8 ผู้ใหญ่ถูกฟันแล้วทิ้ง
1211 Words
ในตอนสาย อรรถขยับตัวตื่นขึ้นจากภวังค์ด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด เขาควานมือออกไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ หวังจะได้สัมผัสกับผิวกายเนียนนุ่มที่เขากอดก่ายมาตลอดทั้งคืน
แต่สิ่งที่มือหนาสัมผัสได้... มีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชืดของผ้าปูที่นอน
อรรถลืมตาโพลงขึ้นมาทันที เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ห้องนอนที่เงียบสงัด ไร้เงาของแม่เสือสาวที่ขย่มเขย่าวิญญาณเขาเมื่อคืน
"ไปแล้วเหรอ..."
เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเจือความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด สายตาเหลือบไปเห็นรอยยับยู่ยี่บนหมอนข้างๆ และคราบร่องรอยแห่งสมรภูมิรักที่ยังปรากฏเด่นชัดบนผ้าปูที่นอน เป็นหลักฐานยืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน
อรรถถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นเสยผมสีดอกเลาที่ยุ่งเหยิง พลางแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความสมเพชตัวเอง
"อะไรกันวะเนี่ย..." เขาบ่นอุบอิบ ลุกขึ้นเดินไปยืนหน้ากระจกบานใหญ่ สำรวจรอยลิปสติกจางๆ ที่แก้ม และรอยเล็บข่วนจางๆ ที่หัวไหล่
"ปกติมีแต่ได้ยินข่าวเสี่ยเลี้ยงหลอกฟันเด็ก... หรือผู้ใหญ่ฟันแล้วทิ้ง..." อรรถส่ายหัวไปมา มองตัวเองในกระจกด้วยแววตาขบขันปนน้อยใจ "แต่นี่อะไร... โดนเด็กฟันแล้วทิ้งซะงั้น... หนีหายไปไม่บอกไม่กล่าวสักคำ มันน่าน้อยใจนัก ฮึ"
เขารู้สึกเสียเชิงชายอย่างบอกไม่ถูก ปกติเขาเป็นฝ่ายคุมเกม เป็นคนกำหนดทิศทางความสัมพันธ์ แต่กับยัยตัวแสบมินนี่... เธอกลับเข้ามาปั่นป่วนหัวใจเขาจนยุ่งเหยิง ตักตวงความสุขจากร่างกายเขาจนพอใจ แล้วก็สะบัดก้นหนีไปในยามเช้าทิ้งไว้ให้คนแก่นั่งเหงาอยู่คนเดียว
"ร้ายจริงๆ นะมินนี่..."
อรรถเดินกลับมานั่งที่ปลายเตียง พยายามมองหากระดาษโน้ตหรืออะไรสักอย่างที่เธออาจจะทิ้งไว้ให้... แต่ก็ไม่มี แม้แต่เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่ได้ทิ้งไว้
"เวรกรรม... เบอร์ก็ไม่มี ไลน์ก็ไม่มี..." อรรถตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ "จะให้ไปขอเบอร์จากแอนนี่ แล้วบอกว่า 'พ่อนอนกับเพื่อนลูกแล้วติดใจ ขอเบอร์หน่อย' มันก็คงจะดูบ้าบอคอแตกพิลึก"
เขาทิ้งตัวลงนอนหงายอีกครั้ง กลิ่นน้ำหอมของเธอยังติดอยู่ที่ปลายจมูก ภาพลีลาอันเร่าร้อน การขย่มที่ถึงพริกถึงขิง และเสียงครางหวานๆ ยังก้องอยู่ในหู...
"เฮ้อ... ยิ่งคิดยิ่งเสียดาย... รู้งี้น่าจะจับมัดไว้กับเตียงซะให้เข็ด"
ตัดภาพมาที่บ้านของมินนี่
หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายเพื่อล้างคราบความทรงจำ และหลักฐานออกไปจนหมด มินนี่ในชุดนอนสีหวานทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบนเตียงนุ่ม แก้มใสแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนและเมื่อเช้า
ใจของเธอยังเต้นแรงไม่หยุด ยิ่งนึกถึงตอนที่ ผัวขากระแทกกระทั้นเข้ามา มันยิ่งทำให้เธอหน้าร้อนผ่าว
เธอคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกหาเบอร์เพื่อนสนิทที่เมมชื่อว่า Annie ทันที
รอสายไม่นาน ปลายสายก็กดรับ
"ฮัลโหล... ว่าไงยะ ชะนีหนีเที่ยว" เสียงแอนนี่ดังมาตามสาย ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ "ฉันกะแล้วว่าแกต้องโทรมา"
"แอนนี่..." มินนี่เรียกชื่อเพื่อนเสียงสั่นเครือ เหมือนคนกำลังจะสารภาพบาป
"เป็นไงบ้าง เมื่อคืน... รอดมั้ย หรือโดนพ่อฉันจับโยนออกมานอกบ้าน?" แอนนี่แกล้งถาม ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าพ่อตัวเองเป็นเสือซ่อนเล็บแค่ไหน
"โยนบ้าอะไรล่ะ..." มินนี่มุดหน้าลงกับหมอน "แอนนี่... ฉัน... ฉันว่าฉันงานเข้าแล้วว่ะ"
"หือ ท้องเหรอ เร็วไปมั้ง"
"ไม่ใช่โว้ยยย!" มินนี่ตะโกนใส่โทรศัพท์ ก่อนจะลดเสียงลงกระซิบ "ฉันว่า... ฉันหลงรักพ่อแกเข้าแล้ว... แบบจังๆ เลยว่ะแอนนี่"
ปลายสายเงียบกริบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะคิกคักดังลอดออกมา
"ฮ่าๆๆๆ ยินดีต้อนรับสู่สมาคมคนคลั่งรักนะจ๊ะเพื่อนสาว... ฉันกะแล้วเชียว เจอพ่อฉันในโหมดเสือแก่เข้าไป รอดมาได้ก็บุญแล้ว"
"แกอย่ามาขำนะเว้ย ฉันซีเรียสนะ..." มินนี่พลิกตัวมานอนหงาย มองเพดานห้อง ตาเป็นประกายวิบวับ "คือแบบ พ่อแก... ดีมาก... ดีแบบตะโกน... ทั้งอบอุ่น ทั้งดุ... ทั้ง "
มินนี่หยุดพูดไปดื้อๆ ภาพฉากรักอันเร่าร้อนผุดขึ้นมาในหัว
"ทั้งอะไรยะ เล่ามาให้หมด อย่ากั๊ก" แอนนี่เร่งยิกๆ
"โอ๊ยยย! รายละเอียดขอไม่พูดนะยะ" มินนี่หวีดร้อง หน้าแดงแปร๊ด "นั่นพ่อแกนะแอนนี่! จะให้ฉันมานั่งรีวิวท่าไม้ตายพ่อแกให้ลูกฟังเหรอ? บาปกรรมตายชัก... เอาเป็นว่า... ฉันฟินจนลืมโลกไปเลยละกัน"
"โอเคๆ ไม่ต้องเล่าก็ได้ เดี๋ยวฉันจะอ้วก..." แอนนี่ทำเสียงหยึยๆ "แล้วนี่แกอยู่ไหน? ยังอยู่บ้านพ่อฉันป่ะ"
"เปล่า... กลับมาบ้านแล้ว" เสียงมินนี่อ่อยลงทันตา
"อ้าว กลับมาแล้ว พ่อฉันมาส่งเหรอ"
"เปล่า... ขับรถกลับมาเอง... หนีมาตอนเช้า ตอนพ่อแกยังไม่ตื่น"
"เฮ้ย! ยัยบ้า!" แอนนี่ร้องเสียงหลง "แกไปฟันพ่อฉันแล้วทิ้งเหรอ ตายแล้ววว เพื่อนฉันทำไมใจหมาแบบนี้ พ่อฉันแก่แล้วนะยะ แกไปหลอกคนแก่ได้ลงคอ"
"ไม่ได้หลอกโว้ยยย! ก็คนมัน...อายนี่หว่า..." มินนี่สารภาพเสียงงุ้งงิ้ง ม้วนผ้าห่มเล่นแก้เขิน "ตื่นมาเห็นหน้านอนหลับปุ๋ย... ฉันก็ทำตัวไม่ถูกสิแก จะให้ปลุกมาแล้วบอกว่าอรุณสวัสดิ์ค่ะผัวขา เมื่อคืนแซ่บมาก งี้เหรอ ฉันไม่กล้าสู้หน้าพ่อแกอะ... กลัวมองหน้าไม่ติด"
"แล้วแกคิดว่าหนีออกมาแบบนี้ พ่อฉันเขาจะรู้สึกยังไงฮะ" แอนนี่บ่นอุบ "ป่านนี้คงนั่งซึมเป็นหมาหงอยแล้วมั้ง นึกว่าเด็กหลอกฟัน"
"ก็... ไม่ได้ทิ้งเบอร์ไว้ด้วยอะ..."
"นั่นไง! ยัยมินนี่! ฉลาดทุกเรื่อง โง่เรื่องนี้ตลอด!" แอนนี่บ่นยาวเหยียด "เอาไงต่อล่ะทีนี้ จะเทพ่อฉันจริงๆ เหรอ"
"จะบ้าเหรอ! บอกแล้วไงว่ารัก... รักจริงหวังแต่งด้วย!" มินนี่ลุกขึ้นนั่ง ยืนยันเสียงแข็ง "แต่ขอเวลาทำใจแป๊บนึง... ให้หายเขินก่อน... แล้วแก... แกช่วยดูลาดเลาให้หน่อยสิ ว่าพ่อแกเป็นไงบ้าง โกรธมั้ย"
"เออๆ เดี๋ยวสืบให้... แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าพ่อฉันเสียใจจนตรอมใจล่ะก็ ฉันจะตามไปแหกอกแกถึงบ้านเลย คอยดู!"
แอนนี่วางสายไปแล้ว ทิ้งให้มินนี่นั่งกอดโทรศัพท์แน่น รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"ไม่เทหรอกค่ะคุณอา..." มินนี่จูบหน้าจอโทรศัพท์ที่มีรูปอรรถที่เธอแอบถ่ายทีเผลอตอนงานวันเกิดแอนนี่ตั้งเป็นวอลเปเปอร์ "คนนี้มินนี่จองแล้ว... ห้ามใครแย่งเด็ดขาด"
- Writer
