ตอนที่ไม่มีชื่อ
1009 Words
ปราบรักประธานเย็นชา
ตอนที่ 3 อย่ามาป่วน
นามปากกา แอดมินตัวกลม
พายุมองหน้าน้องสาวที่มีสีหน้าค่อนข้างแย่ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามออกมา
“วันนี้กลับบ้านไปพักก่อนไหม” พายุถามด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมากที่เห็นว่าน้องสาวมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
น้ำตาลมองหน้าพี่ชายด้วยความเกรงใจเป็นอย่างมาก “แต่..ว่า”
หญิงสาวพูดแค่นั้นแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาอีกเพราะความเกรงใจและไม่อยากให้มันมีปัญหา อีกทั้งเธอไม่อยากให้มีคนว่าให้เธอได้ว่ามาทำงานโดยใช้เส้นสายพี่ชาย แล้วยังมาทำให้มีปัญหาตามมาอีก
“เดี๋ยวพี่เรียกคนขับรถให้ พอดีบ่ายนี้พี่มีประชุมนะสิ กลับไปพักที่บ้านก่อนค่อยมา ใหม่พรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ”
พายุบอกกับน้องสาวก่อนหันไปเห็นธนา เลยนึกขึ้นได้ว่าถ้าวานให้ธนาไปส่งคงเร็วกว่าที่จะเรียกคนขับรถมาจากบ้าน อีกทั้งกว่าจะรอรถที่บ้านไปกลับก็เสียเวลานานอีกเลยเลือกที่จะไหว้วานธนาให้ไปส่งดีกว่าน่าจะเร็ว และสะดวกกว่า
“อ้อ..ธนาผมรบกวนคุณพาน้ำตาลไปส่งที่บ้านผมหน่อยได้ไหม” พายุเอ่ยถามออกมาทันที
น้ำตาลที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับร้องเสียงหลงออกมา “พี่ๆ น้องยังไม่กลับก็ได้” น้ำตาลรีบเบรกคนเป็นพี่เอาไว้เพราะไม่อยากกลับพร้อมกับธนาอยู่แล้ว
“ได้ครับ ผมมีงานข้างนอกพอดี เดี่ยวแวะไปส่งคุณน้ำตาลก่อนก็ได้ครับ”
ธนาตอบออกมาพร้อมกับมองมาที่หญิงสาว ทำให้พายุพอใจเป็นอย่างมากที่ธนายอมไปส่งน้องสาวคนเดียวของเขา
“ขอบคุณมาก ใกล้เที่ยงแล้วแวะกินข้าวกินปลากันก่อนก็ได้ ป่ะเดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่รถ”
พายุสรุปความให้น้องสาวเสร็จสรรพก่อนเดินมาส่งน้องที่รถธนา เมื่อทั้งสองคนขึ้นรถแล้วนั้น
ในรถ....เงียบกริบไม่มีเสียงพูดคุยธนาขับรถมาจอดร้านอาหารแห่งหนึ่ง
น้ำตาลหันมามองก่อนจะปริปากเอ่อออกมาด้วยความสงสัย เป็นอย่างมาก
“จอดทำไมคะ ฉันจะกลับบ้าน” หญิงสาวรีบบอกความประสงค์ของตัวเองว่าอยากจะกลับบ้านไม่ได้อยากจะมากินข้าวอะไรทั้งนั้น
ธนาหันมาตอบ “กินข้าว” ชายหนุ่มตอบและมองหน้าหญิงสาว
“ฉันไม่หิว ไม่อยากกิน ฉันจะกลับบ้าน”
น้ำตาลตอบออกมาแบบไม่สนใจไยดีเลยสักนิด อีกทั้งยังทำหน้าง้ำหน้างออีกต่างหาก
“งั้นอยู่นี่รอ คุณไม่หิวแต่ผมหิว ไม่ไม่ได้มีหน้าที่ ที่จะต้องมาอดข้าวอดน้ำ เพื่อที่จะไปส่งคุณจนถึงบ้านแล้วค่อยกลับมากิน โรคกระเพาะจะถามหา จะรีบกินแล้วออกมาทนร้อนหน่อยแล้วกันเพราะที่นี่ห้ามติดเครื่องยนต์ทิ้งไว้”
ธนาพูดออกมายาวเหยียด แล้วมองมาที่ใบหน้าของหญิงสาวและดูว่าเธอจะมีท่าทางอย่างไร
ธนาลงรถ น้ำตาลนั่งนิ่งสักพักจึงลงตามธนาไป เมื่อไปถึงโต๊ะพนักงานนำเมนูมาให้
“เห็นว่าเพิ่งกลับมาจากนอกกินอาหารไทยได้ใช่ไหม ถ้าไม่ได้ก็ไม่ต้องกินเพราะถึงยังไงคุณก็ไม่หิวอยู่ดี”
น้ำตาลเงียบ
“เอาเป็นข้าวผัดปู ต้มยำกุ้ง ปลาหมึกผัดผงกะหรี่ ครับ”
ชายหนุ่มสั่งอาหารตามที่เธอเคยชอบกิน ก่อนเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง
“ถามจริงคุณจำผมไม่ได้จริงเหรอ อะไรที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปถึงขั้นทำเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน”
“อะไรอีกล่ะ จำได้เราเจอกันเมื่อเช้าที่โรงบาล จะเอาอะไรอีก”
น้ำตาลตอบออกมาพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ
“อย่ามาตลกน่าน้ำชา แค่เปลี่ยนชื่อคิดว่าผมจะจำคุณไม่ได้เหรอ (คิดในใจ) ”
“แม่คุณเป็นไงบ้างคะ ดีขึ้นรึยัง”
“อืม ขอบคุณนะ “
น้ำตาลถึงกับยิ้มออกที่ได้ยินธนาขอบคุณ
“อยู่เมืองนอกทำอะไรเหรอ ทำไมอยู่ๆ ถึงกลับมา”
“เรียน ทำงาน อีกอย่างคือ..”
น้ำตาลไม่ทันจะพูดจบพนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟ
“อาหารมาแล้วครับ ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับ” พนักงานพูดพร้อมกับเสิร์ฟอาหาร
“กินสิ คิดว่าคงชอบนะ “
(ของโปรดเธอนี่)
“ขอบคุณค่ะ”
ธนากินไปด้วยสังเกตุไปด้วยยังไงๆ ก็คือน้ำชาคนรักเขาแน่นอนไม่มีทางที่จะเป็นแค่คนหน้าตาคล้ายกันไปได้หรอก
“คุณจ้องฉันขนาดนี้ อิ่มทิพย์เลยไหมคะ”
“คุณมีแฟนรึยัง?? คนรัก หรือคู่หมั้น มีไหม”
“ไม่มี”
“ครั้งแรกของคุณล่ะ”
“ไม่รู้สิจำไม่ได้ ไม่ว่าครั้งแรกหรือครั้งไหน ความรักมันทำให้เจ็บปวด ฉันไม่อยากรักใคร”
พูดถึงตรงนี้น้ำตาลถึงกับจุก...
“จะกินได้รึยังคะ”
“อืมๆ โทษที” หลังจากกินข้าวเสร็จธนามาส่งน้ำตาลที่บ้าน น้ำตาลกำลังจะลงรถธนาจับมือน้ำตาลไว้ น้ำตาลมองธนาปล่อยมือ
“เรื่องเมื่อเช้า ผมขอโทษนะ ที่ทำให้คุณรู้สึกแย่ พรุ่งนี้มาทำงานนะ จะไม่มีเรื่องแบบนั้นอีก”
“ค่ะ ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวและมาส่งนะคะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”
น้ำตาลเดินเข้าบ้าน ได้แต่เอามือกุมอกข้างซ้ายไว้ อะไรกันทำไม่ผู้ชายคนนี้ทำฉันใจสั่น แต่ในขณะเดียวกันทำไมฉันถึงเหมือนเจ็บปวดมาก ถึงมากที่สุด เมื่อคิดถึงตรงนี้น้ำตาลถึงกับยืนสะอื้นร้องไห้
ธนารีบวิ่งไปดู “เป็นอะไรรึเปล่าครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่เหนื่อย ขอตัวนะคะ”
น้ำตาลรีบเข้าบ้าน ธนาเองก็งงกับสิ่งที่เกิดขึ้น หญิงคนรักอยู่ต่อหน้าแท้ๆ แต่เธอจำเขาไม่ได้นี่มันอะไรกันแน่
- Writer
