Kafamı gömdüğüm kitaptan Ömer'in "Elif?" diyerek adımı seslenişiyle başımı yukarı kaldırdım. Kaldırır kaldırmaz da Ömer ve Neslihan'ın bana endişeyle bakan yüzleriyle karşı karşıya geldim. İkisi birden bana hem endişeyle hem de üzülerek bakıyorlardı.
Neslihan üzüntüsünü perdelemeye çalışarak, bana içten bir şekilde gülümsedikten sonra "İyi misin Elif?" diyerek sordu. Bende Neslihan'a ve onun gibi bana endişeyle bakan Ömer'e aynı içtenlikle baktım ve aynı şekilde gülümseyerek " Merak etmeyin ben iyiyim ,artık benim için endişelenmenize gerek yok." dedim. Fakat Neslihan verdiğim cevaptan tatmin olmayıp yine " Şey..... Biz sana bir şey diyeceğiz. Ama lütfen hemen yine itiraz etme Elif, şey biz Ömer'le bugün seninle gelmek istiyoruz. Seni böyle bir günde yalnız bırakmayız." diyerek ısrar ett
