เจ้าตัวน้อยชี้ไปที่แม่โดยไม่ส่งเสียงดังรบกวนแม่ซึ่งแม้ตะวันจะโผล่พ้นขอบฟ้าแล้วแต่ยังนอนหลับฝันดีอยู่บนเตียง ทางด้านคนไปอุ้มลูกสาวมาหาแม่ก็ทำเหมือนทุกวัน ให้เจ้าตัวน้อยได้จูบอรุณสวัสดิ์ก่อนจะพาไปออกกำลังกายด้วยกันที่ฟิตเนส
“อย่าไปถือสาคนบ้า พี่ชายเรามันมีตาไม่มีแวว ล็อตตี้นั่งหายใจในฟิตเนสเป็นกำลังใจให้แด๊ดดี้กับหม่ามี้ออกกำลังกายทุกเช้า เอาอะไรมาอ้วน เนอะ?”
พยักหน้าเหมือนรู้เรื่อง “ยาๆ บู้ๆ”
ลูเซิร์นออกแรงยกลูกสาวชูขึ้นสูงจนสุดแขน ไม่ได้รู้สึกหนักเลยสักนิด เหมือนกำลังยกปุ้ยนุ่นอยู่อย่างไรอย่างนั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อคืนออกแรงหนักยกนานท่าจะไม่ไหว
“นั่งก่อนนะล็อตตี้”
“แอ๊!!” ทำหน้าเหมือนไม่อยากให้วาง
อย่าบอกนะว่าพ่อก็คิดเหมือนมิคาเอล
“ไม่ใช่ เมื่อคืนแด๊ดดี้พักผ่อนน้อย”
หัวคิ้วเล็กขมวดเข้าหากันพลางเอียงคอมอง ไม่รู้ว่าฟังรู้เรื่องหรือไม่ แต่กำลังทำท่าฉงนขณะมองไปที่พ่อซึ่งมีท่าที
