“ผมมิคาเอลเป็นลูกชายคนที่สองรองจากแฮเรียต”
“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้พบนะคะ” รินลณีวางตัวสบายๆ เมินเฉยสายตาที่มองเธออย่างคนต่ำต้อยที่ริอ่านขึ้นมายืนเสมอเทียบกับคนสูงศักดิ์ “ฉันรินลณีค่ะ ส่วนเจ้าตัวน้อยชื่อชาร์ลอตต์ แต่เราเรียกกันว่าล็อตตี้”
“แอ๊!!” เจ้าตัวน้อยชูไม้ชูมือโบกไปมาว่าตัวเองอยู่ตรงนี้เพื่อแสดงตัวตนไม่ให้ถูกลืม กระทั่งพี่ชายหันไปมองก็ดีดดิ้นดีใจใหญ่
มิคาเอลนิ่วหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ‘เด็กอะไรไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง’ เธอควรหัดเจียมกะลาหัวและต้องรู้จักนอบน้อมเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่เหนือกว่า ทว่าจะโทษลัลน์ลลิตเพียงฝ่ายเดียวไม่ได้ เพราะคนที่ผิดเต็มๆ คือ...ลูกเซิร์น ที่คอยถือหางให้ท้ายลูกสาวทำตัวปีกกล้าขาแข็งกับเขา
‘คอยดูนะยัยตัวแสบ ฉันจะข่มขวัญเธอให้ร้องไห้ขี้มูกโป่งจนเก็บไปฝันร้าย พร้อมกับแม่ของเธอ’ มิคาเอลหมายมั่นปั้นมือ
“เราไม่ควรจะเสียเวลายืนคุยเรื่องไร้สาระ ผมหิวข้าว”
“ทีหลังกิน
