แล้วก็ถึงวันถ่ายรูปครอบครัวและพรีเวดดิ้ง ทางด้านคนที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะจัดการสองแม่ลูกให้หมอบราบ เมื่อคืนถึงกับนอนกระสับกระส่ายแทบข่มตาหลับไม่ลงเนื่องด้วยเก็บความรู้สึกตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ เช้าวันนี้แฮเรียตจึงตื่นเร็วเป็นพิเศษ แต่ช่างน่าพิศวงที่ร่างกายกระปรี้กระเปร่าทั้งที่พักผ่อนไม่เพียงพอ
“ใกล้ได้เวลาแล้วค่ะนายน้อยแฮเรียต”
“อืม”
“ต้องเผื่อเวลาสำหรับแต่งตัวอีกนะคะ หากไปช้า...” สาวรับใช้หุบปากฉับพลัน
แฮเรียตตวัดตามองดุดันเสมือนเอามีดจ่อคออีกฝ่าย
“ฉันใช่คนที่ต้องให้คนแบบเธอมาบอกเหรอว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ”
“ข...ขอโทษค่ะ”
“จะไปไหนก็ไป”
“ขอบคุณค่ะ”
ถึงแม้ข้างในใจของเขาตอนนี้แทบจะติดปีกบินไปยังคฤหาสน์หลัก แฮเรียตก็ยังวางท่าทีนิ่งเฉยและเอื่อยเฉื่อย ต้องการให้อีกฝ่ายเสียเวลาจนนั่งไม่เป็นสุขเพราะการไปสายของเขา
ทว่า...
ไปๆ มาๆ สิ่งที่อยากให้เกิดขึ้นกับสองแม่ลูกรวมถึงพ่อดูเหมือนกำลั
