ตอนที่1 เรื่องบังเอิญ
1200 Words
ปราบรักประธานเย็นชา
ตอนที่1 เรื่องบังเอิญ
ป้าคะ ป้าคะ เป็นอะไรไหมคะ??
เสียงหญิงสาวคนหนึ่งเรียกป้าคนหนึ่งที่หมดสติข้างทางใบหน้าที่ซีดเซียวของหญิงวัยกลางคนทำเอาหญิงสาวอดเป็นห่วงไม่ได้ก่อนจะหันไปบอกกับคนขับรถ
“พาไปโรงพยาบาลเร็ว “สาวน้อยบอกคนขับรถ
“แต่..คุณหนูครับ”
ชายคนขับรถพยายามที่จะบอกว่าให้เรียกรถพยาบาลน่าจะดีกว่าแต่ก็ไม่สามารถขัดใจเธอได้
“เร็วสิ” เธอรบเร้าคนขับรถ อีกทั้งยังจ้องมองด้วยสายตาที่พร้อมจะเอาเรื่องทุกเมื่อ
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลคนป่วยถูกนำตัวไปตรวจรักษาน้ำตาลหญิงสาววัย26ปี ตาโตขนตางอน ใบหน้าเรียว ได้รูป จมูกโด่งเป็นสันโดยไม่พึ่งมีดหมอ ปากสีชมพูระเรื่อ ผิวขาวนวลเนียนนั่งเฝ้าข้างเตียง กุมมือหญิงวัยกลางคนเอาไว้ด้วยความห่วงใย
คนป่วยค่อยๆ ลืมตาขึ้น และตกใจเล็กน้อยที่เห็นหญิงสาวสวยที่นั่งเฝ้าอยู่ตรงหน้า ผ่านมากี่ปีนะทำไมเธอจะจำหญิงสาวคนนี้ไม่ได้ ในเมื่อเธอคนนี้ ที่บ้านของเธอมีรูปเธอคนนี้อยู่ทุกมุมของบ้าน
หนู...นะ นะ น้ำ...เสียงที่สั่นคลอนและขาดกะท่อนกะแท่นทำเอาน้ำตาลรีบเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก
“ตื่นแล้วเหรอคะคุณป้า หิวน้ำเหรอคะ เมื่อกี้หนูได้ยินคุณป้าบอกว่า น้ำ ๆ” น้ำตาลหยิบน้ำมาให้คนป่วย และส่งให้กับหญิงสูงวัยก่อนยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
“หนูเห็นป้าเป็นลมหน้าตลาดค่ะ หนูติดต่อญาติให้แล้วนะคะพอดีตอนที่ป้าเป็นลม มีคนชื่อธนาโทรมาเขาบอกว่าจะรีบมาค่ะ” น้ำตาลค่อยๆ เล่าให้ฟังอย่างช้าๆ ก่อนยื่นโทรศัพท์ให้กับเจ้าของด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน
ยุพินหญิงวัยกลางคนตอบรับมาแบบงงๆ
“อ่อจ่ะๆ ขอบคุณนะ รบกวนหนูแย่เลย”
“งั้นถ้าคุณป้าไม่เป็นไรแล้ว หนูขอตัวก่อนนะคะพอดีวันนี้เริ่มงานวันแรก สงสัยจะสายซะแล้ว ขืนไปช้ากว่านี้อีกนิดเดียวหนูคงโดนไล่ออกตั้งแต่วันแรกที่ไปทำงานเลย” น้ำตาลพูดติดตลกก่อนที่จะลุกออกไป ยุพินจะเรียกเอาไว้แต่ก็ไม่ทัน
ระหว่างที่เธอเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยรวมนั้นเธอสวนทางกับธนาชายหนุ่มที่เป็นลูกชายของยุพินนั่นเอง เมื่อธนาที่มองเห็นน้ำตาลเดินออกมาจากห้องพัก ชายหนุ่มถึงกับอึ้งแต่ก็ไม่ได้เดินตามเธอไป ด้วยเพราะเป็นห่วงแม่ของเขามากกว่า ใช่เขาต้องไปดูแม่ก่อนว่าแม่เป็นยังไงบ้าง
เมื่อไปถึงที่เตียงแม่....ชายหนุ่มปรี่เข้าไปหาคนที่เป็นแม่ของเขาในทันที
“แม่เป็นยังไงบ้าง ผมบอกแล้วไงอย่าไปไหนคนเดียว แล้วเนี่ยเห็นไหมหากไม่มีคนช่วยจะทำยังไง” ธนาบ่นแม่แต่ว่าแววตาแฝงไปด้วยความเป็นห่วงอย่างมากเขาจับมือแม่เอาไว้แน่น และพูดอะไรไม่ออก
“เห็นไหมเมื่อกี้..หนูน้ำชาใช่ไหม แม่จำไม่ผิดหรอก แววตานั่น รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หนูน้ำชาชัดๆ แม่จำไม่ผิดหรอกใช่ไหมลูก ใช่หนูน้ำชาไหมลูก” แม่ถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
ธนาเงียบ.,.
“ไม่เป็นไรแล้วเรากลับบ้านกันนะครับเดี๋ยวผมไปจ่ายค่ารักษาก่อนนะ” ธนาเปลี่ยนเรื่องทันที
ธนารีบออกมาแล้วชะเง้อมองหาน้ำตาลแต่ว่าก็ไม่พบ
ในรถ.. “ลุงๆ ลุงทำงานที่บ้านหนูมานานรึยัง” น้ำตาลเอ่ยถามคนขับรถที่อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับลุงของเธอ
คนขับรถรีบตอบคำถามทั้งที่สายตามองไปยั้งท้องถนนเพื่อให้ขับขี่ด้วยความปลอดภัย
“ประมาณ3ปีได้ครับ มีอะไรเหรอครับ”
“เปล่าค่ะ ไปกันเถอะค่ะ”
เมื่อมาถึงบริษัทน้ำตาลก็ตรงเข้าไปห้องทำงานของประธานทันที นั่นก็คือ พายุลูกพี่ลูกน้องของเธอที่ตอนนี้กำลังนั่งมองเวลาและทำหน้าตึงอย่างเอาเรื่องน้องสาวอย่างที่สุด
“ว่าไงยัยน้องทำงานวันแรกก็มาสายนะ”
พายุตำหนิน้องสาวพร้อมกับมองเวลาที่หน้าปัดนาฬิกา
“ขอโทษค่ะ พร้อมแล้วจะให้ไปทำที่ไหนคะ”
“ประธานบริษัทจะมาทำงานสายแบบนี้ไม่ได้ มันจะขาดความเชื่อถือจากพนักงานนะไม่รู้หรือยังไง” พายุยังคงบ่นต่อไปอีก ทำเอาน้ำตาลยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนเดินมานั่งตักพี่ชาย
“น้องขอโทษนะคะ อีกอย่างน้องบอกแล้วไงว่าน้องไม่รับตำแหน่งประธาน หน้าที่นี้เหมาะกับพี่ที่สุดแล้ว”
พายุดันให้น้ำชาออกจากตักตัวเอง แล้วส่ายหน้าเบาๆ
“โตเป็นสาวแล้วนะ มานั่งตักทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ไม่อายคนหรือยังไง”
“บอกแล้วไงคะว่าไม่อาย ว่าแต่จะไปที่ไหนต่อคะเนี่ย”
“รอไปก่อน พอดีผู้จัดการมีเรื่องฉุกเฉินอ่ะ แปบนึงเดี๋ยวก็มา หรือจะไปรอห้องผู้จัดการก่อน อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ว่าให้ได้ว่าน้องใช้เส้นสายมาช้าแถมต้องให้มาตามอีก”
“ได้ค่ะ แต่ได้ข่าวว่าผู้จัดการโหดมากจริงไหมคะ น้องแอบสืบประวัติมาแล้ว” น้ำตาลกระซิบถามด้วยความอยากรู้
“ไม่รู้สิ แต่เรื่องงานเขาเนี๊ยบที่สุดแล้ว”
“งั้นไปรอก่อนก็ได้ค่ะ ถ้าจะเนี๊ยบขนาดนั้นน้องไม่อยากทะเลาะด้วยตั้งแต่วันแรกที่ทำงาน”
“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
พายุลุกไปกอดคอน้องแล้วพากันออกไปห้องผู้จัดการ
“ถ้าไม่สบายตรงไหน หรือมีอะไรบอกพี่นะ”
“ได้ค่ะ น้องจะตั้งใจทำงาน และจะทำตัวดีๆ นะคะ”
“โอเคมีอะไรก็โทรหาพี่นะ อย่าลืมว่าเราเป็นแค่พนักงานนะ ถ้าผู้จัดการให้ผ่านเมื่อไหร่ถึงจะได้เลื่อนเป็นรองประธาน หรือว่าประธานก็ได้ เข้าใจไหม”
“เข้าใจค่ะท่านประธาน”
พายุออกไปน้ำตาลนั่งรอจนเบื่อจึงลุกเดินวนรอบๆ ห้อง พลางไปสะดุดรูปถ่ายผู้จัดการที่อยู่บนโต๊ะทำงาน
น้ำตาลหยิบมาดู เอ๊ะนี่.....
ประตูห้องเปิดออก น้ำตาลหันไป แล้วรีบวางกรอบรูปลง
“สวัสดีค่ะมาเริ่มงานตามคำสั่งท่านประธานค่ะ”
ประตูห้องปิดลงธนาเดินเข้ามาช้าๆ “น้ำชา ธนาเอ่ยเบาๆ”
“อ่อฉันชื่อน้ำตาลค่ะ คุณคือผู้จัดการธนาใช่ไหมคะ”
ธนามองน้ำตาลแล้วเดินมาใกล้ๆ “นั่งสิ” ธนาบอกกับเธอ
น้ำตาลนั่งลง... “เอ่อทำไมมองแบบนั้นคะเราเคยรู้จักกันหรือเปล่า หรือว่าเคยเจอกันที่ไหนคะ” น้ำตาลถามแล้วคิด” อ๋อ...คุณคือคุณธนาที่โทรหาคุณป้าที่โรงพยาบาลเมื่อกี้ถึงว่าหน้าคุ้นๆ คุณป้าดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ”
.....................................
ตอนที่1 เปิดมาก็พากันคิ้วขมวดกันทันที
อย่าลืมกดใจ เก็บเข้าชั้น และติดตามนักเขียนด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ
หนึ่่งคอมเม้นท์เท่ากับหนึ่งกำลังใจนะคะ หากคอมเม้นท์เยอะจะมาลงให้อีกนะคะ
- Writer
