“อะไรนะ! นี่เขากล้าไล่ฉันออกตั้งแต่วันแรกที่เจอกันเลยเหรอ!” ณิชาโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ฉันทำอะไรผิดคะ! งานฉันผิดพลาดตรงไหน!?”
อคินรู้สึกผิดพยายามแก้ตัวให้เจ้านายที่เอาแต่ใจ “คุณณิชาใจเย็นๆ ก่อนนะครับ คือ... ท่านประธาน...”
แต่ว่าณิชาหรือจะยอม เธอกัดฟันแน่น ฉันยอมทุ่มเททุกอย่าง ฝากอนาคตไว้กับที่นี่ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามที่ตั้งใจ แต่เขากลับตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ!
ณิชาไม่รอช้า รีบเปิดประตูเข้าไปในห้องของท่านประธานทันที!
เธอก้าวฉับๆ เข้าไปยืนหน้าโต๊ะทำงานของธาม แล้วโวยวายอยู่ยกใหญ่ด้วยเสียงที่สั่นเครือ “คุณไล่ฉันออกด้วยเหตุผลอะไรคะ!?”
แต่อีกคนกลับนิ่งเงียบ ธามยังคงจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ ไม่มีแม้แต่ปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
อคินจะเข้ามาห้าม แต่ณิชาหันไปต่อว่าเขาอย่างเหลืออด “คุณอคินก็ด้วย! คุณยอมให้เขาทำแบบนี้ได้ยังไงคะ! มันเกินไปแล้ว!”
คำพูด
