Nakatingin ang mga mata ni Christine sa labas ng bintana habang nakaupo sa upuan na nasa loob ng bus na tinatahak na ang daan. Tahimik na lumuluha ang kanyang mga mata habang tinitingnan ang makulimlim na ulap. Iniisip niya si Matthew at ang masasaya nilang mga pinagsamahan.
Hanggang ngayon ay nasasaktan pa rin si Christine sa mga pangyayari na ang bilis naganap. Tila isang panaginip na bigla na lang naputol. Parang nu’ng isang araw lang, masaya pa sila at kumpleto ang kanilang pamilya ngunit ngayon, sa isang iglap, naglaho ito na parang bula.
Hindi man gusto ng puso ni Christine na iwan muna si Matthew pero naisip niya na marahil ito ang makakabuti para sa kanilang dalawa. Kailangan na magkalayo muna sila para makapag-isip ng mabuti at timbangin ang mga bagay-bagay. Pinili rin ni Christ
