“ ฉันอธิบายให้นายฟังทุกอย่างแล้ว ทีนี้จะกลับห้องตัวเองไปได้หรือยัง ”
“ ผมซื้อข้าวมาให้อยู่ข้างนอก ไปกินก่อนสิ
ได้กินอะไรมาหรือยัง ”
“ ฉันกินก๋วยเตี๋ยวมาแล้ว ตอนนี้ง่วงมากอยากนอน”
“ ผมไม่มีเพื่อนกิน ไปนั่งกินเป็นเพื่อนผมหน่อย”
ฉันไม่ตอบอะไร เดินไปใส่เสื้อผ้า ส่วนปอร์เช่ก็นั่งรอเงียบๆ เสร็จแล้วฉันก็เดินออกไปข้างนอก
กินเป็นเพื่อนเขาให้จบๆ จะได้กลับห้องตัวเองไปซักที
“กินนี่ดูสิ ”
แล้วเขาก็ตักอาหารใส่จานให้ฉัน
“นายไม่สบายรึเปล่า ตักกับข้าวให้ฉันเนี่ยนะ ”
ตั้งแต่รู้จักกันมามีแต่ทะเลาะกัน อย่าว่าแต่ตอนกินข้าวเลย ตอนที่เร่าร้อนบนเตียงด้วยกัน ก็ยังทะเลาะกันอยู่เลย
“ ก็วันนี้เห็นคุณเศร้า เผื่อผมตักกับข้าวให้ คุณจะได้อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ”
“ ไม่มีทางหรอก นายคือฝันร้ายในชีวิตฉันเลยล่ะ”
ฉันพูดกับเขาตรงๆนี่แหละ ตั้งแต่รู้จักกับปอร์เช่มา ชีวิตฉันก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย
“ ผมแย่ขนาดนั้นเลยหรอ ”
