1.2
667 Words
กลางดึกสงัดมีความเคลื่อนไหวในตรอกแห่งหนึ่งในกรุงเทพ หรือก็คือเมืองหลวงของประเทศไทย ชายสามคนกำลังวิ่งหนีการไล่ล่าจากผู้ซึ่งเปรียบเสมือนยมทูตกันแบบหัวซุกหัวซุน ถึงแม้อีกฝ่ายจะปรากฏตัวเพียงลำพัง แต่พวกเขากลับเลือกที่จะหนีแทนที่จะเผชิญหน้าต่อสู้ราวกับรู้ว่าจำนวนคนเท่านี้ไม่สามารถทำอะไรฝ่ายตรงข้ามได้ เพราะขนาดบอดี้การ์ดฝีมือดีสิบคนที่เคยอยู่ด้วยกันก่อนหน้านี้ยังถูกจับกุมและปลิดชีวิตลงอย่างง่ายดาย
ลูเซิร์น เฟรเดอริก เคลเมนเต้
นามของผู้รับใช้ราชวงศ์แห่งประเทศxxx มีหน้าที่กวาดล้างสิ่งสกปรกตามใบสั่งของประธานาธิบดีซึ่งดำรงตำแหน่งมาทุกยุคทุกสมัยหลังจากละทิ้งฐานันดรสูงศักดิ์เป็นสามัญชน
เขาเป็นบุคคลอันตรายที่คร่าชีวิตคนมานักต่อนักอย่างเลือดเย็น
อย่างไรก็ตาม ผู้ที่กำลังหนีนั้นเลือดเย็นไม่แพ้กัน
อีวานทำธุรกิจมืดเกี่ยวกับการค้าประเวณีและค้าอวัยวะมนุษย์ผิดกฎหมาย เสวยสุขบนชีวิตคนมาเป็นร้อยเป็นพันอย่างไร้ซึ่งสำนึกผิดชอบชั่วดี
และวันนี้กรรมกำลังตามสนองคืน
จากคนที่เคยเป็นผู้ล่ากลายเป็นเหยื่อถูกล่า ทุกคืนวันที่หนีอีวานไม่เคยกินอิ่มและหลับสบาย รู้สึกราวกับว่ากำลังถูกสัตว์ดุร้ายจับจ้องอยู่ตลอดเวลา มันข่มขวัญให้เขาหวาดกลัวจนประสาทเสียก่อนจะกระโจนจากที่หลบซ่อนไล่ล่าเอาชีวิตเขา
“โอ้พระเจ้า ฉันจะตายง่ายแบบนี้ไม่ได้”
“นายท่านเราต้องแยกกัน”
“ไม่ได้!!” อีวานปฏิเสธทันควัน เหลือรอดกันอยู่แค่นี้ ถ้าพวกมันไม่ไปกับเขาแล้วใครจะอยู่เป็นตัวล่อถ่วงเวลาลูเซิร์นล่ะ
“ถ้าเราไปด้วยกันเราจะตายกันหมดนะนายท่าน”
“พวกแกต้องทำงานให้คุ้มค่าจ้าง”
ทว่าในเวลาแบบนี้ใครจะสนนายสนบ่าวกันล่ะ เป้าหมายคืออีวานเป็นหลัก ถึงพวกเขาถูกจับได้ก็แค่โดนจับหากยอมจำนนแต่โดยดี
เช่นนั้นจึง...
“ถึงจะติดคุกแต่ผมก็อยากกลับประเทศไปเจอหน้าลูกเมีย”
“ขอโทษด้วยนายท่าน”
“ไอ้พวกเนรคุณ!!”
ใช่ พวกเขายอมละทิ้งเจ้านาย ยกมือสองข้างขึ้นเพื่อแสดงสัญลักษณ์ยอมจำนน ลูเซิร์นวิ่งผ่านไปโดยไม่สนใจเพื่อไปดักหน้าอีวาน อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างเดียวดายเมื่อในความมืดมีสมุนนักล่าหลบซ่อนตัวอยู่
สุดท้ายพวกเขาก็ถูกจับกุม
“กูเบื่อจะวิ่งไล่จับกับมึงเต็มทนแล้วอีวาน”
ลูเซิร์นยืนจ่อปืนเตรียมลั่นไกฝังกระสุนใส่กลางหน้าผากอยู่เบื้องหน้า ท่าทางของเขาสงบนิ่งไร้ซึ่งอาการหอบเหนื่อยต่างจากอีวานลิบลับ
“เชี้ยเอ๊ย!!”
“เพื่อนเอ๋ยไปรอกูที่นรกก่อนเถอะนะ”
“เฮ้ย!! อย่าเพิ่งยิง!!” คนเลวรักตัวกลัวตายพยายามต่อรองขอชีวิตโดยคิดว่าตัวเองเป็นต่อเพราะกุมความลับสุดยอดเอาไว้ “ไอ้สุนัขรับใช้ราชวงศ์เฮงซวย มึงไม่อยากได้ข้อมูลจากกูหรือไง”
“ไม่จำเป็น”
“ได้ไงวะ”
“นั่นเป็นเรื่องของกู มึงไม่ต้องใส่ใจ”
จบเห่แล้วชีวิต
อีวานเข่าทรุดนั่งคุกเข่ากองกับพื้นและคำนับให้ลูเซิร์นด้วยกิริยานอบน้อม
“ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะนะครับท่านลูเซิร์น”
ถึงเขาจะทำแบบนั้นกลับยังไม่ได้รับความเห็นใจ ดวงตาคมกริบสงบนิ่งและเยือกเย็น วินาทีที่อีวานเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา กระสุนจากปืนเก็บเสียงฝังทะลุลงบนร่างกายของเขาหลายจุด
ทว่า...
วิธีการฆ่าในคราวเดียวนั้นดูมีความเมตตาเกินไป ด้วยเหตุนี้ลูเซิร์นจึงเลี่ยงจุดตาย ปล่อยให้อีวานได้มีเวลาลิ้มรสชาติของความเจ็บปวดก่อนลมหายใจจะหมดลงโดยมีเขายืนสูบบุหรี่มองอยู่ข้างๆ
“นายท่าน”
“จัดการเก็บศพมันให้เรียบร้อย”
“ได้ครับ”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD