9 ธุรกิจปนเรื่องส่วนตัว
1299 Words
ผ่านไปสามวันนับจากค่ำคืนอันเร่าร้อนที่คฤหาสน์ธารารัตน์ มินนี่พยายามเก็บตัวเงียบ ทำตัวเป็นเด็กดีอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนตามคำสั่งคุณนายมณี แต่ในใจกลับว้าวุ่นคิดถึงแต่สัมผัสของอรรถ โทรศัพท์มือถือถูกหยิบขึ้นมาดูบ่อยครั้ง หวังลึกๆ ว่าจะมีเบอร์แปลกโทรเข้ามา... แต่ก็เงียบกริ้บ
"คุณแม่คะ วันนี้มินนี่ขอตัวไป..."
"ไม่ได้!" คุณมณีสวนขึ้นทันควัน ขณะกำลังนั่งตรวจเช็คเอกสารกองโตอยู่ที่โต๊ะทานข้าว "วันนี้เราต้องอยู่ช่วยแม่ต้อนรับแขก"
"แขก" มินนี่ทำหน้ามุ่ย นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ใครคะแม่ สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ"
"สำคัญมาก" คุณมณีขยับแว่นสายตา แววตาเป็นประกาย "มิสเตอร์เฉินกับภรรยา... เพื่อนสนิทแม่สมัยเรียนที่ฮ่องกง และเขากำลังมองหาพาร์ทเนอร์ทำโครงการคอนโดริมแม่น้ำ"
"อ๋อ... แล้วเกี่ยวอะไรกับมินนี่ด้วยล่ะคะ?"
"ก็แม่จะให้เรามาเรียนรู้งานไง แล้วอีกอย่าง... วันนี้แม่นัดเจ้าของโรงแรมที่จะใช้จัดงานเลี้ยงต้อนรับมิสเตอร์เฉินมาคุยรายละเอียดด้วย" คุณมณียิ้มอย่างภูมิใจ "แม่รีเควสไปว่าต้องการห้องสวีทที่ดีที่สุด และห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราที่สุด... ทางนั้นเขาเลยส่งระดับผู้บริหารมาคุยเองเลยนะ เห็นว่าให้เกียรติแม่มาก"
"โห... เล่นใหญ่จังคุณนายมณี" มินนี่แซว "ใครคะ ผู้บริหารที่ว่า"
"อ้าว นั่นไง พูดถึงก็มาพอดี" คุณมณีหันไปมองทางประตูหน้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงรถคันหรูแล่นเข้ามาจอด
มินนี่หันตามไปมองอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ทว่า... ทันทีที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มคัตติ้งเนี๊ยบก้าวลงมาจากรถ หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น
เส้นผมสีดอกเลาที่เซ็ตทรงเปิดหน้าผากโชว์ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย รูปร่างสูงใหญ่สมส่วนที่ดูภูมิฐานและน่าเกรงขาม... และดวงตาคู่คมที่คุ้นเคย
"คุณอาอรรถ" มินนี่พึมพำชื่อเขาออกมาอย่างลืมตัว มือไม้เย็นเฉียบขึ้นมาทันที
อรรถเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่วงท่าสง่างามพร้อมกับผู้ช่วยคนสนิท เขายกมือไหว้คุณมณีอย่างนอบน้อมแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจบารมี
"สวัสดีครับคุณมณี... ขอโทษที่มาช้านิดหน่อยนะครับ พอดีรถติดตรงทางด่วน" เสียงทุ้มลึกที่ฟังดูสุภาพแต่แฝงความเซ็กซี่ทำเอามินนี่ขนลุกซู่ จำเสียงที่ครางข้างหูเธอได้แม่นยำ
"อุ๊ย... ไม่ช้าเลยค่ะคุณอรรถ ดิฉันเกรงใจแย่เลย ให้ระดับประธานบริหารมาคุยเองแบบนี้" คุณมณีรีบลุกขึ้นต้อนรับหน้าบาน "เชิญนั่งค่ะ เชิญนั่ง... อ้าว ยัยมินนี่ นั่งบื้ออยู่ทำไม ไหว้คุณอรรถเขาสิลูก"
มินนี่สะดุ้งเฮือก รีบยกมือไหว้ปะหลกๆ
"สะ... สวัสดีค่ะ คุณอา... เอ้ย คุณอรรถ" เธอเสียงสั่น หลบสายตาคมกริบที่มองมา
อรรถยิ้มมุมปากเล็กน้อย สายตาเป็นประกายวิบวับเมื่อเห็นท่าทางเลิ่กลั่กของแม่เสือสาวที่กลายร่างเป็นลูกแมวเชื่องๆ ต่อหน้าแม่
"สวัสดีครับหนูมินนี่...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ... สบายดีมั้ย"
คำถามแฝงความนัยทำเอามินนี่หน้าแดงแปร๊ด นานบ้าอะไรคะ เพิ่งเจอกันเมื่อสามวันก่อน แถมยังเจอกันบนเตียงด้วย
"กะ... ก็... สบายดีค่ะ" มินนี่ตอบตะกุกตะกัก นั่งตัวเกร็งจนหลังตรงแด่ว
คุณมณีเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกสาว ปกติมินนี่เป็นคนมั่นใจ ช่างพูดช่างเจรจา แต่วันนี้กลับดูเขินอาย หน้าแดง หูแดง แถมยังไม่กล้าสบตาแขก
"มินนี่... ไปเอาน้ำมาเสิร์ฟคุณอรรถสิลูก ไป" คุณมณีสั่ง เพื่อดูปฏิกิริยา
"ค่ะ... ค่ะแม่" มินนี่รีบลุกขึ้นราวกับติดสปริง แต่ด้วยความลนลาน ขาเจ้ากรรมดันไปสะดุดขาเก้าอี้
"ว้าย!"
"ระวังครับ"
อรรถพุ่งตัวเข้ามารับร่างบางไว้ได้ทันท่วงที ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ดึงเข้ามาปะทะกับอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูกมินนี่เต็มๆ
"ซุ่มซ่ามจังเลยนะเรา... เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" เขากระซิบถามชิดใบหู แต่ออกเสียงให้คนอื่นได้ยินว่าถามด้วยความห่วงใยแบบผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก
มินนี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างเพียงคืบทำให้เธอเห็นแววตาขี้เล่นที่ซ่อนอยู่ในความเคร่งขรึมนั้นชัดเจน เขาจงใจ... เขาจงใจแกล้งเธอชัดๆ!
"มะ... ไม่เป็นไรค่ะ... ขอบคุณค่ะ" มินนี่รีบผละออกจากอ้อมกอดเขา ใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกนอกอก
"ขอบคุณนะคะคุณอรรถ... ยัยลูกคนนี้นี่ ซุ่มซ่ามจริงๆ อายเขาไหมเนี่ย" คุณมณีบ่น แตสายตาจับจ้องปฏิกิริยาของทั้งคู่ไม่วางตา
"ไม่เป็นไรครับ...ผมเต็มใจ" อรรถตอบเสียงนุ่ม สายตายังคงจับจ้องไปที่มินนี่ไม่วางตา จนมินนี่ต้องรีบเดินหนีเข้าครัวไป
ลับหลังลูกสาว คุณมณีหรี่ตามองอรรถสลับกับทางที่ลูกสาวเดินหายไป สัญชาตญาณความเป็นแม่และผู้หญิงเจนโลกทำงานทันที
อาการแบบนี้... หน้าแดง หูแดง ตัวสั่น... แถมสายตาที่คุณอรรถมองลูกสาวเรา มันไม่ใช่สายตาผู้ใหญ่เอ็นดูเด็กธรรมดาๆ ซะแล้ว
"คุณมณีครับ เรื่องห้องสวีท..." อรรถเริ่มวกเข้าเรื่องงาน แต่สายตายังคงเหลือบมองไปทางห้องครัวเป็นระยะ
"อ๋อ ค่ะ... คุณอรรถว่าห้อง Presidential Suite จะเหมาะมั้ยคะ" คุณมณีถามลองเชิง
"เหมาะที่สุดครับ... ห้องนั้นวิวสวย เห็นโค้งน้ำเจ้าพระยาชัดเจน...เตียงก็กว้าง... นุ่มสบาย... รับรองว่าหลับสบายตลอดคืนครับ" อรรถพูดเน้นคำว่าเตียงและนุ่มเป็นพิเศษ พลางส่งยิ้มที่มีเลศนัย
มินนี่ที่ถือถาดน้ำออกมาพอดีถึงกับชะงัก มือสั่นจนแก้วน้ำกระทบกันกริ๊กๆ คนบ้า! พูดอะไรสองแง่สองง่ามต่อหน้าแม่เนี่ย
เธอวางแก้วน้ำลงตรงหน้าเขา พยายามไม่ให้มือสั่น
"น้ำค่ะ..."
"ขอบคุณครับ" อรรถจงใจใช้ปลายนิ้วสัมผัสโดนหลังมือเธอเบาๆ ตอนรับแก้วน้ำ สัมผัสเพียงนิดเดียวแต่เหมือนไฟช็อตแล่นปราดไปถึงหัวใจ
มินนี่รีบชักมือกลับ ไปนั่งสงบเสงี่ยมข้างๆ แม่ ก้มหน้ามองมือตัวเองที่ยังรู้สึกร้อนวูบวาบ
คุณมณีนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเงียบงัน รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก
หึ... ที่แท้ไอ้คนพิเศษ ที่ยัยมินนี่เพ้อถึง ก็คือพ่อเสือใหญ่คนนี้นี่เอง... ตาถึงเหมือนกันนะลูกสาวฉัน
"มินนี่..." คุณมณีเรียกเสียงเรียบ
"คะ... คะแม่?"
"คุณอรรถเขาอุตส่าห์มาคุยงานด้วยตัวเอง... เดี๋ยวพอคุยเสร็จ พาคุณอรรถเดินชมสวนหลังบ้านหน่อยนะ เขาบอกว่าสนใจเรื่องการจัดสวนสไตล์อังกฤษของเรา" คุณมณีเปิดทางให้ดื้อๆ ซะงั้น
มินนี่เบิกตากว้าง หันขวับไปมองแม่ "คะ ตะ... แต่แม่..."
"ไม่มีแต่... แขกคนสำคัญ ดูแลให้ดีๆ ล่ะ" คุณมณีตัดบท หันไปยิ้มให้เลขาที่มากับอรรถ "ส่วนคุณเลขา... เดี๋ยวไปช่วยดิฉันดูเอกสารสัญญาทางด้านโน้นหน่อยนะคะ พอดีมีข้อสงสัยนิดหน่อย"
อรรถยิ้มกว้างอย่างพอใจ ยกมือไหว้คุณมณีในใจ คุณแม่ยาย... ช่างรู้ใจจริงๆ
"รบกวนด้วยนะครับหนูมินนี่..." อรรถหันมาพูดกับมินนี่ แววตาพราวระยับ "อาอยากชมสวน... แล้วก็อยากคุยกับหนู... เป็นการส่วนตัวด้วย"
มินนี่กลืนน้ำลายเอือกใหญ่ รู้ชะตากรรมตัวเองทันทีว่างานนี้...หนีเสือปะจระเข้ (แม่) ชัดๆ
- Writer
