ALAS DOS NA NANG madaling araw pero gising na gising parin si Almira. Dinaig pa niya ang nakadrugs. Hindi siya makatulog dahil sa labis na pag-iisip. She's been thinking about what Arthur told her.
Two years. Two years itong mawawala. Kakayanin ba niya?
Nagsimula na namang tumulo ang mga luha niya. Hindi na niya mapigilan ang paghikbi.
For the last year ay si Arthur ang kasama niya. She can't last a day na hindi ito nakakausap. Kahit sobrang busy sila ay nagagawan nila ng paraan. Kahit na madalas ay inaaway niya ito ay hindi nito pinapalipas ang buong araw na hindi sila nagkikita. Except for last night dahil nga talagang dinedma siya nito.
Two years na wala ito sa tabi niya? God. Hindi niya ata kakayanin yon. She was dependent to Arthur.
"Oh, God. Hindi ko po ata kaya." Umiiyak na b
