มันเริ่มตั้งแต่ขึ้นมาบนรถ รินลณีคืนนี้ไม่ต่างคืนนั้น เลือดลมที่เจือปนด้วยแอลกอฮอล์ทำให้เธอมีความกล้า เพียงแค่สบตากันสนามแม่เหล็กก็ทำงาน ใบหน้าของหนุ่มสาวเคลื่อนเข้าหากันจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของกันและกัน ลมหายใจเข้าออก และริมฝีปากที่ประกบแนบชิด
ลีมูนซีนที่มีพื้นที่กั้นระหว่างคนขับและผู้โดยสารก็แสนเป็นใจ
ดวงตาสองคู่พร่าเลือนเพราะความรุนแรงที่เกิดจากความรู้สึกต่างๆ ทั่วสรรพางค์กายร้อนรุ่ม ชายหนุ่มโอบกอดร่างเย้ายวนแต่คนงามก็ยังไม่พอใจ หญิงสาวเบียดเนื้อตัวถูไถร่างกำยำราวกับสัตว์ที่ไร้จิตสำนึก
ไม่กี่อึดใจต่อมา
ร่างเย้ายวนขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่ง
ชุดราตรียาวกรุยกรายไม่เป็นใจเท่าไรนัก อย่างไรก็ตาม คนหนึ่งเสนออีกคนช่วยสนอง มือหนาถลกชายกระโปรงเปิดทางอำนวยความสะดวก
“อื้อออ” เสียงครางแห่งความพอใจดังกึกก้องอยู่ข้างในลำคอ
รินลณีรู้สึกอ่อนระทวยราวกับกายแกร่งได้แทรกลึกเข้าสู่ตัวเธอแล้ว
