ตอนที่12.หึง
1702 Words
ตอนที่ 12 : หึง
ภาคินลูกพี่ลูกน้องชองภูมิรายงานผลฌโครงการสร้างคอนโดของกับบอร์ดบริหาร ยอดจอง ผลกำไร เปอร์เซ็นการเติลโตของบริษัท ตัวเลขทุกอย่างถูกนำเสนอขึ้นจอ วิธานผู้เป็นพ่อของภาคิน และอาของภาคภูมิ มองดูลูกตัวเองอย่างชื่นชม ทันทีที่สำเสนอจบบอร์ดบริหารหลายคนก็ชื่นชม หลังจบประชุมทุกคนก็แยกย้าย เหลือแค่ภาคินและภาคภูมิ
“เหลือเวลาไม่ถึงเดือนแล้วนะภูมิ โครงการแกจะได้สร้างมั้ย” ภาคินถามภูมิ
“ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ ได้สร้างแน่” ภูมิตอบพร้อมกับเดินออกไป
เช้านี้ที่แผนกฉุกเฉินวุ่นวายเหมือนเคย มีอุบัติเหตุแต่เช้า รัตน์วิ่งวุ่นทั่วแผนกคนทุกอย่างเข้าที่ แผนกERกลับมาเป็นปรกติ ช่วงได้พักหายใจนี่เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความของภูมิ เขาหายไปสองวันแล้ว วันนี้จู่ๆก็มาชวนกินเข้ากลางวัน ทันใดนั้น
กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยแตะจมูก รัตน์หันมองตามกลิ่นในใจเธอคิดว่าเป็นเขา แต่แล้วกลับเป็นหมอวิน รัตน์รับแก้วอเมริกาโน่เย็นมาจากมือของ ‘หมอวิน’ แพทย์ศัลยกรรมกระดูกรุ่นพี่ที่มักจะหาเรื่องแวะเวียนมาทักทายเธอที่แผนก ER เสมอ
"ขอบคุณค่ะพี่วิน วันนี้คนไข้เยอะจนรัตน์แทบไม่มีเวลาเดินไปซื้อเลย" รัตน์ยิ้มบางๆ ให้รุ่นพี่ที่แสนดี
"พี่เห็นเราวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้าแล้ว เลยแวะซื้อมาฝาก" หมอวินส่งยิ้มอบอุ่น สายตาที่มองหมอสาวรุ่นน้องเต็มไปด้วยความชื่นชมที่ปิดไม่มิด "เสร็จเวรแล้วไปหาอะไรกินกันไหม พี่จองร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่แถวนี้ไว้"
"เอ่อ... คือรัตน์..."
"ขอโทษทีนะครับ พอดีวันนี้คุณหมอมีนัดแล้ว"
เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง รัตน์สะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองก็พบร่างสูงของภูมิในชุดสูทสีเทาเข้มยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง เขาส่งยิ้มการค้าไปให้หมอวิน แต่นัยน์ตาคมกริบกลับดุดันราวกับเสือที่กำลังขู่ศัตรู
"คุณภูมิ..." รัตน์ขมวดคิ้ว "คุณมาทำอะไรที่นี่"
"ผมเพิ่งไปเยี่ยมตาชื่นมา แกบ่นว่าอยากกินข้าวต้มปลาเจ้าดังแถวเยาวราช ผมเลยอาสาจะไปซื้อให้ แล้วแกก็ฝากให้ผมมาถามหมอว่าว่างไปบ้านแกอีกเมื่อไหร่ แกบอกว่าเมื่อวันก่อนลืมถามว่าหมอชอบอะไร เลยให้ผมมาถาม ผมเลยนัดคุณทานกลางวันไง ที่ส่งข้อความมาน่ะ" ภูมิอ้างตาชื่น "หวังว่าคุณหมอคงไม่ขัดข้องนะครับ" ภูมิหันไปถามหมอวิน
หมอวินชะงัก มองสลับระหว่างรัตน์กับผู้ชายแปลกหน้า "อ้าว รัตน์มีนัดกับญาติคนไข้แล้วเหรอเนี่ย ถ้างั้นไว้คราวหน้านะ"
"ค่ะพี่วิน... ไว้คราวหน้านะคะ" รัตน์ยิ้มเจื่อน ส่งรุ่นพี่เดินจากไป ก่อนจะหันมาตวัดสายตาขุ่นขวางใส่ตัวการที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "ฉันไปตกลงตอนไหนว่าจะไปกินข้าวต้มปลากับคุณ แล้วคุณเอาตาชื่นมาอ้างแบบนี้ได้ยังไง ข้อตกลงข้อแรกของเราคือห้ามแสดงตัวในที่สาธารณะนะภูมิ!" จริงๆเธอก็รู้ความคิดภูมินั่นแหละ
"ผมยังไม่ได้ทำอะไรล้ำเส้นเลยคุณหมอ ผมมาในฐานะหลานชายที่แสนดีของตาชื่น แล้วก็มาชวนคุณหมอคนโปรดของแกไปกินข้าว มันผิดตรงไหน" ภูมิยักไหล่ ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กให้เดินตาม "ไปเถอะ รถจอดรออยู่หน้าตึกแล้ว"
ตลอดทางเดินไปขึ้นรถ รัตน์พยายามสะบัดมือออกแต่เขากลับจับไว้แน่น พอขึ้นมานั่งบนรถอัลพาร์ด ภูมิก็สั่งให้คนขับรถกดเลื่อนกระจกกั้นระหว่างห้องโดยสารกับคนขับขึ้นทันที เปลี่ยนเบาะหลังให้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เก็บเสียงมิดชิด รัตน์มองดูกระจก เพราะครั้งแรกที่เธอขึ้นมามันไม่มี
“สั่งติดใหม่เลย หลังจากวันนั้น” ภูมิไม่รอให้รัตน์ถาม
"ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร มาตอแยคุณอีกแล้ว" ทันทีที่กระจกปิดสนิท ภูมิก็หันมาถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"หมอวิน เป็นรุ่นพี่ที่แผนกออร์โธปิดิกส์" รัตน์ตอบเสียงห้วน หันหน้าหนีมองออกไปนอกหน้าต่าง "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันต่อหน้าคนอื่นแบบนี้นะภูมิ เราเป็นแค่ FWB"
คำว่า 'แค่ FWB' เหมือนเป็นสวิตช์จุดระเบิดอารมณ์หงุดหงิดที่คุกรุ่นอยู่ในอกของภูมิให้ปะทุขึ้น เขาไม่ชอบสายตาที่ไอ้หมอนั่นมองรัตน์ และยิ่งไม่ชอบที่รัตน์ส่งยิ้มหวานๆ แบบนั้นให้ผู้ชายคนอื่น
"ใช่ เราตกลงกันไว้แบบนั้น" ภูมิขยับตัวเข้ามาใกล้ ต้อนร่างบางให้ชิดติดขอบประตูรถ "แต่ผมก็จำไม่ได้เหมือนกันว่ามีกฎข้อไหนห้ามไม่ให้ผม 'หวง' คู่นอนของตัวเอง"
"ภูมิ! อ๊ะ..."
รัตน์ร้องเสียงหลงเมื่อมือหนาคว้าเอวเธอรั้งเข้าไปปะทะแผงอกกว้าง ภูมิรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาบดขยี้อย่างลงทัณฑ์ รสจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความดุดันและเรียกร้องการยอมจำนน ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวาน กัดเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ
"อื้อ..." รัตน์พยายามเบือนหน้าหนี แต่เขากลับใช้มืออีกข้างล็อคท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่แสนจะเอาแต่ใจของเขาจนร่างกายของเธอเริ่มอ่อนระทวย กลิ่นกาแฟที่เธอเพิ่งจิบไปผสมผสานกับกลิ่นมิ้นต์จากลมหายใจของเขา
เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมแขนหมดฤทธิ์พยศ ภูมิถึงยอมถอนริมฝีปากออกช้าๆ เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมประจำตัวของเธออย่างหลงใหล ริมฝีปากหยักขบเม้มผิวอ่อนบริเวณลาดไหล่แรงๆ จนเกิดรอยรักสีแดงช้ำ
"คุณทำบ้าอะไรเนี่ย พรุ่งนี้ฉันต้องใส่เสื้อคอกว้างนะ!" รัตน์ประท้วงเสียงสั่น พยายามผลักอกเขาออก
"ก็ใส่เสื้อกาวน์ทับไปสิ" ภูมิกระซิบชิดใบหู จงใจขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ "ให้ไอ้หมอนั่นมันเห็นไปเลยว่าคุณมีเจ้าของแล้ว"
"เราไม่ได้เป็นแฟนกันนะภูมิ!"
"แต่ร่างกายคุณเป็นของผม" ภูมิสวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "และผมไม่ชอบแบ่งคนของผมกับใคร"
“ใครคนของคุณ”
คำพูดที่ดูถูกและเย่อหยิ่งของเขาทำให้รัตน์รู้สึกชาวาบไปทั้งใจ แต่ร่างกายกลับทรยศเมื่อฝ่ามือร้อนของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ต ลูบไล้หน้าท้องแบนราบและเลื่อนขึ้นไปกอบกุมความอวบอิ่มที่ถูกซ่อนไว้ใต้บราเซียร์ ภูมิปลดกระดุมเสื้อของเธอออกอย่างรวดเร็วและชำนาญ ตอนแรกภูมิกะว่าแค่จูบสั่งสอน แต่ตอนนี้อารมณ์เขามาเต็มแล้ว
"อย่า... ในรถไม่ได้นะ" รัตน์หอบหายใจหนัก พยายามรวบสาบเสื้อเข้าหากัน แต่ก็ถูกเขาปัดออกอย่างง่ายดาย
"ฟิล์มรถผมมืดทึบ กระจกกั้นก็ปิดแล้ว ไม่มีใครเห็นหรอกน่า ตอนแรกจะแค่จูบ แต่จูบคุณทีไร อารมณ์ผมมาเต็มทุกที"
ภูมิไม่ฟังเสียงทัดทาน เขาดันร่างบางให้นอนราบลงกับเบาะหลังที่ถูกปรับเอนกว้าง โน้มตัวลงไปครอบครองยอดอกสีหวานด้วยริมฝีปาก ปรนเปรอความเสียวซ่านจนหมอสาวต้องเชิดหน้าขึ้นและหลุดเสียงครางหวานหูออกมา มือเล็กที่เคยกดดันแผงอกเขาเปลี่ยนเป็นจิกขยำเสื้อสูทราคาแพงจนยับยู่ยี่ รัตน์เองตอนนี้ก็อารมณ์มาแล้วเหมือนกัน
รถอัลพาร์ดยังคงแล่นไปตามถนนที่ติดขัดของกรุงเทพฯ แต่ภายในห้องโดยสารกลับร้อนระอุไปด้วยไฟราคะ ภูมิจัดการปลดเปลื้องปราการชิ้นล่างของเธอออก ก่อนจะแทรกตัวเข้าไประหว่างเรียวขาคู่สวย เขามองใบหน้าสวยที่แดงก่ำและชื้นเหงื่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและโหยหา ห่างกันไปแค่สองวันแต่แรงดึงดูดของคนทั้งสองนั้นมหาศาลและสุดท้ายก็ไม่มีใครสะกดอารมณ์อยู่
"เรียกชื่อผม... รัตน์" ภูมิสั่งเสียงพร่า ขณะที่ดันตัวตนเข้าไปช้าๆ หนักแน่นและลึกซึ้ง
"อ๊ะ... ภูมิ..." รัตน์ครางชื่อเขาออกมาตามสัญชาตญาณ ร่างกายของเธอตอดรัดเขาแน่นจนชายหนุ่มต้องสูดปาก
ภูมิเริ่มขยับสะโพกเป็นจังหวะ เน้นย้ำความปรารถนาที่รุนแรงและดิบเถื่อน เขาต้องการลบภาพไอ้หมอหน้าจืดนั่นออกจากหัวเธอให้หมด ให้เธอจดจำได้แค่สัมผัสของเขา รสชาติของเขา และมีแค่เขาคนเดียวที่สามารถทำให้เธอร้องครวญครางแทบขาดใจได้แบบนี้ รัตน์เองก็อารมณ์เตลิดไปแล้ว ทุกครั้งที่เจอเขารุกเร้า อารมณ์เธอเองก็มาเหมือนกัน เธอก็ไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พอภูมิพลิกให้เธอนั่งคร่อมเขา เธอก็รับกับจังหวะของเขาอย่างคุ้นเคย จังหวะพลิกมาอยู่ด้านล่างภูมิหยิบโทรศัพท์มา เตรียมเปิดเพลง รัตน์ก็มองอยู่ ซึ่งเพลงนั้นคือเพลงเดียวกันกับคืนแรกที่ทั้งคู่ชอบเหมือนกัน
จังหวะรักบนเบาะหลังดำเนินไปอย่างดุเดือดและบ้าคลั่ง กฎเกณฑ์ที่ตั้งไว้เริ่มถูกหลอมละลายด้วยไฟตัณหา แม้ปากจะบอกว่าไม่มีความผูกพัน แต่การกระทำที่เต็มไปด้วยความหวงแหนของภูมิ กำลังทำให้เส้นแบ่งของคำว่า FWB เลือนรางลงไปทุกที โดยที่ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้ตัวว่า... เขาไม่ได้แค่หวง 'ร่างกาย' ของเธอ แต่มันลุกลามไปถึง 'หัวใจ' เข้าให้แล้ว ส่วนรัตน์เองก็ไม่ต่างกัน ผิดตรงที่ภูมิเริ่มรู้ตัวเองแล้ว แต่รัตน์ล่ะเธอจะรู้ตัวหรือไม่
- Writer
- chap_listContents
- likeADD