ตอนที่2 สิบสองปีผ่านไป
1185 Words
เริ่มร้ายกลายรัก
ตอนที่ 2 สิบสองปีผ่านไป
12ปีผ่านไป ตอนนี้หมวยในวัย17ปีกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย เธอนั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำคนเดียวเงียบๆ ทุกคนในบ้านช่างดีกับเธอ รักเธอ โดยเฉพาะคุณปู่เว้นอยู่แค่พี่เสือ เท่านั้น เมื่อคิดมาถึงตอนนี้เธอได้แต่นั่งถอนหายใจอย่างคนที่หมดอาลัยตายอยากในชีวิต
หมวยหวนคิดถึงเรื่องราวครั้งเก่าที่เสือเคยบอกกับเธอ ฉันอนุญาตให้เธอเรียกพี่ได้แค่ตอนอยู่ต่อหน้าคุณปู่เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นเธอเรียกฉันว่า "นายเสือ"
“เพราะอะไรรู้ไหม ? “
“ไม่รู้ค่ะ...” แววตาดวงน้อยมองผู้ชายตรงหน้า
“เพราะฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ เพราะฉะนั้นเธอไม่มีสิทธิ์ถามหรือว่าสงสัยอะไรทั้งนั้น”
หมวยคิดไปน้ำตาก็จะไหล “ผ่านมากี่ปีพี่เสือก็ยังคงไม่ชอบเราเลย ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม”
ครั้งหนึ่งเธอจำได้ว่าก่อนที่พี่เสือจะไปเรียนเมืองนอก เขายื่นกระดาษใบหนึ่งให้
หมวยรับไว้แล้วเปิดดูมันคือ email
“ส่งเมล์มาหาฉันทุกวัน รายงานว่าคุณปู่ทำอะไรบ้าง”
“ค่ะ” หมวยได้แต่ตอบออกไปอย่างนั้น
“วันไหนไม่ส่งกลับมาฉันจะฆ่าเธอ จำไว้ และเธอมีหน้าที่ดูแลคุณปู่ให้ดีที่สุดหากตายแทนได้ก็ตายไปเลยเข้าใจไหม” หมวยได้แต่พยักหน้า
ครั้งแรกที่หมวยส่งเมล์ไปนั้น
“สวัสดีค่ะนายเสือ วันนี้คุณปู่บ่นคิดถึงคุณค่ะ ท่านบอกว่าเอาไว้วันหยุดเรียนของหมวยคุณปู่จะพาไปเยี่ยมนายเสือค่ะ”
ทันทีที่ส่งไปก็ได้รับข้อความกลับมา
“ฉันไม่ได้บอกเธอเหรอว่าแค่เรื่องคุณปู่ เรื่องเธอฉันไม่อยากรู้ อีกอย่างถ้าคุณปู่มาเธอไม่ต้องมานะฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ เพราะถ้าฉันอยากเห็นเธอฉันคงไม่มาเรียนถึงต่างประเทศหรอกจำไว้”
พอคิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมา อย่างไม่รู้ตัวนมแจ่มที่เดินมาตามหาหมวยนั้น เอ่ยขึ้นมาทันที
“คุณหนูคะคุณท่านเรียกพบค่ะได้เวลาไปรับคุณชายใหญ่ที่สนามบินแล้วค่ะ”
“อ่อค่ะ นมแจ่มค่ะ” หมวยลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาหานมแจ่มทันทีสองมือจับมือของหญิงชราเอาไว้ใบหน้าบ่งบอกถึงความรักที่มีให้กับผู้หญิงที่ยืนตรงหน้าของเธอ
“ว่าไงคะ คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ”
หมวยสวมกอดนมแจ่มเอาไว้หญิงชรากอดตอบ
“หนูรักนมนะคะ ขอบคุณที่ดูแลหนูมาตั้งแต่เล็กนะคะนม”
“นมก็รักคุณหนูค่ะ รีบไปเหอะเดี๋ยวคุณท่านจะรอนาน”
หมวยผละออกจากนมแจ่มแล้วยิ้ม...จากนั้นจึงเดินเข้าบ้าน เมื่อเข้ามาถึงในบ้านคุณปู่วัยเกือบ80นั่งยิ้ม
“มานั่งข้างๆ ปู่นี่”
หมวยเดินเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วสวมกอดคุณปู่
“คุณปู่เรียกหาหนูมีอะไรหรือคะ”
“วันนี้พี่เสือเขาจะกลับมาแล้วนะ หมวยไปรับพี่เขากับสุพจน์นะลูก”
“กลับมา? ให้หนูไปรับ สนามบินไม่แตกเหรอคะคุณปู่”
“ใช่..กลับมาถาวร ปู่ให้พี่เราใช้ชีวิตอิสระนานแล้วถึงเวลาต้องมาบริหารงานบ้างปู่จะวางมือแล้ว ให้พี่เขารับช่วงแทน”
“พี่เสือ..เขาจะจำหนูได้เหรอคะ 12ปีมานี้เขาไม่เคยเจอหนูด้วยซ้ำ” หมวยพูดออกมาอย่างแผ่วเบา
“ปู่ก็ส่งรูปเราไปให้พี่เขาบ่อยๆ เหมือนที่หนูเห็นรูปพี่เขาจากปู่นี่แหละ”
“ค่ะ คุณปู่ งั้นหนูไปแต่งตัวก่อนนะคะขืนไปสนามบินช้าเดี๋ยวระเบิดจะลง” ว่าแล้วหมวยก็ลุกขึ้นแล้วหันมายิ้มให้กับปู่ของเธอ
“อืมๆ ไปๆ ก็เป็นซะอย่างนี้แหละ นี่แหละนะที่โบราณเขาเรียกขิงก็รา ข่าก็แรง มันมีอยู่จริงซะด้วย”
หลังลุกออกมาจากที่คุณปู่นั่งใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ก็เต็มไปด้วยความกังวล หมวยได้แต่ถอนหายใจ
“อดทนเอาไว้หมวย เราอยู่อย่างสุขสบายมานานแล้วอย่าทำอะไรให้คุณปู่ต้องไม่สบายใจเลย” หมวยได้แต่บอกตัวเองอย่างนั้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
สนามบิน...หมวยกับสุพจน์มารอเสือ ทั้งสองคนมองไปที่ผู้คนอย่างใจจดใจจ่อ
“คนไหนคะลุง ทำในวันนี้คนเยอะแยะไปหมด ลุงเห็นหรือยังคะ คนไหนคะ”
หมวยชะเง้อมอง ทั้งที่ปากก็พยายามถามลุงสุพจน์อยู่ตลอดเวลา
เสือที่เดินออกมาเขามองเห็นหญิงสาวตั้งแต่ออกมา เด็กนั่นโตเป็นสาวสวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
“นั่นไงๆ คุณหนู คุณชายเล็กออกมาแล้ว” สุพจน์พูดพร้อมกับชี้ไปทางด้านที่เสือเดินมา
“ไหนคะไหนคะ” หมวยเองก็ชะเง้อไม่ต่างกัน เธอต้องเห็นเขาก่อนเพื่อที่จะได้วางตัวและปรับสีหน้าถูกแต่ทว่า....กว่าจะเห็นเสือ เสือก็เดินมาถึงแล้วแต่ด้วยคนเยอะจึงทำให้ หมวยถูกคนอื่นชน เกือบล้ม เสือที่เดินเข้ามาถึงพอดีจึงคว้าตัวหมวยเอาไว้ในอ้อมกอด
หมวยตกใจ...
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณชายเล็ก”
หมวยหันมามอง “คุณชายเล็ก??? นายเสือ??”
หมวยรีบตั้งสติแล้วผลักเสือออก ก่อนจะรีบยกมือไหว้”สวัสดีค่ะนายเสือ คุณปู่ให้หมวยมารับคุณแทนคุณปู่ค่ะ”
เสือยื่นกระเป๋าให้สุพจน์แล้วเดินนำออกไป สุพจน์รีบตามหมวยหน้างอบ่นกับตัวเอง...
“คนอะไรไม่มีมารยาทพูดด้วยก็ไม่พูด”
เมื่อมาถึงที่รถสุพจน์ขนกระเป๋าขึ้นรถ
เสือและหมวยนั่งด้านหลังคู่กันทั้งสองเงียบตลอดทาง ก่อนที่หญิงสาวจะทำลายความเงียบนั้น
“อ้อ ลุงคะหนูลืมบอก วันก่อนที่ไปสมัครเรียนหนูเจอพี่โต้งด้วยค่ะ ดีใจมากเลย”
“อ่อครับ เห็นเจ้าโต้งบอกอยู่เหมือนกัน ว่าเจอคุณหนู”
“เงียบหน่อยครับลุง ผมง่วง อยู่ที่ไหนไม่ได้คุยกันหรือไง”
สุพจน์เงียบก่อจะเอ่ยคำขอโทษออกมา “ครับ ขอโทษครับ”
หมวยหันไปมองหน้าเสือที่หลับตา พร้อมกับคิดในใจว่า “ไม่อยากจะเชื่อเลยไปเรียนมาถึงเมืองนอกเมืองนาทำไมถึงมีมารยาทกับคนที่อายุมากกว่าตัวเองขนาดนั้นได้ไงกันนะ บ้าไปแล้ว”
“ฉันไม่ชอบให้ใครมามองเวลาหลับ ผู้หญิงอะไรแอบมองผู้ชายไม่มีมารยาท ไม่รู้จักเขินอายบ้างหรือไง อย่างว่าแหละก็เธอมันก็แค่....” เสือหยุดคำพูดเอาไว้แค่นั้น
หมวยตกใจรีบหันหน้าหนี ก่อนที่จะประติดประต่อคำพูดของนายเสือ “แค่คนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่คุณปู่เก็บมาเลี้ยง” คิดถึงตรงนี้หญิงสาวถึงกับถอนหายใจออกมา
- Writer
