ตอนที่ 5. จำผิดคน
1007 Words
ปราบรักประธานเย็นชา
ตอนที่ 5. จำผิดคน
นามปากกาแอดมินตัวกลม
เช้าวันต่อมาน้ำตาลแต่งตัวไปทำงานพร้อมพายุ พอไปถึงที่ทำงานก็แยกไปห้องทำงานทันที
เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าธนามาถึงก่อนแล้ว น้ำตาลตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะรีบทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แล้วเอ่ยทักทายผู้จัดการหนุ่มในทันที
“สวัสดีค่ะ” น้ำตาลทักทายก่อนเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ธนาเงยหน้าขึ้นมา..แล้วมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัยก่อนจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อืมม...นั่งสิเดี๋ยวเอางานให้ทำ” เขาเอ่ย่ออกมาแค่นั้นและไม่พูดอะไรต่ออีกเลย ก่อนจะหันกลับมานั่งทำงานตามเดิม
น้ำตาลนั่งลงข้างๆ ธนา และมองหน้าชายหนุ่มด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน เพราะว่าวันนี้กับเมื่อวานชายหนุ่มมีท่าทางที่ต่างกันเป็นอย่างมากแทบไม่ใช่คนเดิมคนเมื่อวานเลยด้วยซ้ำ
ธนาหยิบเอกสารให้น้ำตาล หญิงสาวรับมาอย่างงงๆ และรอฟังคำสั่งของหัวหน้าหนุ่มว่าจะให้เธอทำอะไรบ้าง
“นี่คือเอกสารคู่ค้าของบริษัท ลองศึกษาดูถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้จดจำรายละเอียดของลักษณะของบริษัทต่างๆการทำงานของหัวหน้างานแต่ละท่าน และความรับผิดชอบต่างๆ ทำได้ไหม”
ธนาเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งข้างๆเขาก่อนจะแอบมองเธอเป็นระยะ ว่าเธอแสดงอาการอย่างไรบ้าง น้ำตาลรับมาอ่าน
“อันนี้คือรายชื่อบริษัทที่เราส่ง ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ให้เหรอคะ” น้ำตาลถามออกมาทันทีหลังจากที่อ่านเอกสารเสร็จแต่ว่าไม่มีเสียงตอบน้ำตาลเงยหน้าขึ้น..
“จะไปไหนคะ”
ธนาหันมาตอบ “ไปซื้อกาแฟ เอาไหม เดี๋ยวซื้อมาเผื่อ”
“ไม่คะ ฉันไม่กินกาแฟ ขอบคุณนะคะ”
ธนาออกไปสักพักก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามา
น้ำตาลรีบลุกขึ้นแล้วอ่ยทักทายในทันทีตามมารยาท “สวัสดีค่ะมาพบผู้จัดการเหรอคะรอสักครู่นะคะเดี๋ยวไปตามให้ค่ะ”
“น้ำชา..ใช่เธอจริงๆ ด้วย ฉันพิมพ์ไง จำฉันได้ไหม” หญิงสาวที่เข้ามาใหม่เอ่ยทักทาย
น้ำตาลหันมามองด้วยความสงสัย “ขอโทษนะคะจำคนผิดแล้วค่ะ ฉันชื่อน้ำตาลค่ะ ไม่ใช่น้ำชาอะไรนั่นค่ะฉันหน้าโหลขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“อ่อ...สงสัยจะจำผิด ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่คุณเหมือนเพื่อนฉันมาก ๆ เลยค่ะ.”
พิมพ์หยิบโทรศัพท์มาเปิดรูปสมัยเรียนให้น้ำตาลดู
น้ำตาลมองแบบตะลึง...
“เหมือนจริงๆ ค่ะแต่ไม่ใช่ฉันอยู่อังกฤษตลอดค่ะ จำคนผิดแล้วค่ะ”
“อ่อค่ะงั้นขอตัวนะคะ” พิมพ์ตอบออกมาแล้วทำท่าว่าจะเดินออกไปจากห้องทำให้น้ำตาลรีบเอ่ยถามในทันที
“ไม่ทราบว่าจะให้ฉันบอกผู้จัดการว่าไงดีคะ”
พิมพ์หันมายิ้มก่อนตอบน้ำตาลออกมาด้วยความรู้สึกที่แปลกออกไป
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันโทรหาเขาเอง ขอบคุณมากนะคะคุณน้ำตาล” พิมพ์ย้ำอีกครั้งก่อนเดินออกมาจากห้องแล้วตรงไปหาธนาตรงที่จุดที่นัดกันเอาไว้ที่ ล๊อบบี้ตามที่นัดกันไว้
“เห้ยเหมือนมาก แต่ฉันว่าไม่ใช่เธอดูไม่ตื่นเต้นเลยปกติมากๆ แถมเธอยังนิ่งสุดๆ คนเราถ้าเป็นเพื่อนกันรู้จักกันไม่มีทางที่จะนิ่งได้ขนาดนั้น อีกทั้งสายตาเธอก็ดูเป็นปกติมากๆเลยนะแก”
พิมพ์ตอบออกมาตามความรู้สึกที่เจอกับน้ำตาลทั้งหมดให้ธนาได้ฟัง
ธนาถามกลับบ้าง “แกว่ามันแปลกไหมล่ะ”
“มันก็แปลก แต่หาคำตอบไมได้อ่ะ ค่อยว่ากันฉันกลับก่อน” พิมพ์ตอบธนาแล้วรีบกลับไปทำงานทันทีเพราะเขาและเธอนัดกันไว้เพื่อที่จะมาจับผิดน้ำตาลนั่นเอง
ห้องทำงาน น้ำตาลยืนเหม่อออกไปนอกห้องผ่านกระจกแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าน้ำชาคือใคร จนกระทั่งธนาเข้ามาด้านหลัง...
“ทำอะไร” ...เสียงธนาทำให้น้ำตาลตกใจสะดุดขาเก้าอี้เกือบล้ม ธนาคว้าเอวน้ำตาลมากอดไว้เมื่อทั้งสองสบตากันธนากระชับเอวน้ำตาลเข้ามาใกล้อีก
“ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวล้มไปก็ไม่เป็นอันทำงาน”
“อ๋อ..ค่ะ ขอโทษค่ะ ปล่อยได้แล้วค่ะ”
“รู้ไหมคุณทำให้ผมใจสั่นแทบทะลุออกมาเหมือนเราคุ้นเคยกันมาก่อน”
น้ำตาลค่อยๆ แกะมือธนาออก ธนากระซิบ..
“ผมชักจะสนใจคุณแล้วสิทำไงดี”
“ปล่อยได้แล้วค่ะ ไหนบอกว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบเมื่อวาน เกิดขึ้นอีกยังไงล่ะคะ”
ธนาปล่อยน้ำตาล น้ำตาลรีบถอยออกมายืนห่างๆ
“ใครคือน้ำชาคะ ผู้หญิงคนเมื่อกี้ก็เรียกฉันผิดเหมือนคุณ”
ธนามองแล้วถอนหายใจ “คุณต่างหากที่รู้ดีที่สุด ว่าใครคือน้ำชา และทำไมทุกคนถึงเรียกคุณว่าน้ำชา”
ธนาหยิบรูปถ่ายในกระเป๋าสตางค์เป็นรูปคู่ของเขาและน้ำชาให้น้ำตาลดู
“นี่่คุณ...”
“คนรักผมเอง เหมือนคุณมากใช่ไหมเธอชื่อน้ำชา”
น้ำตาลเอามือลูบรูปถ่ายใบนั้น... “เหมือนมากๆ เลยแล้วตอนนี้เธอไปไหนคะ” น้ำตาลถามด้วยความอยากรู้
“นั้นแหละที่ผมต้องหาคำตอบจากคุณ”
ธนาจับไหล่น้ำตาลเขย่า.. “บอกผมมาน้ำชาคุณกำลังเล่นตลกอะไร รู้ไหมผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน มันไม่ตลกเลย”
ธนากอดน้ำตาลพร้อมกับความรู้สึกที่มันพรั่งพรูออกมา
น้ำชารู้สึกถึงหยดน้ำตาที่ตกลงบนหัวไหล่
น้ำตาลเองก็น้ำตาไหลพร้อมกับกุมหน้าอกตัวเองไว้..
“เจ็บอีกแล้ว..นี้มันความรู้สึกอะไรกัน ฉันหายใจไม่ออกขอไปข้างนอกแปบ”
“น้ำชาผมรักคุณไม่เคยเปลี่ยนไปเลย”
น้ำตาลรีบเดินออกไป โดยที่ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น
- Writer
