11 ตาถึงนะเรา
1165 Words
เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปคันหรูของอรรถค่อยๆ แผ่วเบาลงจนเงียบหายไปจากหน้าบ้าน มินนี่ยังคงยืนเกาะรั้วมองตามท้ายรถไปด้วยแววตาละห้อย หัวใจยังเต้นแรงไม่หายกับคำสัญญาเรื่องตรวจสอบเตียงที่โรงแรมคืนนี้
"มินนี่"
เสียงเรียกชื่อเรียบๆ แต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอามินนี่สะดุ้งโหยง รีบหุบยิ้มหวานแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปหาต้นเสียง
คุณมณียืนกอดอกพิงกรอบประตูบ้าน ใบหน้าสวยเฉี่ยวสมวัยประดับด้วยรอยยิ้มที่อ่านยาก สายตาคมกริบมองลูกสาวด้วยความรู้ทัน
"มานี่หน่อยซิ... แม่มีเรื่องต้องเคลียร์"
มินนี่กลืนน้ำลายเอือกใหญ่ เดินคอตกตามแม่เข้าไปในห้องนั่งเล่น เตรียมใจโดนสวดชุดใหญ่เรื่องที่ทำตัวสนิทสนมกับคู่ค้าทางธุรกิจเกินงาม
คุณมณีนั่งลงบนโซฟาตัวโปรด ไขว่ห้างสวยๆ แล้วตบเบาะข้างๆ เป็นเชิงเรียกให้ลูกสาวมานั่ง
"ว่าไงตัวแสบ..." คุณมณีเอ่ยเปิดประเด็นทันทีที่ก้นลูกสาวแตะเบาะ "นี่สินะ... คนที่แกเพ้อหาหน่ะ คนที่แกบอกว่าพิเศษนักหนา"
มินนี่เงยหน้ามองแม่ เลิ่กลั่กเล็กน้อย "คะ แม่รู้..."
"โอ๊ย ฉันเป็นแม่แกนะมินนี่ เลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออก แค่เห็นสายตาแกมองเขา มือไม้สั่นตอนเสิร์ฟน้ำ แถมหายหัวไปเดินชมสวนกันสองต่อสองนานสองนาน... ถ้าดูไม่ออกก็ไปลาบวชชีแล้วย่ะ" คุณมณีจีบปากจีบคอพูดอย่างหมั่นไส้
มินนี่หน้าแดงแปร๊ด ก้มหน้างุด "แม่อะ... อย่าล้อสิคะ"
"ตาถึงนะเนี่ยเรา..." อยู่ๆ น้ำเสียงของคุณมณีก็เปลี่ยนเป็นชื่นชมปนประหลาดใจ "นึกว่าจะไปคว้าเด็กกะโหลกกะลา เด็กมหาลัยแว้นมอไซค์ที่ไหนมาทำผัว... ที่แท้ก็ไปแอบกินเจ้าของโรงแรมห้าดาว เชียว"
คุณมณียิ้มมุมปาก มองลูกสาวด้วยแววตาที่ยอมรับในรสนิยม
"ระดับประธานบริหารเครืออัครโยธิน... โปรไฟล์หรู ตระกูลเก่าแก่ รวยระดับประเทศ... ร้ายไม่เบานะลูกสาวฉัน ไปจับมาได้ยังไงฮึ?"
"ไม่ได้จับสักหน่อยค่ะแม่..." มินนี่รีบแก้ตัว แต่ในใจก็แอบภูมิใจลึกๆ "มัน... มันเป็นพรหมลิขิตต่างหาก"
"จ้า... พรหมลิขิต" คุณมณีลากเสียงยาว "แล้วมันยังไง ไปเจอกันได้ยังไง? เล่ามาให้หมด เดี๋ยวนี้"
มินนี่สูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาแม่
"ก็... เขาเป็นพ่อของแอนนี่ค่ะ"
"ห๊ะ พ่อยัยแอนนี่" คุณมณีตาโต "ตายจริง... โลกกลมอะไรขนาดนี้ มิน่าล่ะ วันนั้นที่แกบอกไปนอนคอนโดเพื่อน... ที่แท้ก็..."
"หยุดเลยค่ะแม่! อย่าเพิ่งมโนไปไกล" มินนี่รีบเบรกก่อนแม่จะขุดคุ้ยเรื่องคืนนั้น "คือ... มินนี่เจอเขาครั้งแรกที่งานวันเกิดแอนนี่ค่ะ... แล้วแบบ... มินนี่ก็หลงรักเลย"
มินนี่พูดพลางยิ้มเขิน ดวงตาเป็นประกายวิบวับเมื่อนึกถึงภาพแรกที่เห็นอรรถเดินเข้ามาในงาน
"มินนี่หลงรักตั้งแต่เห็นหน้าเลยค่ะแม่... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มันเหมือนโลกหยุดหมุน... เขาดูดีมาก ดูเท่ ดูอบอุ่น... แบบที่ผู้ชายคนอื่นไม่มี"
"แต่เขาแก่กว่าเราตั้งรอบนึงเลยนะมินนี่" คุณมณีท้วงติงเพื่อดูปฏิกิริยา "เพื่อนรุ่นเดียวกับแม่เลยนะนั่น"
"แม่อะ! ไม่เห็นแก่สักหน่อย" มินนี่เถียงทันควัน "เขาเพิ่ง 45 เองค่ะแม่... 45 นี่กำลังแด๊ดดี้เลย กำลังแซ่บ! ดูหุ่นเขาสิคะแม่ ฟิตเปรี๊ยะยิ่งกว่าเด็กมหาลัยบางคนอีก"
คุณมณียกคิ้วสูงเมื่อเห็นลูกสาวปกป้องผู้ชายสุดฤทธิ์
"แหม... ปกป้องเชียวนะ"
"ก็มันจริงนี่คะ" มินนี่ขยับตัวหันมาหาแม่ สีหน้าจริงจัง "คุณอรรถเขาดีกว่าเด็กๆ พวกนั้นเยอะเลยค่ะแม่... เขาเป็นผู้ใหญ่ มีความคิด มีความรับผิดชอบ... ไม่ใช่พวกวันๆ เอาแต่ขอเงินพ่อแม่เที่ยว หรือพวกที่จ้องจะเกาะมินนี่กิน"
เธอนึกเปรียบเทียบกับผู้ชายวัยเดียวกันที่เคยเข้ามาจีบ ล้วนแต่น่ารำคาญและเด็กน้อยในสายตาเธอ แต่กับอรรถ... เขาคือผู้นำ คือคนที่เธอรู้สึกว่าฝากชีวิตไว้ได้
"อยู่กับเขาแล้วมินนี่รู้สึกปลอดภัย... รู้สึกว่าเขาดูแลเราได้... แล้วเขาก็...เก่งด้วยค่ะ" มินนี่หลุดปากคำว่าเก่งออกมา แล้วรีบตะครุบปากตัวเอง หน้าแดงซ่าน
คุณมณีหัวเราะร่า รู้ทันความหมายของคำว่าเก่งในบริบทนี้ดี
"โอเคๆ แม่เข้าใจแล้ว... แพ้ทางคนแก่ว่างั้นเถอะ"
"ไม่ได้แพ้ทางคนแก่ค่ะ... แพ้คุณอรรถคนเดียวต่างหาก" มินนี่ยืนยันเสียงหนักแน่น
คุณมณีถอนหายใจยาวๆ แต่เป็นถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยลูกสาวเธอก็ไม่ได้ไปคว้าคนไม่เอาไหนมา ถ้าเป็นคุณอรรถจริง... เธอก็เบาใจเรื่องอนาคตไปได้เปราะหนึ่ง ถึงจะติดเรื่องอายุที่ห่างกันมาก แต่ฐานะและความมั่นคงของฝ่ายชายก็หักลบกลบหนี้ข้อด้อยตรงนี้ไปได้หมด
"เอาเถอะ... ถ้าแกยืนยันขนาดนี้ แม่จะว่าอะไรได้" คุณมณีลูบหัวลูกสาวเบาๆ "แต่แม่เตือนไว้นะ... เสือก็คือเสือ ยิ่งเสือรุ่นใหญ่ลายพาดกลอนแบบคุณอรรถ... เขามีเขี้ยวเล็บที่เรามองไม่เห็นอีกเยอะ"
"มินนี่รู้ค่ะแม่... แต่มินนี่ว่ามินนี่เอาอยู่" มินนี่ยิ้มเจ้าเล่ห์
"จ้า... แม่คนเก่ง" คุณมณีบีบแก้มลูกสาวอย่างหมั่นเขี้ยว "งั้นคืนนี้... ที่แม่ให้ไปช่วยดูงานที่โรงแรม... ก็ระวังตัวระวังใจหน่อยละกัน อย่าให้เขากินจนหมดเนื้อหมดตัวมาล่ะ ให้มันมีชั้นเชิงบ้าง เข้าใจมั้ย"
มินนี่ตาโต กอดแม่แน่น "ขอบคุณค่ะแม่! รักแม่ที่สุดในโลกเลย!"
"พอๆ ไม่ต้องมาอ้อน... ไปเตรียมตัวได้แล้ว ชุดน่ะหาที่มันดูดีๆ หน่อย ให้สมกับที่จะไปเดินควงเจ้าของโรงแรม ไม่ใช่ใส่ชุดกะโหลกกะลาไปขายหน้าแม่"
"รับทราบค่ะคุณนาย!" มินนี่รับปากอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะวิ่งขึ้นห้องไปเตรียมตัวสำหรับ 'ภารกิจตรวจเตียง' คืนนี้ด้วยหัวใจที่พองโต
คุณมณีมองตามหลังลูกสาวแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์โทรศัพท์ที่เมมไว้ว่า เลขาคุณอรรถ
"ฮัลโหลค่ะคุณเลขา... ดิฉันมณีนะคะ... เรื่องสัญญาโครงการที่คุยกัน... ดิฉันตกลงนะคะ ฝากบอกคุณอรรถด้วยว่า... ดูแลลูกสาวดิฉันให้ดีๆ...อย่าให้มีรอยกลับมาเยอะนักล่ะ" เธอวางสายพร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะ
งานนี้... วิน-วิน ทั้งธุรกิจ ทั้งเรื่องลูกสาว ได้ลูกเขยเป็นเศรษฐีแถมยังเป็นคู่ค้าทางธุรกิจ... ใครว่าคุณมณีไม่คุ้มล่ะ
- Writer
