บรรยากาศในลิฟต์กลับมาเงียบอีกครั้ง ความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ณิชากำลังยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ ธาม
ก่อนที่ประธานหนุ่มจะเป็นคนเอ่ยออกมาก่อนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเย้ยหยันเล็กน้อย
“กับเจ้านายเถียงปาวๆ ทีกับคนอื่นกลับยืนให้เขาต่อว่า”
ณิชาได้ยินก็หันมาเผชิญหน้ากับเขาทันที สวนกลับอย่างรวดเร็ว
“เพราะฉันอยากจะเห็นคนหน้าแหกต่างหาก!” เธอพูดอย่างมั่นใจ “ถึงคุณไม่มา ฉันก็จัดการได้”
เธอพูดกับเขาอย่างเป็นกันเองและตรงไปตรงมาจนลืมไปเลยว่าอีกคนเป็นถึง CEO และเป็นเจ้านายของเธอ ประธานหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ เขาสนใจในความมั่นใจและความกล้าหาญที่อยู่ภายใต้บุคลิกของเลขาที่ดูจืดชืดคนนี้
“อย่างนั้นเหรอ...” เขาตอบสั้นๆ แต่แววตาของเขาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น!
จู่ๆ ลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นไปก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรงจนร่างของทั้งสองเซไปปะทะกัน
