ตอนที่2. ต้องการอะไร

1126 Words

ปราบรักประธานเย็นชา ตอนที่2. ต้องการอะไร ธนาเดินเข้ามาถามน้ำตาลตรงหน้า “ต้องการอะไร?” “ฮะ! หมายความว่ายังไงคะก็มาทำงานนะสิคะจะต้องการอะไรล่ะคะ ผู้จัดการต้องการให้ฉันทำอะไรเหรอคะบอกได้นะคะฉันพร้อมจะทำตามคำสั่งทุกอย่างค่ะ” น้ำตาลน้ำตาลตอบออกมาหน้าซื่อ นั่นยิ่งทำให้ธนาทั้งโกรธทั้งโมโหหนักไปกว่าเดิม ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรงและจ้องมองไปที่น้ำตาล “ผู้จัดการงั้นเหรอ จะเอาแบบนี้ใช่ไหม นั่นเอกสารที่บนโต๊ะทำงาน เอาไปถ่ายมามาให้หมดอย่าให้ขาดแม้แต่แผ่นเดียว ไปทำเดี๋ยวนี้ให้เวลา 5 นาที” “อ่อ..ค่ะๆ” น้ำตาลเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วหอบเอกสารทั้งหมดมาถ่ายตามที่ธนาสั่ง แต่ด้วยมันเยอะเกินเลยเกือบล้ม น้ำตาลร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก ว๊ายยย....ธนาเข้ามาโอบเอวน้ำตาลเอาไว้ แล้วปล่อยออกอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยถามออกมา “ตั้งใจ หรือ ว่าจะล้มจริงๆ” น้ำตามมองธนาก่อนจะถามคำถามที่เธอคิดว่าอย่างน้อยก็ควรที่จะพูดออกมาให้มันรู้เรื่องว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ “ผู้จัดการ มีทัศนคติในแง่ลบกับฉันรึเปล่าคะ หรือมองว่าฉันใช้เส้นสาย คุณทำให้ฉันรู้สึกแย่นะคะ แม้แต่คำขอบคุณ คุณยังไม่มีให้ฉันเลยที่ฉันช่วยแม่ของคุณ แต่ช่างเถอะแล้วไงใครแคร์ฉันแค่ช่วยคนไม่ได้ต้องการคำขอบคุณอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นแม่คุณหรือแม่ใครก็ตาม ต่อให้เห็นอีกฉันก็ต้องช่วยอีก ถึงแม้ว่าลูกชายเขาจะมองฉันในแง่ลบก็ตาม” น้ำตาลหอบเอกสารออกไปที่ห้องถ่ายเอกสาร หญิงสาวยืนถ่ายเอกสารแต่มือกุมอกข้างซ้ายไว้ “เจ็บจังเป็นไรนะ ทำไมอยู่ๆ ถึงเจ็บขึ้นมาอีก” น้ำตาลได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ให้มันเต็มปอดก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ ธนานั่งหงุดหงิดในห้องทำงาน “อะไรอยู่ดีๆ ก็จากไปอยู่ดีๆ ก็กลับมา นี่คิดจะเล่นตลกอะไร ได้สิจะเอาอย่างนี้ใช่ไหม ได้แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” ธนาลุกไปตามน้ำตาลที่ห้องถ่ายเอกสาร .... “ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?? ชักช้าไม่ได้เรื่อง ถึงอนาคตจะได้เป็นรองประธานแต่ก็ต้องถ่ายเอกสาร หรือทำลายเอกสารเป็น” น้ำตาลมองธนา แล้วคิดในใจ “ไอ้บ้านี่มันร้าย บ้าอำนาจชัดๆ ไหนพี่บอกว่าเขาเนี๊ยบไง เนี๊ยบบ้าอะไรตอนแรกฉันจะไม่เป็นประธานจะรับแค่รองประธานแต่เห็นทีถ้าเป็นประธานเมื่อไหร่จำเอาไว้คนแรกที่ฉันจะเล่นงานก็คือนาย” เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบตอบออกมา “เสร็จแล้วค่ะ” เธอตอบพร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกครั้งหนึ่ง ห้องทำงานพายุ... “ครับแม่ อ่อยัยน้องเหรอทำงานแล้วครับไม่มีปัญหาอะไรอย่าห่วงเลย ผมฝากไว้กับผู้จัดการไม่น่ามีปัญหาอะไร” พายุวางโทรศัพท์จากแม่ แล้วนั่งหลับตาคิดถึงเรื่องต่างๆ ใช่เขาห่วงน้องเกินไปเขาต้องปล่อยให้น้องใช้ชีวิตด้วยตัวเองบ้าง ภายในห้องทำงานอยู่ๆ น้ำตาลลุกขึ้น แล้วมองมาที่ธนา “ฉันจะไปกินน้ำแปบนะคะ” “ขอกาแฟแก้วนึง” ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาว “เอารถชาติแบบไหนคะ หวาน มัน ขม” ธนาหลิ่วตามองก่อนจะตอบออกมา “อะไรก็ได้ผมกินได้หมดแหละ” น้ำตาลกลับมาพร้อมกาแฟร้อนในมือ ธนารับมาแล้วจิบกิน...พร๊วดด..กาแฟพุ่งออกจากปากทันที “นี่ใช้มือหรืออะไรชงเนี่ยทำไม รสชาติถึงห่วยแบบนี้” “นี่คุณจะมากไปแล้วนะ ไหนบอกว่ากินได้ไง ในเมื่อบอกว่าอะไรก็กินได้ทำไมต้องมาตำหนิคนอื่นด้วยหล่ะ” “ลองกินดูสิแล้วจะรู้ว่ามันเพราะอะไร” ..ธนายื่นกาแฟให้น้ำตาล พร้อมขยับเข้าไปใกล้ “ไม่ฉันไม่ชอบกินกาแฟร้อน ไม่เอา” “ไม่ชอบกาแฟร้อนงั้นเหรอได้” ธนายกกาแฟมาจิบแล้วดึงน้ำตาลมาจูบโดยการป้อนกาแฟในปาก จากนั้นจึงผละน้ำตาลออก “เป็นไงรสชาติกาแฟ กับรสชาติจูบ อันไหนดีกว่ากัน” ชายหนุ่มถามแล้วยิ้มอย่างเป็นต่อแต่ไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรได้มากไปกว่านั้นเมื่ออยู่ๆ น้ำตาลฟาดฝ่ามือเล็กๆ ลงบนหน้าธนา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ธนาอึ้ง “ถ้าไม่อยากสอนงานก็บอกดีๆ อย่ามาทำกับฉันแบบนี้ มันไม่ใช่ลักษณะที่ดีของผู้จัดการที่ควรทำ ถ้าคุณไม่ชอบฉัน ฉันไม่อยู่ให้คุณหงุดหงิดหรอก คุณคงทำแบบนี้บ่อยกับผู้หญิงทุกคนสินะ เลวสิ้นดี ต่อไปอย่าทำนิสัยแบบนี้ไม่ว่ากับใครก็ตามในบริษัทพี่ฉันจำไว้” น้ำตาลเช็ดน้ำตาแล้วหยิบกระเป๋า ร้องไห้ออกไป ธนาได้สติรีบตามออกไปทันที น้ำตาลออกมาหน้าบริษัทเดินไปตามถนนแล้วยืนเหม่อ “จะไปไหนล่ะเนี่ย” ....เสียงแตรรถที่บีบดังสนั่นถนนเพราะน้ำตาลไม่มองทาง ทำให้น้ำตาลตกใจเป็นลมกลางถนนคนขับรถรีบลงมาดู “คุณครับๆ เป็นอะไรไหม” ธนาที่เพิ่งมาถึงรีบเข้าไปดู “น้ำชา เป็นไงบ้าง น้ำชา ตื่นน้ำชาได้ยินที่ผมเรียกหรือเปล่าน้ำชา” ธนาพยายามปลุกหญิงสาว “ฉันไม่ได้ชนนะคะ อยู่ดีๆ ก็เป็นลม “ธนารีบอุ้มน้ำตาลเข้าบริษัทแล้วพาไปห้องพยาบาล พายุที่รู้ข่าวเพราะธนาโทรไปบอกรีบตามมาห้องพยาบาล “เกิดอะไรขึ้น กับน้ำตาล” “น้ำตาล? “ธนาถึงกับทำหน้างง “อ๋อ .เห็นว่า ตกใจเสียงแตรรถเลยเป็นลมอ่ะครับ” เขาตอบพายุตามความจริงที่คนขับรถบอก พายุได้แต่พยักหน้าและถอนหายใจออกมา ผ่านไปหลายนาทีน้ำตาลค่อยๆ รู้สึกตัว พายุขยับตัวเข้าไปหาน้องก่อนถามด้วยความเป็นห่วง “ยัยน้องเป็นไงบ้าง” ทันทีที่น้ำตาลเห็นหน้าพายุถึงกับปล่อยโฮออกมา “พี่...น้องกลัว” หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร พายุกอดน้องไว้แน่น...” ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร พี่อยู่นี่แล้วทำใจให้สบายนะ เกิดอะไรขึ้นทำไมไปยืนกลางถนนแบบนั้น” เขาถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก .................................. ฝากกดใจ เก็บเข้าชั้น และติดตามนักเขียนด้วยนะคะจะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ หนึ่งคอมเม้นท์ เท่ากับหนึ่งกำลังใจนะคะ นี่มันเรื่องอะไรกันทำไมธนาถึงเรียกน้ำชา ล่ะ อยากรู้ต้องติดตามค่ะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more