ตอนที่4.ข้อตกลง
1102 Words
ตอนที่ 4 : ข้อตกลง
กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคือความคุ้นเคยที่รัตน์สูดดมอยู่ทุกวัน หญิงสาวทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังสีดำในห้องพักแพทย์เวรอย่างอ่อนล้า เปลือกตาที่หนักอึ้งปิดลงช้าๆ หวังจะงีบพักสายตาสักสิบนาทีหลังจากเพิ่งจัดการเคสฉุกเฉินและส่งตัวตาชื่นขึ้นวอร์ด CCU เรียบร้อยแล้ว
แกร๊ก... กริ๊ก
เสียงเปิดและล็อคประตูจากด้านในทำให้รัตน์ต้องลืมตาขึ้น เธอกำลังจะอ้าปากต่อว่าเพื่อนร่วมงานที่เสียมารยาท แต่คำพูดทั้งหมดกลับถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่าที่คุ้นตายืนพิงบานประตูอยู่
ภูมิล้วงมือสอดกระเป๋ากางเกง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างบางในชุดสครับสีเขียวที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟา มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง"
รัตน์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง
"นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลเฉพาะเจ้าหน้าที่ รบกวนออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ"
"ผมถามพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ว่าหมอรัตน์พักอยู่ห้องไหน เธอก็ชี้ทางมา"
ภูมิยักไหล่ เดินก้าวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ
"แถมผมยังรู้ด้วยว่าคุณมีเวลาพักอีกยี่สิบนาทีก่อนจะกลับไปเข้าเวรต่อ"
"ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องอาการของตาชื่น ให้ไปติดต่อพยาบาล ไม่ใช่มาบุกรุกห้องพักหมอแบบนี้"
รัตน์ตวาดเสียงดุ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมที่ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาลอยมากระทบจมูก ปลุกเร้าความทรงจำร้อนแรงบนเตียงเมื่อคืนให้ฉายชัดขึ้นมาในหัว
ภูมิไม่ตอบสนองต่อคำไล่ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟา ก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่ทำหน้าตึงใส่ ก่อนจะล้วงเอากระดาษโพสต์อิทสีเหลืองยับๆ แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท
"แค่ One Night Stand... ขอให้จบแค่เมื่อคืน"
ภูมิอ่านข้อความบนกระดาษออกเสียงช้าๆ ชัดๆ ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางของเธอ
"ลายมือคุณสวยดีนะคุณหมอ แต่เสียดายที่ผมเป็นพวกไม่ค่อยชอบทำตามคำสั่งใครเท่าไหร่"
"คุณต้องการอะไร" รัตน์กอดอก เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา
"ต้องการคุณ" คำตอบตรงไปตรงมาทำเอารัตน์ชะงัก
"เมื่อคืนเราเข้ากันได้ดีมาก... ดีเกินกว่าจะปล่อยให้มันจบลงแค่คืนเดียว คุณเองก็รู้ตัวดีรัตน์ ร่างกายคุณตอบสนองผมทุกจังหวะ"
"เรื่องเมื่อคืนมันก็แค่อารมณ์พาไป ฉันเมา คุณก็เมา มันคือความผิดพลาดที่ฉันไม่อยากสานต่อ"
"งั้นมาพิสูจน์กันไหมว่าตอนไม่ได้เมา... มันจะยังเป็นความผิดพลาดอยู่หรือเปล่า"
ไวกว่าความคิด ภูมิโน้มตัวลงมา ท้าวแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างของรัตน์ไว้กับพนักพิงโซฟา กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกัน รัตน์เบิกตากว้าง มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างที่สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ต
"หยุดนะ คุณภูมิ ที่นี่โรงพยาบาล"
รัตน์กดเสียงต่ำเตือนสติ แต่กลับพบว่าเสียงของตัวเองสั่นพร่า
"ผมรู้ว่าคุณเครียด งาน ER มันหนัก" ภูมิกระซิบชิดใบหู ไล้จมูกโด่งไปตามแนวสันกรามของหญิงสาวจนเธอขนลุกซู่
"ผมเองก็เครียดกับงานบริหารจนแทบบ้า เราต่างคนต่างต้องการที่ระบาย... ทำไมเราไม่วิน-วินกันทั้งคู่ล่ะ"
รัตน์พยายามเบือนหน้าหนี แต่สัมผัสจากริมฝีปากที่ขบเม้มเบาๆ ตรงซอกคอทำให้เธอเผลอสูดปาก ร่างกายของเธอจดจำสัมผัสของเขาได้แม่นยำและทรยศต่อสมองอย่างสิ้นเชิง
"คุณหมายความว่าไง..."
"FWB... Friends with Benefits"
ภูมิผละใบหน้าออกมายืนยันเจตนา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด
"แค่เรื่องบนเตียง ไม่มีข้อผูกมัด ไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และจบความสัมพันธ์ได้ทันทีที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องการ... คุณกล้าพอไหมล่ะคุณหมอ"
ข้อเสนอของเขาดังสะท้อนในหัว รัตน์เป็นคนยุคใหม่ เธอไม่ปฏิเสธว่าเซ็กส์เมื่อคืนมันโคตรจะยอดเยี่ยม และความเครียดสะสมจากการทำงานก็ทำให้เธอโหยหาการปลดปล่อยที่ถึงใจแบบนั้นอีกครั้ง ผู้ชายตรงหน้าหล่อเหลา ดุดัน และรู้จุดอ่อนบนร่างกายเธอเป็นอย่างดี... ถ้าแค่ตอบสนองความต้องการทางกายโดยไม่เอาหัวใจลงไปเล่น มันก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร
"สามข้อ..." รัตน์สูดหายใจลึก ดันอกเขาออกเบาๆ เพื่อให้มีพื้นที่หายใจ
"ข้อแรก... ห้ามแสดงออกว่ารู้จักกันเกินกว่าหมอกับญาติคนไข้เวลาอยู่ในที่สาธารณะ โดยเฉพาะที่โรงพยาบาล ข้อสอง... ต้องป้องกันทุกครั้ง และข้อสาม... ห้ามมีความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องนอกจากเรื่องเซ็กส์ ถ้าใครล้ำเส้น ข้อตกลงนี้เป็นอันยกเลิกทันที"
ภูมิยกยิ้มพอใจ นัยน์ตาพราวระยับ "ตกลง... ถือว่าดีล"
ไม่รอให้เสียเวลา ภูมิกดริมฝีปากลงบดขยี้เรียวปากสวยทันที รัตน์เผยอริมฝีปากรับจูบที่ดุดันและเรียกร้องอย่างเต็มใจ มือเรียวสอดเข้าขยุ้มกลุ่มผมเส้นหนาของเขา รสจูบเริ่มต้นจากการหยั่งเชิงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนความหวานและอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น มือหนาของภูมิเริ่มซุกซน สอดเข้าไปใต้เสื้อกาวน์และชุดสครับ สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มที่หน้าท้องจนหมอสาวสะดุ้งเฮือก
ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา รัตน์สะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกเขาออกพร้อมกับหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าสวยเฉียบแดงก่ำ ลิปสติกเลอะเลือน
"ฉะ... ฉันต้องไปเข้าเวรแล้ว"
รัตน์พยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ หลบสายตาร้อนแรงที่มองมาเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว
ภูมิยอมถอยออกไปยืนเต็มความสูง เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบลิปสติกที่มุมปากตัวเองออกลวกๆ รอยยิ้มร้ายกาจยังประดับบนใบหน้า
"ตั้งใจทำงานนะครับคุณหมอ..." ภูมิเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู
"แล้วคืนนี้... ผมจะไปรอที่เตียงของคุณ"
- Writer
