Yolda ağaçlar birbiri ardına sıralanmış, hareket halindeki aracın gerisinde kalıyorlardı. Ece saatlerdir tek bir kelime etmeden sadece gözünden sessizce süzülen yaşlarla ardında bıraktığı yolu izliyordu. Bir hıçkırık bile azad edememişti ağzından. Sürekli sabahki mutluluğunun son anları ve sonunda aldığı telefon geliyordu aklına.
SABAH
"Sevgilim geç kalıyoruz. Bir an önce hazırlayalım." dedi telaşla mutfağa giren Ece.
"Meleğim sen otur. Her şey hazır zaten. 10 dk içinde foccacialar da olur."
"Tamam, sen tavayı koy ocağa. Ben de açıp peynir doldururum."
Ece tezgahın önünde durup, gerçekten de aşkla yoğurduğu hamurdan küçük parçalar koparıp açtı. Bu sırada arkasından dolaba uzanıp tavayı alan Emir geri çekilirken sevdiği kadının yanağına bir öpücük bırakıp ocağa yöneldi. Ece hepsini pey
