7 สภาพที่แม่รับไม่ได้
1101 Words
ตอนสายๆของวันใหม่ บนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่ราวกับผ่านสมรภูมิรบ ร่างบอบบางของมินนี่ยังคงนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของอรรถ วงแขนหนาหนักพาดทับช่วงเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น แสดงถึงความหวงแหนแม้ในยามหลับใหล
มินนี่กระพริบตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเมื่อยขบไปทั้งตัว โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนรู้สึกได้ แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับแลกมาด้วยความอิ่มเอมใจอย่างประหลาด เธอค่อยๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวัง พยายามยกท่อนแขนล่ำสันของคุณอาออกจากตัวโดยไม่ให้เขาตื่น
เธอหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่กำลังหลับพริ้ม ไรหนวดเคราสีดอกเลาตัดกับผิวสีแทนดูเซ็กซี่เหลือร้าย
"ฮึ คนแก่บ้าพลัง..." มินนี่อมยิ้ม บ่นพึมพำเบาๆ นึกถึงลีลาดุเดือดเมื่อคืนที่ทำเอาเธอแทบสลบคาอก "ทำหนูหมดสภาพเลยนะคะ"
อดใจไม่ไหว เธอโน้มหน้าลงไปกดจูบเบาๆ ที่แก้มสากระคายนั้น
จุ๊บ...
"ไปก่อนนะคะ... ผัวขา"
มินนี่ค่อยๆ ย่องลงจากเตียง คว้าชุดเดรสที่กองอยู่พื้นขึ้นมาสวมแบบลวกๆ สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ลิปสติกเลอะขอบปาก เธอรีบจัดแจงตัวเองให้ดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลาจำกัด แล้วรีบคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องไปเงียบๆ พร้อมกุญแจรถ
รถคันหรูของมินนี่แล่นเข้ามาจอดในรั้วบ้านของเธอเองในช่วงสาย ใจของเธอเต้นตึกตัก ไม่ใช่เพราะกลัวคุณอรรถรู้ แต่กลัว "คุณนายมณี" แม่บังเกิดเกล้าของเธอต่างหาก
มินนี่ถอดรองเท้าส้นสูงถือไว้ในมือ ค่อยๆ ย่องเข้าบ้านทางประตูด้านข้าง กะว่าจะแว้บขึ้นห้องไปนอนต่อเนียนๆ
"จะไปไหนแม่ตัวดี"
เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากโซฟาในห้องรับแขก ทำเอามินนี่สะดุ้งเฮือกจนเกือบทำรองเท้าหลุดมือ เธอค่อยๆ หันกลับไปมองพร้อมรอยยิ้มแหยๆ
คุณมณี นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟยามเช้า สายตาคมกริบภายใต้แว่นสายตามองลอดออกมาสำรวจลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า สภาพของมินนี่ในตอนนี้ช่างขัดใจคนเป็นแม่เสียเหลือเกิน ชุดยับยู่ยี่ ผมฟูฟ่อง หน้าตาอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอน แถมยังมีรอยแดงจางๆ ที่คออีกต่างหาก
"คุณแม่ขา..." มินนี่เรียกเสียงอ่อย "ตื่นเช้าจังเลยนะคะ"
"เช้าอะไร นี่มันจะเที่ยงแล้ว!" คุณมณีวางแก้วกาแฟลงเสียงดัง กึก "ทำไมเพิ่งกลับมาย๊ะ แล้วดูสภาพ... ไปฟัดกับหมาตัวไหนมา ฮึ"
"เอ่อ... คือ..." มินนี่อึกอัก สมองประมวลผลหาข้อแก้ตัวเร็วจี๋ จะบอกว่าไปนอนบ้านผู้ชายมาตรงๆ ก็คงโดนก้านมะยมแน่ "เมื่อคืน... ปาร์ตี้หนักไปหน่อยค่ะแม่ สนุกมากไปนิด สภาพเลยเป็นงี้"
"ปาร์ตี้" คุณมณีหรี่ตามอง "กับยัยแอนนี่น่ะเหรอ"
"ค่ะ! ใช่ค่ะ กับแอนนี่" มินนี่รีบรับสมอ้างทันที เพราะรู้ว่าแม่เอ็นดูแอนนี่และไว้ใจที่สุด โดยหารู้ไม่ว่าแอนนี่นั่นแหละตัวดีที่เปิดทางให้เธอไปกินพ่อตัวเอง
"แล้วทำไมไม่กลับพร้อมเพื่อน หรือเพื่อนมันทิ้งให้กลับเอง" คุณมณีซักไซ้
"แอนนี่... แอนนี่มันเหนื่อยค่ะ มันเลยนอนพัก... ที่คอนโดเพื่อนอีกคน มินนี่เลยขับรถกลับมาก่อน คิดถึงแม่ไงคะ" มินนี่โกหกคำโตเพื่อปกปิดเรื่องที่แอนนี่ไปนอนบ้านคู่หมั้น เพราะขืนแม่รู้ว่าแอนนี่ทำตัวใจกล้าแบบนั้น เดี๋ยวพาลจะห้ามเธอคบเพื่อนคนนี้ไปด้วย
คุณมณีถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองสภาพลูกสาวแล้วส่ายหน้าด้วยความระอาใจ
"เฮ้อ... หมดราคาแล้วลูกสาวชั้น..." คำพูดเจ็บแสบหลุดออกมานิ่มๆ "ดูทำตัวเข้า ผู้ชายเห็นสภาพนี้ใครเขาจะอยากได้เป็นแม่ของลูก มีแต่เขาจะฟันแล้วทิ้งทั้งนั้นแหละ"
มินนี่ถึงกับหน้าเจื่อน แต่ในใจกลับเถียงยิบตาใครโดนทิ้งคะแม่... หนูเพิ่งไป จับพ่อเพื่อนมาได้หมาดๆ ต่างหาก แถมเขาดูท่าจะหลงหนูซะด้วย
"โดนเทอีกแล้วล่ะสิแม่คุณ..." คุณมณีสรุปเอาเองเมื่อเห็นลูกสาวเงียบกริบ แววตาของมินนี่ดูซึมลงเล็กน้อย เพราะง่วงและเพลีย แต่แม่กลับตีความว่าเป็นอาการอกหัก "ผู้ชายหน่ะ เพลาๆ บ้างเถอะ... แม่ล่ะเหนื่อยใจ"
คุณมณีลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าลูกสาว เอื้อมมือไปจัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าทรง
"เราน่ะ... มีดีแค่เรียนเก่ง หัวไว... กับกลับบ้านตรงเวลาแค่วันนี้แหละ..." ผู้เป็นแม่บ่นพึมพำด้วยความเป็นห่วงปนหมั่นไส้ "แต่ความแรดน่ะ... เบาๆ หน่อยได้มั้ย หลงรักใครก็ทุ่มให้เขาหมดตัวหมดใจ... ระวังเถอะ จะเหลือแต่ตัว"
มินนี่ก้มหน้ามองพื้น ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้มุมปาก "มินนี่ไม่ได้แรดสักหน่อย... มินนี่แค่... เต็มที่กับความรัก"
"หึ! เต็มที่หรือโง่?" คุณมณีย้อนเจ็บจี๊ด "แล้วนี่ไปหลงรักใครมาอีกล่ะ ท่าทางแบบนี้... แววตาฉ่ำเยิ้มแบบนี้... คงไม่ใช่เด็กกะโหลกกะลาแถวมหาลัยแน่"
มินนี่เงยหน้าสบตาแม่ แววตาวูบไหวด้วยความลับที่อัดอั้น
"ก็... คนนี้เขา...พิเศษค่ะแม่" มินนี่ตอบเสียงเบา นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาและลีลารักสุดเร่าร้อนของอรรถ "เขาเป็นผู้ใหญ่... อบอุ่น... แล้วก็ ไม่เหมือนใคร"
"ผู้ใหญ่?" คุณมณีเลิกคิ้ว "ระวังพวกเสือเฒ่าเจ้าเล่ห์เถอะ พวกนี้มันร้ายลึก... เราจะตามมันไม่ทัน"
หนูว่าหนูทันนะคะแม่... เผลอๆ หนูขี่เสือได้ด้วย มินนี่คิดในใจ
"ไป... ไปอาบน้ำนอนไป๊ เห็นสภาพแล้วเวทนา" คุณมณีโบกมือไล่ "แล้วเย็นนี้ไม่ต้องออกไปแรดที่ไหนอีกนะ อยู่กินข้าวกับแม่"
"ค่าาา คุณนายมณี" มินนี่รับคำเสียงใส ก่อนจะรีบวิ่งจู๊ดขึ้นบันไดไป
ทิ้งให้คุณมณียืนกอดอกมองตามหลังลูกสาว พลางส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
"ไอ้ฉลาดน่ะฉลาดเรียน... แต่เรื่องผู้ชายนี่... เฮ้อ... เมื่อไหร่จะโตสักทีนะมินนี่"
หารู้ไม่ว่า... ลูกสาวตัวดีของเธอ โตเป็นสาวเต็มตัว แถมยังข้ามรุ่นไปไกลลิบ จนกำลังจะได้เป็นคุณนายของตระกูลใหญ่โดยที่แม่ไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ
- Writer
