Tales of Antagonist

Chapter 8

I almost died!

Hindi ko alam kung bakit nandito pa rin ako, nakatayo at hinihintay siya. You're such a motherfucker, Irene. Umalis ka na dyan! Bakit mo hinihintay ang pobreng iyon! This is not so you.

Humihingal siya nang makarating sa harapan ko. "Mag-usap tayo. Yung hindi nagsisigawan."

"Nag-uusap na tayo. Ano pang kailangan mo?"

"Yung wala din sanang sarcasm, please?" He clasp his hands, pleading.

Whatever. "Sige, bibigyan kita ng limang minutong explanation."

"Thank God hindi mo ko tinarayan."

"4 minutes."

Nanlaki ang mata niya, "Agad agad?"

"3 minutes and 49 seconds."

Nagsalita siya, "First thing, nakatira ako sa bahay na pinuntahan mo. Second thing, the woman whom you insulted is my mother. I'll punish you later because I'm running out of time. Third thing, my mother always help our maids doing the chores in our house that's why you saw her helping with them."

"Are you telling the truth?" I asked in suspicions. Napatango siya, "Yes, gusto mo bumalik tayo doon sa bahay namin? Ipapakilala kita ulit kay Mama."

Umasim ang mukha ko, "You know what? Huwag na. Sira na yung image ko sa Mama mo. Hindi na ako babalik doon. Tch," napaiwas ako ng tingin at sinenyasan siyang magpatuloy.

"Fourth, I'm doing this for the family of the victim."

"Huh? Sinong victim ang tinutukoy mo?" tanong ko sa kanya. Humugot muna siya ng hininga bago sumagot, "Yung construction worker na ipinakulong ng Papa mo."

"Sino ba..." bulong ko at muling naalala ang gabi kung saan muntik na akong ma-rape. Binalingan ko siya, "So? What about that pervert? Bakit mo siya tutulungan?"

Imbes na sagutin ang tanong ko ay hinigit niya ang braso ko at nagsimulang tumakbo papunta sa kanilang barracks, "See that woman there?" turo niya sa babaeng naglalaba ng damit. Mukhang pagod na pagod ito.

"She's doing laundry for her daughter's sake. Wala na yung asawa niya, nakakulong ngayon sa selda, kaya siya iyong naghahanap-buhay para matustusan ang pangangailangan nila sa buhay. She's pregnant."

The last sentence caught me. If she's pregnant... then makakasama iyan sa kanyang baby. She might get over fatigue. Paano na lang yung bata sa kaniyang tiyan?

I felt a pang of guilt in my chest.

"You see. Her life is not easy."

"Kaya mo naisipang pumasok sa construction site dahil guilty ka?" Binalingan ko siya ng tingin. There it is, I saw the guilt inside his eyes.

He smiled, still looking at the woman, "I know how hard her life is. I know the feeling of doing all your best just for the sake of your loved one's. Naranasan namin 'yun ng nanay ko noon. That's why I couldn't afford to watch them. I'm still a student. Wala akong sariling pera. When I heard the contruction site is open for application, pumasok ako."

"But, Charles! Marami namang pwedeng trabaho na hindi masyadong mahirap. Bakit construction worker pa ang naisipan mo?" Medyo hindi ko nagustuhan ang sobrang caring ng boses ko, ah.

He smiled again, "Yeah, that's why I like it. I feel the hardships of the workers. Nagtutulungan sila para matapos ang kanilang trabaho sa loob ng isang araw. You see, some of you look down at their jobs and mock them for being perverts. But if you'll just take a clearer view of the picture, may iba sa kanila na responsable talaga kahit ganito lang ang kanilang propesyon. Yung iba nga sa kanila nakapagtapos ng kanilang anak sa kolehiyo at may desenteng trabaho na ngayon. All thanks to their hardworking father."

I rolled my eyes at him. Tch, kung sinasabi niya ito para magpasikat sa'kin, pwes, magaling siya. Nakuha niya ako. I can't believe a young man like him has that kind of principle in life. He made to the extent to work just to help the mother and the child of that contruction worker. Yung ibang mga ka-edad niya, I'm pretty sure mobile legends at DOTA lang ang inaatupag ngayon sa computer shops.

The woman who was doing her laundry suddenly look at us and wave her hand at Charles. She shouted, "Tapos na yung trabaho? Halika! May ginawa akong pinaypay para sa inyo."

Nagsalita ako, "Uhm, tinawag ka na niya. Mauuna na ako. Bye." He stopped me again this time. "Let's go."

"Huh?" Nanlaki ang mata ko dahil mukhang isasama niya ako.

"Nakakahiya naman," palusot ko sa kanya.

He laughed, "Nahihiya ka o ayaw mo lang dahil madumi? Sus, bawasan mo nga minsan ang pagiging maarte mo."

Well, he got me. Slight lang. Nadudumihan talaga ako just by looking at their house that looks like an apartment. Pero nahihiya din at the same time kasi baka makilala ako ng Ale na iyon. I remember the time where she begged to my father. Sa sinabi ni Charles sa'kin kanina, medyo na-guilty na ako. Slight lang naman.

"Charles, ayoko talaga. Wag mo na akong pilit please? Please? Please?" Nag-puppy eyes pa talaga ako sa harapan niya habang naglalakad kami papunta doon. Pero tinatawanan niya lang ako. Wow ha, kanina lang magkagalit kami ngayon ay okay na agad. I admire his talking skills.

"Charles, nakakahiya," bulong ko sa kanya hanggang sa nasa harapan na namin ang Ale na naglalaba kanina.

"Naku! Ang dami mong pawis, inaanak. Inuuna mo pa yang landi kaysa magbihis ng damit." What? Did she just said the word 'landi'? Mukha ba kaming naglalandian ni Charles kanina? Motherfuck lang, ah.

"Ah, excuse me. We're not doing landi. He's just my friend," sabi ko sa Ale at nginitian siya. Napatigil siya sa pagpupunas kay Charles na nakangising aso na ngayon.

"Ay, conyo naman nitong girlpren mo, inaanak." Kahit na ibinulong niya lang iyon ay dinig na dinig ko pa rin!

"I told you! We're just friends!" sigaw ko na ikinabigla niya. Pinisil ni Charles ang kamay ko, "Aray, ano ba," bulong ko sa kanya.

He gave me a mind-your-manners-please-look. I sighed, "Sorry. Ganyan lang po ako minsan."

She smiled widely at me, "Ah sige sige, kaibigan ka lang pala ng inaanak ko. Akala ko kasi girlpren ka niya, eh. Mukhang hindi ikaw yung tinutukoy niya sa'kin. Pasok kayo."

Pumasok na silang dalawa sa loob habang ako naman ay na-estatwa. Ano daw? So it means... may girlfriend si Charles na hindi ko alam. Sino yun?

Dahil sa inis na hindi ko alam saan galing, nag-martsa ako papasok at umupo sa kanilang upuan na gawa sa kahoy. Pinigilan ko talaga ang paghinga nang maupo ako dahil hindi ako sanay at sobrang baho din sa loob. Wala ba silang air-freshener dito?

"May girlfriend ka?" bungad kong tanong kay Charles na nasa gilid. Katulad ko ay naghihintay din siya sa pagkain na inihanda sa'min ng Ale.

"Oo." He said naturally.

"Bakit hindi mo sinabi sa'kin?" I gritted every words. Mabuti na lang hindi pustiso ang ngipin ko kung hindi ay kanina pa ito nahulog.

"Wala ka namang pake, di ba?" sagot niya. I hate how natural it feels when he said that! Walang halong pangse-selos sa'kin! Tch.

"Yah. Wala talaga akong pake." Taas noo kong sabi at kinagat ang pinaypay na inilagay ng Ale sa lamesa. Maybe because of my nonsense irritation, I eat their food without complaining how disgusting it was.

"Masarap," I said and gave her a thumbs up. Kahit nga nakakasuka, let's just go with the flow.

"Talaga? Mabuti naman kung ganoon! Akala ko maarte itong kaibigan mo, Charles." Natatawang sabi nito sa katabi ko. Sinabayan ko siya sa tawa kong mukhang mangkukulam ng mga ilang minuto din yun.

"Ehem," I cleared my throat after that embarassing moment. Umimom ako ng tubig na labag sa loob ko.

"Maarte talaga yan, " dagdag pa ni Charles habang nginunguya ang pagkain. I glared at him. Patay ka sa'kin mamaya.

"No po! Di talaga ako maarte. Gusto mo patunayan ko pa?"

The woman shook her head and smiled, "Okay lang. Sige, kain lang kayo ng kain, ah? May saging pa kami dito. Kukunin ko lang."

Tumayo siya at pagkabalik niya ay may dala nga ito ng saging... at hindi ko alam ang tawag.

"Ano... yan?" Hindi makapaniwala kong tanong at itinuro ang kulay itim na may mga maliliit na isda. f**k. Kakainin namin yan?

"Ah, yan ba? Galunggong tawag namin diyan. Masarap to kapag isinawsaw mo ang saging. Tikman mo." Kinuha ng Ale ang saging at isinawsaw niya nga ito sa galunggong.

"Ah..." sabi niya at mukhang ipapakain ito sa'kin. I think nagslow-mo ang paligid sa kanyang ginawa. s**t. Hindi ko yan masisikmura. Tanggihan mo, Irene! Bakit ba nagpapanggap ka diyan'g hindi maarte? Para saan?

Napalunok ako nang dahan-dahang isusubo ng Ale ang saging pero agad iyong kinain ni Charles at siya ang sumubo. "Masarap." He complimented while chewing it.

Muntik na akong malagutan ng hininga do'n, ah.

Inside of my head, I thanked Charles for saving me.

Nagpaalam si Charles na mag-C-CR muna kaya kaming dalawa na lang ng Ale ang nasa hapag.

Nagsimula siya, "Akala ko talaga ikaw iyong girlpren ng inaanak ko. Hindi pala."

Napukaw ang atensiyon ko dahil dito. Napatingin ako sa kanyang likod kung saan dumaan si Charles. Mukhang malayo yata ang banyo nila.

"Ate, may binaggit bang pangalan si Charles kung sino iyong girlfriend niya?"

"Hmm... meron."

"Sino?"

"Hijiranze. Tama ba yung pronounciation? Ah, basta yun na yun. Oh di ba, pangalan pa lang mukhang maganda na."

"Ah hehe, oo nga po." Ano ba yan, mukhang japanese shepherd dog ang pangalan. Di hamak mas maganda pa pangalan ko.

"Ano pa lang pangalan mo, ineng? Hindi pa tayo nakipagpakilala sa isa't-isa kanina."

"Ehem ehem," I said, clearing my throat. With all elegance, I extended my arms at her. "Holà, nice to meet you. I'm Irene Espiñosa, daughter of Lucas Espiñosa and Sabrina Espiñosa."

Nagulat ako nang hindi niya iniabot ang kamay sa'kin, "Kaya pala... kaya pala pamilyar ka..." bulong niya sa sarili.

"Huh?"

"Ama mo si Lucas Espiñosa? Siya iyong nagpakulong sa asawa ko. Kung hindi lang sana siya nakulong... edi sana... edi sana hindi kami magiging ganito!" Nagulat ako sa biglaan niyang pagsigaw.

"Papatayin kita!" sigaw niya ulit at nanginginig ang kamay na kinuha ang kutsilyo na nasa lamesa, iyong ipinanggamit niya sa paghahati ng pinaypay.

Naestatwa ako sa kinauupuan at hindi makapagsalita. Nagtinginan kami sa isa't-isa habang itinutok niya ang kutsilyo sa harapan ko. "Hindi mo alam kung ano ang dinaranas namin araw-araw ng anak ko nang makulong yung asawa ko!"

"Ate..."

"Tumahimik ka! Papatayin kita!"

"Ate... baka mapano iyang baby mo..."

"Wala kang pakialam! Total ganyan naman kayong mga mayayaman di ba? Inaapi niyo kaming mga mahihirap? Basta may pera, magagawa talaga kahit anong gusto mong gawin!"

"Ate... huminahon ka muna. Let's talk this matter together with my family."

"At anong gagawin mo? Ipapakulong mo din ako dahil sa ginagawa ko ngayon sa'yo?"

"Oo!" sigaw ko sa kanya at mas lalo niyang itinutok papalapit sa'kin ang patalim.