“สีหน้าดูไม่มีความสุขเลยนะ”
“ฉันยุ่งอยู่กับงานและนายเรียกฉันมาดื่มชาเพื่อคุยเรื่องไร้สาระ”
“งานเยอะขนาดนั้น?”
“นอกจากฆ่าคนตามใบสั่งก็ใช่”
“เปล่าหรอก เมื่อก่อนไม่เห็นนายกระตือรือร้นทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำแบบนี้” เฮลิออสอมยิ้มอย่างมีเลศนัย “เหมือนนายทำเพื่อให้มีเวลาว่างไปที่ไหนสักที่อย่างนั้นแหละ”
คนถูกรู้ทันเก็บสีหน้ายกถ้วยชาขึ้นจิบ
ในเวลาเดียวกันนั้น ประสาทสัมผัสรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้ ลูเซิร์นแค่นหัวเราะเยาะหยัน ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะถูกลูบคมแบบนี้
“อนาคตข้างหน้าฉันควรพิจารณาเรื่องเลิกคบเพื่อนสนิทแบบนาย”
“เลิกคบอะไร อีกไม่นานเราก็จะเกี่ยวดองกันแล้ว”
มือหนาตบโต๊ะจนถ้วยชากระเด็น “สวะเอ๊ย!!”
ตอนนั้นเป็นเวลาเดียวกันกับที่นักฆ่าสองคนพุ่งตัวเข้ามาสังหารเฮลิออส จึงทำให้ไม่รู้ว่าคำสบถเมื่อสักครู่จากปากลูเซิร์นหมายถึงใครกันแน่ เฮลิออสนั่งเท้าคางมองลูเซิร์นต่อสู
