไงล่ะคะ สรุปเด็กในสต็อกคุณเหลืออีกกี่คน "มะ..ไม่มี มิกซ์ไม่มี"มิลินเดินมาหาผมแล้วดึงคอเสื้อผมขึ้นมาพร้อมจ้องหน้าผมตาเขม็ง "ถ้าหากว่ามิลินรู้ที่หลัง..ว่าคุณยังมีเด็กของคุณหลงเหลืออยู่อีก!มิลินจะไม่รับประกันความปลอดภัยของคุณนะคะคุณมิกซ์" "___" "เอ่ออ..มะ..มิลิน พี่ว่าเธอใจเย็นๆก่อนนะมีอะไรค่อยกลับไปเคลียร์กันที่บ้านดีกว่า" มิลินมองหน้าผมนิ่งๆก่อนจะปล่อยมือผมหลับตาแล้วถอนหายใจออกมาเบาวูบวเลยกู มิลินนั่งลงโซฟาพร้อมกระดิกนิ้วเรียกชายชุดดำอีกคนมาที่โต๊ะแล้วสั่งเหล้ากับน้ำแข็งโซดามาเพิ่ม นี่เธอรู้จักคนพวกนี้ด้วยเหรอ?ผมเองก็สงสัยตั้งแต่เธอเรียกคนเมื่อกี้แล้ว แล้วดูเหมือนว่าพวกนั้นก็รู้จักมิลินเหมือนกันพวกผมพากันนั่งมองมิลินอย่างเงียบๆพวกสามคนที่นั่งอยู่ก็คงสงสัยไม่ต่างจากผม แต่แปลกคนที่อยู่ในผับที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดทำไมทุกคนถึงไม่ตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้เลยอะไรเลย..ทำเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติ สักพักก็มีพนักงานมาเปลี่ยนโต๊ะพวกเรา "ดื่มสิ! "เธอหยิบขวดเหล้าขึ้นมาเท่ใส่แก้วยกดื่มแบบเพียวๆพลางสูบบุหรี่ไปด้วยพอเธออยู่ในมุมแบบนี้มันทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงน่าให้ค้นหามากขึ้นผมคิดว่าเธอจะสายแบ๊วแต่ที่ไหนได้เธอมันสายโหดตัวแม่ ผมกับพวกเพื่อนก็พานั่งดื่มกันเงียบๆจนไอ้เก้ามันมาสับเปลี่ยนที่นั่งกับไอ้กายแล้วเขยิบมาใกล้ๆผม "ไอ้มิกซ์ๆ"ไอ้เก้าสะกิดแขนผม "ทำไมเมียมึงโหดจังวะตบอีส้มที่เดียวคอหักเลย "พูดกระชิบหูผมเบาๆ "กูเคยเห็นตอนที่เธอตบคนใช้คอหักมาแล้วครั้งนึงนี่เป็นครั้งที่2 แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน"กระชิบตอบกลับไป ไอ้เก้ามองหน้าผมอย่างอึ้งๆพร้อมกลืนน้ำลายลงคอ "ไอ้มิกซ์!มึงไม่กลัวเรื่องนี้ถึงหูตำรวจเหรอวะหรือว่าเมียมึงเป็นมาเฟีย " "กูไม่รู้ แต่กูเคยได้ยินเพื่อนเฮียพูดกันว่ามิลินเป็นลูกหลานมาเฟีย "ผมกระชิบตอบกลับมันไป "ไม่น่าล่ะถึงใจกล้าไม่เบา..แม่งโหดชิบหาย" "ไอ้มิกซ์ กูว่ามึงรีบไปเคลียร์เด็กมึงให้ไว้เลยนะกูรู้นะว่าเด็กมึงยังมี..อุ๊บ!!"ผมรีบเอามือปิดปากมันไม่ให้พูด ถ้ามันพูดตอนนี้มีหวังผมโดนเล่นงานยับแน่ "ไอ้เหี้ยเก้ามึงจะพูดทำไม เดี๋ยวเมียกูก็ได้ยินหรอกไอ้เวร!มึงอยากให้ดูหัวหลุดหรือไง" "เหลือฟ้ากับฝนใช่ไหมไอ้.."ผมรีบเอามืออีกข้างปิดปากไอ้นายไอ้พวกเพื่อนเวรแม่งก็พูดมาก "พวกมึง2คนอยากให้กูตายวันนี้เลยหรือไงพวกมึงจะกระชิบกันอีกนานไหม มึงไม่เห็นกันว่ามิลินนั่งจ้องพวกมึงอยู่" ปึก!!! "_"สะดุ้งตกใจ มิลินวางแก้วเหล้าพร้อมเงินลงโต๊ะจนพวกผมที่นั่งอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจแก้วเหล้าที่ไอ้เก้าที่ถืออยู่เกือบหลุดจากมือโชคดีที่คราวนี้โต๊ะไม่แตกแต่แค่ร้าวเฉยๆ มิลินลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไปไม่บอกผมสักคำว่าเธอจะไปไหน แต่เพียงแค่พริบตาเดียวเธอก็หายไปแล้ว "มึงคิดว่าเมียมึงจะได้ยินที่พวกเราพูดกันเมื้อกี้ไหม" ผัวะ!! ผัวะ! ผมตบกบาลไอ้เก้ากับไอ้นายคนละที ยังมีน่ามาถามกูอีก ไอ้เพื่อนชั่ว "เพราะพวกมึงสองคนนั่นแหละปากอยู่ไม่เป็นสุขหาเรื่องส่งกูไปนรกกันจริงๆ" "แล้วเมียกูเดินไปไหนแล้ววะ"ผมกวาดสายตามองหาเธอ " เมื่อกี้กูเห็นเมียมึงลากผู้ชายเดินออกจากผับ"ไอ้กายพูดขึ้น "มึงว่าอะไรนะ" "กูเห็นเมียมึงลากคอผู้ชายออกจากผับชัดไหม" "ไอ้เหี้ย!มึงเห็นแล้วทำไมไม่รีบบอกกูห๊ะ!!ไอ้กายไอ้เวร" "เอ้า กูผิดอีก" ผมหยิบโทรศัพท์กดโทรหามิลิน แต่เธอตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องอีกต่างหากผมรีบลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินออกจากผับผมกดโทรหาเธออีกครั้งแต่โทรไม่ติดเหมือนเดิม "เมื่อกี้เห็นผู้หญิงตัวเล็กๆขวาๆผมสั้นใส่ชุดสีดำเดินออกมาจากผับไหมครับ "ใช่คุณหนูมิลินหรือเปล่าครับ" "ใช่ครับ" "ผมเห็นคุณหนูขึ้นรถไปกับคุณวายุเมื่อกี้นี้ครับ" "วายุ" "ครับ"วายุไหนวะแต่ทำไมรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นๆเมื่อเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่ทำไมพวกนี้ถึงเรียกมิลินว่าคุณหนู" ติ้ง!! เสียงข้อความ ?มิลิน ?"อยู่บ้าน "อยู่บ้านงั้นเหรอ"ผมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปที่รถแล้วขับกลับบ้านอย่างไว @ตัดมาที่บ้าน "ไหนบอกว่าอยู่ไงวะ"ผมเดินหาเธอทุกห้องแต่ไม่เจอ พรึ่บ!! "เชี้ยยย!!!! "ระหว่างผมกำลังเดินตามหามิลินอยู่ๆคนใช้ของมิลินก็โผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงเล่นซะผมร้องตกใจหัวใจแทบวาย "โธ่!!อิจูน!!กูตกใจหมดเลย!"เธอชื่อจูน "แล้วดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังนอน" "ยังไม่ถึงเวลาคะ แล้วคุณมิกซ์กำลังหาอะไรอยู่คะ"จูนพูดถามผมอย่างช้าๆเหมือนคนไม่มีแรงใบหน้าและตัวของเธอก็ขาวซีดมาก "มึงเห็นมิลินกลับมายัง" "ไม่คะ" "เอ้า ไหนส่งข้อความมาว่าอยู่บ้านไงวะ"ผมยืนบ่นพร้อมแชทไปถามเธออีกครั้ง "สงสัยคุณหนูคงกลับไปที่คฤหาสน์ของคุณหนูมั้งคะ "เออนั่นดิหรือเธอจะกลับไปที่บ้านเธอผมกำลังหมุนตัวเดินกลับไปที่รถกะว่าจะไปบ้านเธอเพราะผมข้องใจมีบางอย่างอยากจะถามเธอ..แต่อยู่ๆจูนก็เอามือมาจับแขน ผมสะดุ้งตกใจสลัดแขนออกจากมือจูนทันที เพราะมือของจูนมันเย็นมาก "จูน!ทำไมมือมึงเย็นจังวะ" "คุณจะไปหาคุณหนูเหรอค่ะ "ผมพยักหน้าให้ "จูนขอแนะนำให้คุณรออยู่ที่บ้านจะดีกว่านะคะตอนนี้คุณหนูคงจะอารมณ์ไม่ดีอยู่ ถ้าคุณหนูอารมณ์ดีขึ้นเดี๋ยวคุณหนูจะกลับมาเอง " "มึงรู้ได้ไง!ว่าเมียกูอารมณ์ไม่ดี" "อย่าลืมสิคะ จูนเป็นคนใช้ของคุณหนูย่อมรู้ดีว่าคุณหนูเป็นคนยังไงเอาเป็นว่าคุณรออยู่เฉยๆที่บ้านจะดีกว่านะคะ"ยิ่งจูนมันพูดผมก็ยิ่งสงสัยผมก็ยิ่งอยากรู้ว่าทำไม "หวังคุณคงจะทำตามที่จูนบอกนะคะ คุณมิกซ์แต่ถ้าคุณเหงาเดี๋ยวจูนเล่นเป็นเพื่อนรอคุณหนูก็ได้" ปัง!!!!เสียงประตูบ้านปิดอย่างดังแล้วมันก็ปิดเอง อีกด้วย "เหี้ยยย!!ปะ..ประตูปิดได้ไงวะ!!! จูนมึง.."พอผมหันมาหาอิจูนอีกที่ผมก็ไม่เห็นมันเเล้วครับเมื่อกี้ยังคุยกันอยู่เลยนิหว่า!! แล้วอยู่ๆไฟมันก็ติดๆดับๆ "คิกๆหิหิคิกๆ"เสียงอิจูนหัวเราะดังก้องทั่วบ้าน ผมหันซ้ายหันขวามองหามันแต่ไม่เจอได้ยินแต่เสียงหัวเราะเป็นจังหวะ "เอาแล้วอิจูนมึงเล่นกูแล้ว"ผมกำลังจะวิ่งไปที่ประตูแต่มีบางอย่างทำให้ผมหยุดชะงักสิ่งนั้นคืออิจูนยืนยิ้มปากกว้างอยู่ตรงประตู "คิกๆหิหิๆ" "อิจูน!!!มะ..มะ มึง ปะ..ปะ.เป็น.." แกร็ก! "เฮื้อกกกก "อิจูนหัวเราะจนปากฉีกกรามหักออกจากกัน ก๊อกแก๊ก แถมมันยังเอามือดันปากและกรามเข้าหากันอีกด้วย "สงสัยจะหัวเราะเยอะไปหน่อย"ผมใส่เกียร์หมาวิ่งขึ้นห้องอย่างไม่คิดชีวิตระหว่างที่ผมกำลังวิ่งขึ้นห้องอิจูนมันก็คลานขึ้นบรรไดตามขึ้นผมมาติดๆ "ไอ้เหี้ย!บรรไดแม่งก็หลายขั้นเหลือเกินขากูก็จะวิ่งไม่ออก กูอยากจะด่าช่างทำบ้านชิบหาย อิจูน!!!!อิดอกอิเวร!!มึงไม่ต้องกูมาเลยฮิเหี้ย!!"ผมทั้งวิ่งทั้งตะโกนด่ามัน "แม่งเอ้ยย! น้ำมงน้ำมนต์ข้าวสารเสกกูก็ไม่มี หลวงพ่อกูก็ไม่ได้นิมนต์มาจากวัดอีกไอ้เหี้ยวันนี้เป็นวันอะไรของกูวะ" "หิๆ คุณมิกซ์เหงาไม่ใช่เหรอคะ จูนก็เล่นเป็นเพื่อนแล้วไง คิกๆ" "โอ้ยย!กูบอกมึงตอนไหนว่ากูเหงา มึงไม่ต้องตามกูมาเลย!!อิสัส อิดอก อิผีญี่ปุ่น!!!"ทั้งวิ่งทั้งด่า ผมหันไปมองมันที่ด้านหลังอีกทีมันคลานมาหาผมแบบเร็วจนมันใกล้จะถึงตัวผม "อีเหี้ยย ไม่ต้องตามกูมา กริ้ดดดด!!!กริ้ดดดด!! "ผมทั้งกริ้ดทั้งวิ่ง ตึก!ตึกผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายวิ่งตีโค้งเปิดประตูเข้าห้องด้วยความไวแสงแล้วไม่ลืมที่จะล็อคประตูด้วย "เเฮ่กก!!แฮ่กก "ผมยืนหอบตรงประตูรู้สึกปลอดภัยขึ้นมานิดนึงแต่ตับไตไส้พุงผมตอนนี้เต้นรัวไปหมดเหนื่อยชิบหาย "แฮ่ก! มันจะตามเข้ามาในห้องไหมวะแฮ่ก"ทั้งพูดทั้งหอบผมเอาหูแนบฟังเสียงที่ประตูได้ยินแต่เสียงอิจูน มันคลานไปมาอยู่ที่หน้าประตูพร้อมหัวเราะคิกคัก แม่งเอ้ยเมียก็ไม่อยู่คนใช้ก็มีแค่คนเดียวเสือกกายเป็นผีตั้งแต่เหมือนไหร่ก็ไม่รู้ มิลินจะรู้หรือเปล่าว่าอิจูนมันเป็นผีผมกดโทรศัพท์โทรไปหามิลินอีกครั้ง "อิดอกจูนมึงหลอกกู!กูจะโทรฟ้องเมียกูว่ามึงเป็นผี"กูว่าเมียกูน่ากลัวแล้วนะอิจูนแต่มึงน่ากลัวกว่าเมียกูอีก ผีเหี้ยไรก็ไม่รู้น่ากลัวชิบหายมิกซ์ไม่ถูกใจสิ่งนี้อย่างแรงง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more