10 ทวงคืนความยุติธรรม
1092 Words
บรรยากาศในสวนสไตล์อังกฤษหลังบ้านร่มรื่นและเงียบสงบ มีเพียงเสียงนกร้องและเสียงน้ำพุจำลองที่ดังคลอเบาๆ มินนี่เดินนำหน้าอรรถไปตามทางเดินหินอ่อน ตัวเธอเกร็งจนแทบจะเดินเป็นหุ่นยนต์ เธอพยายามรักษาระยะห่างระหว่างเธอกับเขาให้มากที่สุด เท่าที่จะทำได้โดยไม่ดูน่าเกลียด
"ตรงนี้เป็นโซนกุหลาบค่ะ... คุณแม่ชอบมาก นำเข้าพันธุ์มาจากอังกฤษ..." มินนี่พยายามทำหน้าที่ไกด์จำเป็น ชี้ชวนให้ดูดอกไม้ใบหญ้าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
แต่อรรถไม่ได้สนใจดอกไม้เลยสักนิด สายตาคมกริบจ้องมองแต่แผ่นหลังบางและสะโพกกลมกลึงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเดรส เขาก้าวเท้ายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ประชิดตัวเธอจากด้านหลัง
"เฮอะ..." อรรถแค่นเสียงในลำคอ
มินนี่สะดุ้ง หยุดเดินแล้วค่อยๆ หันกลับมามอง
"คะ... คุณอรรถว่าอะไรนะคะ?"
"ไหนบอกว่ารักอางั้นงี้... ไหนบอกว่าชอบแบบผู้ใหญ่" อรรถก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว จนมินนี่ต้องถอยหลังไปชนกับซุ้มไม้เลื้อย "แล้วทำไม... ฟันผู้ใหญ่แล้วทิ้งล่ะฮึ"
มินนี่เบิกตากว้าง หน้าแดงซ่าน หันซ้ายหันขวาเลิ่กลั่กกลัวใครมาได้ยิน
"คุณอา เบาๆ สิคะ เดี๋ยวคนสวนได้ยิน!"
"กลัวคนได้ยินเหรอ ทีตอนหนีอาออกมาไม่เห็นกลัวเลยนี่" อรรถเลิกคิ้วกวนๆ ยกแขนขึ้นเท้ากับซุ้มไม้ กักขังร่างบางไว้ในอาณัติ "ตื่นมาไม่เจอใคร... รู้มั้ยว่าอาน้อยใจแค่ไหน นึกว่าโดนเด็กหลอกฟันฟรีซะแล้ว"
"ไม่ได้หลอกฟันนะคะ!" มินนี่รีบแก้ตัวเสียงสูง "มิน... มินนี่ก็แค่..."
"แค่อะไร?" เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ จมูกโด่งแทบจะชนแก้มเธอ "ลืมรสชาติผัวไปแล้วเหรอ ถึงได้กล้าทิ้งกันแบบนี้"
มินนี่เข่าอ่อนยวบยาบ
"มินนี่... เอ่อ... มินนี่อายน่ะค่ะ" เธอก้มหน้างุด สารภาพความจริงเสียงอ้อมแอ้ม "ตื่นมาเห็นหน้าคุณอาหลับอยู่... หนูทำตัวไม่ถูก ไม่กล้าสู้หน้า"
"อาย" อรรถทวนคำ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังแฝงความหมั่นไส้ "อายอะไรกัน ตอนเอากันไม่เห็นจะอาย ร้องดังลั่นบ้านขนาดนั้น"
"คุณอา" มินนี่ฟาดเพียะลงที่ต้นแขนเขาเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู
"โอ๊ย... มือหนักเหมือนเดิมนะเรา" อรรถหัวเราะในลำคอ จับมือเธอมากุมไว้แล้วดึงมาแนบแก้มตัวเอง "แล้วเมื่อกี้... เรียกซะห่างเหินเชียวคุณอรรถ อย่างนั้น คุณอรรถ อย่างนี้... ไม่รักกันแล้วเหรอ"
สายตาของเขาที่มองมา เต็มไปด้วยความตัดพ้อปนเว้าวอน มันช่างขัดกับบุคลิกท่านประธานผู้เคร่งขรึมเมื่อครู่ลิบลับ
"ไม่ใช่ไม่รักค่ะ..." มินนี่สบตาเขา แววตาสั่นไหว "ก็อยู่ต่อหน้าแม่... ขืนมินนี่เรียกอาขาหรือว่าผัวขา... แม่คงได้เอาปืนมายิงหัวคุณอาแน่ๆ"
"หึ... แม่เราเขาดูออกตั้งนานแล้วมั้ง ดูซิ... หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกขนาดนี้" อรรถใช้นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มเธอเบาๆ
"จริงเหรอคะ แม่ดูออกเหรอ?" มินนี่ตาโตด้วยความตกใจ
"ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน... ยิ่งแม่เราเขี้ยวลากดินขนาดนั้น... ปิดไม่มิดหรอก" อรรถยิ้มเจ้าเล่ห์ "แล้วไง... สรุปว่าจะรับผิดชอบมั้ย ที่มาพรากพรหมจรรย์ของคนแก่ไปเนี่ย"
มินนี่หลุดขำออกมากับมุกหน้าตายของเขา ความเกร็งเครียดเริ่มมลายหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่คุ้นเคย
"รับผิดชอบยังไงคะ ให้มินนี่ไปขอขมาลาโทษพร้อมพานธูปเทียนย"
"ไม่ต้องถึงขนาดนั้น..." อรรถขยับตัวเข้าไปแนบชิดยิ่งกว่าเดิม มือหนาเลื่อนไปโอบเอวเธอหลวมๆ "แค่... อย่าหนีอาไปอีก... อย่าเงียบหายไปแบบนี้... อาใจไม่ดี"
เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ ถ่ายทอดความรู้สึกจริงใจทั้งหมดที่มี
"อาจริงจังนะมินนี่... ไม่ได้แค่เล่นๆ"
มินนี่นิ่งอึ้ง หัวใจพองโตคับอก ความลังเลสงสัยที่แม่เคยพูดกรอกหูว่าระวังโดนหลอกฟันมลายหายไปจนหมดสิ้น ผู้ชายคนนี้... ผู้ชายระดับนี้... มายืนอ้อนวอนเธอด้วยสายตาแบบนี้ คงไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว
"หนู... หนูก็จริงจังค่ะ" มินนี่ตอบเสียงเบาแต่หนักแน่น "หนูรักคุณอา... รักจริงๆ นะคะ"
อรรถยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวและดูหนุ่มขึ้นทันตาเห็น
"ดีใจจัง..."
เขาโน้มหน้าลงมาแตะหน้าผากตัวเองเข้ากับหน้าผากเธอ หลับตาลงซึมซับช่วงเวลาดีๆ
"งั้น... คืนนี้ไปนอนกับอาที่โรงแรมนะ"
"คะ" มินนี่ลืมตาโพลง ผละหน้าออกมามองเขา "เดี๋ยวค่ะ บทจะเปลี่ยนโหมดก็เปลี่ยนดื้อๆ เลยเหรอ"
"อ้าว... ก็แม่เราจองห้องสวีทไว้ให้มิสเตอร์เฉินไม่ใช่เหรอ อาต้องไปตรวจสอบความเรียบร้อยของเตียงนอนก่อนส่งมอบงาน" อรรถทำหน้าตายตาใสซื่อ "ต้องเช็คสปริง... เช็คความนุ่ม... เช็คระบบกันเสียง... งานละเอียดนะบอกก่อน"
"บ้า ข้ออ้างชัดๆ" มินนี่ตีแขนเขาอีกที แต่ปากกลับยิ้มกว้าง
"นะ... ไปช่วยอาเช็คหน่อย... คนเดียวมันเหงา... แล้วก็เช็คไม่ละเอียดด้วย" อรรถกระซิบเสียงพร่าข้างหู "อาอยากให้หนูไปช่วยทดสอบ... ว่าเตียงมันจะรองรับแรงกระแทกได้ดีแค่ไหน"
มินนี่หน้าร้อนวูบ กัดริมฝีปากล่างอย่างชั่งใจ
"แล้ว... แม่ล่ะคะ?"
"แม่เราเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว... เดี๋ยวอาจัดการเอง" อรรถขยิบตา "เชื่อใจอานะ ว่าที่ลูกเขยคนโปรด"
มินนี่หัวเราะคิกคัก ส่ายหน้าให้กับความเจ้าเล่ห์เพทุบายของว่าที่ลูกเขยคนโปรด
"ก็ได้ค่ะ... แต่... ห้ามรุนแรงเหมือนคืนก่อนนะ หนูยังระบมไม่หายเลย"
"สัญญาครับ... จะทนุถนอมเท่าชีวิต..." อรรถจูบหนักๆ ที่หน้าผากเธอหนึ่งที "แต่ถ้าหนูน่ารักเกินไป... อาไม่รับประกันนะ"
ทั้งคู่ยืนสบตากันหวานซึ้ง ท่ามกลางดอกกุหลาบที่บานสะพรั่ง โดยไม่รู้เลยว่า บนระเบียงชั้นสองของบ้าน คุณมณีกำลังยืนจิบชา มองลงมาด้วยสายตาเรียบเฉย แต่แฝงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
"หึ... ร้ายจริงๆ นะพ่อคุณ... แต่ก็เอาเถอะ... ถ้าทำให้ยัยตัวแสบยิ้มได้ขนาดนั้น... ฉันจะยอมปิดตาข้างหนึ่งก็ได้"
- Writer
