ตอนที่6.อาการหวงก้าง
1201 Words
ตอนที่ 6 : อาการหวงก้าง
สามวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ฉุกเฉิน อาการของตาชื่นพ้นขีดอันตรายและถูกย้ายจากห้อง CCU มาพักฟื้นที่ห้องพิเศษชั้นแปด รัตน์ในฐานะแพทย์เจ้าของไข้แวะเข้ามาตรวจอาการในช่วงสายของวัน
เมื่อผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้คุณหมอสาวถึงกับชะงักฝีเท้า
ทายาทหมื่นล้านอย่างภูมิในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูสบายๆ กำลังนั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย แม้เปลือกแอปเปิลจะขาดวิ่นไม่เป็นทรง แต่ความตั้งใจและท่าทีอ่อนโยนที่เขาพูดคุยกับตาชื่นกลับดูเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาดใจ
“ตากินผลไม้เยอะๆ จะได้แข็งแรงไวๆ เดี๋ยวผมจะให้คนขับรถไปรับลูกมาเยี่ยมตาบ่ายนี้”
ภูมิพูดพลางยื่นชิ้นแอปเปิลให้ชายชรา
“เออ ขอบใจเอ็งมากไอ้หนุ่ม”
ตาชื่นรับไปเคี้ยวหงุบหงับ
“เอ็งนี่มันดื้อดึงไม่เลิก แต่เนื้อแท้ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ถึงได้มาคอยเฝ้าคนแก่ขี้โรคอย่างข้า”
“ผมก็แค่เป็นห่วง”
ภูมิยิ้มรับ ก่อนจะหันมาเห็นรัตน์ที่ยืนอยู่หน้าประตู สายตาคมกริบของเขาทอประกายพราวระยับขึ้นมาทันที
“อ้าว คุณหมอมาตรวจแล้ว ตาชื่นเตรียมตัวเลยครับ”
รัตน์พยายามตีหน้านิ่ง เดินเข้าไปตรวจเช็กชีพจรและดูผลแล็บที่ชาร์ตปลายเตียง แม้ในใจจะแอบสั่นไหวกับมุมอ่อนโยนของภูมิที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติผู้ชายคนนี้มีแต่ความเย่อหยิ่งและดุดัน แต่ตอนนี้เขากลับมานั่งดูแลคนแก่ที่ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องด้วยซ้ำ
"อาการดีขึ้นมากเลยนะคะตาชื่น พรุ่งนี้ก็น่าจะกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว"
รัตน์ส่งยิ้มหวานให้คนไข้
"ได้หมอรัตน์คนสวยช่วยไว้แท้ๆ ขอบใจมากนะลูกเอ๊ย" ตาชื่นยิ้มกว้าง หันไปทางภูมิ
"นี่ถ้าไอ้หนุ่มนี่มันนิสัยดีกว่านี้สักครึ่งนึง ข้าจะเชียร์ให้จีบหมอรัตน์แล้ว"
ประโยคนั้นทำเอารัตน์หน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที เธอเหลือบมองภูมิที่กำลังนั่งอมยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
"ผมอาจจะนิสัยดีกว่าที่ตาคิดก็ได้นะครับ... จริงไหมครับคุณหมอ" ภูมิเย้าแหย่ สายตาที่มองมาสื่อถึง 'ความสัมพันธ์' บางอย่างระหว่างพวกเขา
"หมอขอตัวไปดูเคสอื่นต่อนะคะ" รัตน์รีบตัดบท หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาโดย 'หมอวิน' ศัลยแพทย์หนุ่มหล่อดาวเด่นของโรงพยาบาล
"อ้าว รัตน์ ตรวจห้องนี้เสร็จพอดีเลยใช่ไหม" หมอวินส่งยิ้มละมุน พร้อมกับถือวิสาสะวางมือลงบนบ่าบางของรัตน์อย่างสนิทสนม "เที่ยงนี้ไปทานข้าวกันนะ วินจองร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่หน้าโรงพยาบาลไว้ รัตน์บ่นว่าอยากกินซูชิไม่ใช่เหรอ"
บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน
รอยยิ้มบนใบหน้าของภูมิหายวับไปทันที นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่มือของหมอวินที่วางอยู่บนไหล่ของรัตน์ กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ความรู้สึกหงุดหงิดและพลุ่งพล่านตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"เอ่อ... คือรัตน์..."
รัตน์อึกอัก สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงข้างเตียงผู้ป่วย
"ไปเถอะหมอรัตน์ พักผ่อนบ้าง ทำงานหนักมาหลายวันแล้ว" ตาชื่นสนับสนุน
"ตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวเที่ยงวินไปรอหน้าห้อง ER" หมอวินบีบไหล่รัตน์เบาๆ อีกครั้งก่อนจะขอตัวเดินออกไปตรวจคนไข้ห้องอื่นต่อ
รัตน์ถอนหายใจโล่งอก หันไปค้อมศีรษะให้ตาชื่นแล้วรีบเดินออกจากห้องไปเช่นกัน แต่เพิ่งก้าวพ้นประตูห้องพักผู้ป่วยและเลี้ยวเข้ามุมทางเดินที่ไร้ผู้คน มือหนาของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ แล้วออกแรงกระชากร่างบางให้ปลิวเข้าไปในช่องบันไดหนีไฟที่มืดสลัวอย่างรวดเร็ว!
ปัง!
แผ่นหลังของรัตน์กระแทกเข้ากับกำแพงปูนเย็นเฉียบ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของภูมิที่ตามมาทาบทับ กักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง
"คุณภูมิ! ทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยนะ!"
รัตน์ตกใจ พยายามผลักอกเขาออก
"ไอ้หมอนั่นใคร"
ภูมิถามเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาวาวโรจน์ในความมืดสลัวของช่องบันไดหนีไฟ
"หมอวิน เป็นเพื่อนร่วมงาน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น!"
"เพื่อนร่วมงานประเภทไหนถึงได้จับเนื้อต้องตัวกันขนาดนั้น แถมยังจำได้ด้วยว่าคุณชอบกินอะไร"
ภูมิกดเสียงต่ำ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน
"รู้ตัวไหมว่าผมแทบจะหักคอไอ้หมอนั่นตอนที่มันเอามือมาแตะตัวคุณ"
รัตน์เชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมสยบให้ความเกรี้ยวกราดของเขา "มันเรื่องของฉัน! อย่าลืมสิ ข้อตกลงข้อที่สามของเรา... ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และห้ามมีความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง"
คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ภูมิกัดฟันกรอด เขาเกลียดที่เธอเอาข้อตกลงบ้าๆ นั่นมาอ้าง ทั้งที่ร่างกายของเธอเป็นของเขาแท้ๆ
"ข้อตกลงนั่นผมจำได้ดี... แต่ไม่ได้บอกนี่ว่าผมแสดงความเป็นเจ้าของ 'คู่ขา' ของตัวเองไม่ได้"
สิ้นคำพูด ภูมิก็ประกบริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและจาบจ้วง ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนคืนก่อน มีเพียงความหึงหวงและต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ ตามประสาเหมือนเด็กหวงของ รัตน์เบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนและเม้มปากแน่น แต่ภูมิใช้มือข้างหนึ่งบีบปลายคางของเธอเบาๆ บังคับให้เผยอออก ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมความหวานและตักตวงทุกจังหวะการหายใจของเธอ
"อื้อ..."
รัตน์ครางประท้วงในลำคอ แต่ร่างกายกลับทรยศอีกครั้งเมื่อมือหนาของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อกาวน์ ลูบไล้แผ่นหลังเนียนก่อนจะปลดตะขอเสื้อชั้นในของเธอออกอย่างรวดเร็วและชำนาญ
"ผมจะลบรอยที่ไอ้หมอนั่นจับออกให้หมด..."
ภูมิกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มหนักๆ จนเกิดรอยรักสีแดงจางๆ ในจุดที่ปกคอเสื้อกาวน์ปิดไม่มิด
ในช่องบันไดหนีไฟที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ จังหวะการเต้นของหัวใจรัตน์กำลังเตือนว่า เธออาจจะกำลังเล่นกับไฟ... และไฟกองนี้ก็พร้อมจะแผดเผากำแพงในใจของเธอให้ละลายลงไปทุกที
รัตน์ผลักเขาออกเต็มแรง
“เพี๊ยะ”
ภูมิถูกตบเข้าที่หน้าอย่างจัง
“อย่าคิดจะทำอะไรกับฉันก็ทำ ฉันไม่ใช่ของคุณ แล้วที่นี่คือโรพยาบาลให้เกียรติฉันด้วยถ้าคราวหน้ามีอีกเราจบกัน”
รัตน์เดินไปโดยไม่รอฟังคำอธิบายใดๆ
- Writer
