ภายในรถยนต์คันหรูที่เคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย ความเงียบสงัดภายในรถตัดขาดจากความโกลาหลที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างสิ้นเชิง มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นของร่างเล็กที่ซบอยู่ในอ้อมอกแกร่งของอรรถที่ทำลายความเงียบนั้นลง
มินนี่กอดเอวสอบของอรรถไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย ร่างกายที่เคยสดใสสั่นเทาไม่หยุดหย่อนจากความตกใจและความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา
“ฮือ...พี่อรรถขา... มาได้ไงคะ” เธอถามเสียงเครือปนสะอื้น แหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาเป็นห่วง “แล้ว... แล้วคุณแม่ล่ะคะ ท่านโกรธมากแน่ๆ เลย”
อรรถกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น กดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างปลอบประโลม ฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังบางเบาๆ
“พี่ประชุมอยู่ตึกข้างๆ พอดี พอแอนนี่ไลน์มาบอก พี่ก็รีบวิ่งมาเลย” เขาตอบเสียงทุ้ม “ส่วนคุณแม่... ท่านไปจัดการเรื่องแจ้งความกับทนายต่อ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ คุณมณีเขาจัดการเรื่องแบบนี้เก่งกว่าพี่อีก”
“มินนี
