“คุณไม่ต้องห่วงหรอก ดอกเบี้ยผมคิดไม่แพง ”
“ไม่จ่าย นายเป็นคนคืนพี่ราเมศเอง ฉันไม่ได้ขอให้นายคืนซักหน่อย ”
“ถ้าไม่จ่าย คุณก็เอาตัวเข้าแลกทุกคืนแล้วกัน
แต่ตอนนี้ขอก่อนหนึ่งที ”
ไม่พูดเปล่า แต่ปอร์เช่กอดรวบที่เอวเล็กของฉันแน่น พร้อมโน้มหน้ามาตั้งท่าจะจูบปาก
“ไอ้บ้า!!ไอ้ลามก!!ที่นี่มันที่ทำงานนะ ”
ฉันโวยวายดินขลุกขลิกเบือนหน้าหนี แต่คนหน้ามึนกลับยิ้มขำ
“หึๆ”
“นายยิ้มเป็นด้วยเหรอ เวลานายยิ้มหล่อมากเลยรู้มั้ย ”
-ปอร์เช่ -
อันนาชมว่าผมยิ้มแล้วหล่อ พร้อมเอามือมาบีบแก้มผมเบาๆ ตาสวยๆของเธอจ้องที่หน้าผม
ปากเล็กเธอก็เอาแต่คลี่ยิ้ม ฟันขาวสะอาดของเธอเรียงกันสวยมาก อืม…เจอแบบนี้ผมถึงกับทำตัวไม่ถูก ใจเต้นแรงไปหมด บ้าที่สุดเลยนี่ผมเป็นอะไรไป รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
“หายเศร้าแล้วใช่ป่ะ ถ้าหายแล้วก็ทำงานต่อเถอะ ”
ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทันที ขืนอยู่ในท่านี้ต่อ มีหวังผมได้ปิดประตูตีแมวแน่
“อื้ม
