ตอนที่ 3 คิดจะหนีเหรอ

1319 Words

กลับมายังปัจจุบัน เกรซลินขยับตัวเองลุกจากตัวของผู้ชายที่เธอจับเขากดลงกับเตียงจนทำให้ทั้งสองเกิดความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนอย่างช้า ๆ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน “คิดจะหนีเหรอ” คนที่เกรซลินคิดว่าหลับในตอนแรก ตอนนี้กลับจับมือของเธอเอาไว้ พร้อมขยับตัวเองลุกนั่งมองใบหน้าของเกรซลินด้วยสายตานิ่งเรียบ “เอ่อคือว่า...ฉันไม่ได้จะหนี...แค่จะไปเข้าห้องน้ำ” “เหรอ แต่ท่าทางเธอไม่เหมือนที่พูด” น้ำเสียงที่ฟังแล้วเสียงเย่อหยิ่งของอีกฝ่ายทำให้หญิงสาวรู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก “ฉันพูดจริง ๆ นะ” เกรซลินมองคนที่ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อตนเอง ก่อนเอ่ยย้ำออกมาอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่ความจริงเธอกำลังจะหนี “ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเธอเลย ร้อนตัว” “คุณ!” เกรซลินมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ ที่อยู่ ๆ เขาก็มาว่าเธอ “ฉันไม่สนว่าเธอจะเป็นใคร หรือจะมีคู่หมั้นแล้วหรือเปล่า แต่เรื่องที่เธอกดฉันลงเตียง เธอต้องรับผิดชอบ” “รับผิดชอบ จะบ้าเหรอคุณ” เกรซลินเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานนี้เธอก็เป็นคนเสียเปรียบไม่แพ้อีกฝ่าย แถมเธอยังเป็นผู้หญิงอีกด้วย “คนที่บ้าคือคุณ เข้าห้องคนอื่น แถมยังมาทำเรื่องไม่ดีกับคนอื่นอีก ฉันไม่สน ยังไงเธอก็ต้องรับผิดชอบ” “รับผิดชอบทั้ง ๆ ที่นั่นมันเป็นครั้งแรกของฉันเนี่ยนะ” “ครั้งแรกของฉันเหมือนกัน” เกรซลินมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะได้ยินแบบนี้ ถือว่าเธอดวงซวยสุด ๆ เลยตอนนี้ “งั้นจะให้ฉันรับผิดชอบยังไง บอกมาเลย” “ไม่รู้ เอาโทรศัพท์มานี่” เกรซลินมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจการกระทำ แต่ก็เลือกที่จะส่งโทรศัพท์ให้กับชายหนุ่มแม้ว่าตอนนี้สีหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยคำถาม “ฉันใส่เบอร์ฉันเอาไว้แล้ว ถ้าคิดออกเมื่อไหร่จะโทรหา” “ค่ะ” เกรซลินกลอกตาไปมาอย่างไม่ชอบใจอีกฝ่าย แต่ก็ทำได้เพียงแค่เก็บเอาไว้ในใจ “เดี๋ยวรอเสื้อผ้าอยู่ที่นี่ก่อน” หญิงสาวที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างไม่มีทางให้เลือก ซึ่งอีกฝ่ายเห็นว่าเกรซลินไม่พูดอะไรออกมาอีก เขาก็ลุกจากเตียงก่อนหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไปทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สวมใส่อะไรเลย “อีตาบ้า!” เกรซลินโวยวายใส่คิณทร์ณภัทรอย่างอารมณ์เสีย แต่เอาเข้าจริงหุ่นของชายหนุ่มก็ตรงสเปคของเกรซลิน “ไม่รู้จักอายบ้างหรือไง...แต่โอ๊ย! เจ็บเป็นบ้าเลย” เกรซลินที่ขยับตัวเองเพียงเล็กน้อย แต่กลับส่งเสียงร้องออกมา เพราะอีกฝ่ายทำให้เธอกลายเป็นสภาพแบบนี้ ปากบอกว่าตัวเองเสียเปรียบ แต่การกระทำมันช่างต่างกันเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มทำให้เธอเจ็บระบบจนแทบเดินไม่ได้ ซึ่งทันทีที่เธอขยับตัวเองเพียงเล็กน้อย ความเจ็บร้าวที่เกิดจากกลางใจสาวก็วิ่งเข้าเล่นงานร่างบางจนใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย เจ็บเป็นบ้าเลย แต่ยังไม่ทันที่เกรซลินจะได้ขยับตัวเองลงจากเตียง เสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง มือเรียวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดู ใบหน้านิ่งเฉยแต่ภายในใจกลับเต็มไปเดี๋ยวคำต่อว่าต่าง ๆ นานา ไปยังปลายสาย เกรซลินไม่คิดสนใจว่าอีกฝ่ายจะโทรมาแค่ไหน เพราะตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ภาพของอีกฝ่ายที่กำลังยืนจูบอยู่กับหญิงสาวที่เป็นเด็กใหม่ของไนต์คลับและอีกฝ่ายยังเป็นดาวคณะนิเทศศาสตร์ของมหาลัยที่เธอเรียนอีกด้วย แม้ว่าตอนนี้เกรซลินจะทำผิดไม่ต่างจากอีกฝ่าย แต่เธอกลับรู้สึกโกรธคู่หมั้นของตัวเองที่เพิ่งหมั้นกันได้เพียงแค่ 1 เดือนเท่านั้น “ไม่คิดจะรับสายเลยหรือไง” เกรซลินมองตามเสียงของคิณทร์ณภัทรที่ตอนนี้เขายืนพิงขอบประตูมองมายังเธออยู่ “ไม่อยากรับ” เกรซลินไม่เพียงแต่พูดเท่านั้นเพราะเธอยังตัดสายของอีกฝ่าย ก่อนจะทักข้อความไปบอกว่าตนเองกลับบ้านแล้ว ซึ่งทันทีที่เธอส่งข้อความไปอีกฝ่ายก็อ่านก่อนโทรหาอีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าเกรซลินไม่คิดแม้แต่จะรับสายมัน “หึ” คิณทร์ณภัทรส่ายใบหน้าไปมาเล็กน้อยให้กับการกระทำของหญิงสาว ก่อนจะเดินไปเปิดประตูที่ถูกเคาะเพียงไม่กี่ครั้ง เขาเดินกลับมาพร้อมกับถุงกระดาษสองใบ ซึ่งใบหนึ่งเขาเก็บเอาไว้เอง ส่วนอีกใบเขาถือติดมือเดินมาหาเกรซลิน “ไปอาบน้ำ เดี๋ยวฉันไปส่ง” คิณทร์ณภัทรส่งถุงกระดาษที่มีเสื้อผ้าของผู้หญิงอยู่ในนั้นให้กับคนบนเตียงก่อนพร้อมเอ่ยออกมา “ขอบคุณค่ะ” เกรซลินเอ่ยพร้อมรับของจากอีกฝ่าย เธอขยับตัวเองลงจากเตียงอย่างช้า ๆ เพราะความเจ็บร้าวที่เกิดขึ้นกลางใจสาว “ทำเป็นเก่ง” คิณทร์ณภัทรที่ยืนมองอีกฝ่ายอยู่ พูดลอย ๆ ขึ้นมาก่อนจะเดินเข้ามาอุ้มร่างบางเดินเข้าไปภายในห้องน้ำ เขาทิ้งเธอไว้ข้างอ่างน้ำที่ตอนนี้มีน้ำอยู่เต็มพร้อมอาบอย่างไม่ต้องเสียวเวลา ไม่ใช่ลืมเปิดทิ้งหรอกนะ เกรซลินมองน้ำในอ่างอย่างลังเล ก่อนส่งมือลงไปสัมผัส ความอุ่นของน้ำทำให้หญิงสาวรู้ทันทีว่าคิณทร์ณภัทรจงใจเปิดเอาไว้ให้ตนเอง เกรซลินใช้เวลาในการอาบน้ำนานพอสมควร ซึ่งหลังจากเธออาบน้ำเสร็จก็เดินมาเปิดถุงที่คิณทร์ณภัทรส่งมาให้ตนเองก่อนหน้านี้ ภายในถุงที่มีทั้งชุดเดรสลายลูกไม้และซับในแบบพอดีตัวของเกรซลิน ซึ่งมันพอดีจนทำให้คนที่ได้เห็นยิ้มออกมาอย่างเขินอาย บ้าจริง คิดอะไรอยู่กันแน่ เกรซลินพยายามสลัดความคิดของตัวเองออกจากสมองเมื่อภาพร่วมรักของเมื่อวานไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง หญิงสาวที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องน้ำด้วยความเคร่งเครียด เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ถ้ามีคนอื่นรู้ได้กลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ อีกอย่างต่อให้เธอจะมีปัญหากับคู่หมั้นอย่างเพชร แต่เธอก็ไม่ควรใจง่ายนอนกับคนอื่น “ฉันก็คิดว่าเธอจะตายอยู่ในนั้นซะแล้ว” คนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงเอ่ยด้วยเสียงที่นิ่งเรียบ เมื่อเห็นว่าคนที่เดินหายเข้าไปภายในห้องน้ำได้เดินกลับออกมา “จะบ้าหรือไง ว่าแต่ทำไมยังอยู่อีกล่ะ” “แล้วเธอจะให้ฉันไปไหน” “ไม่กลับบ้านหรือไง” “ที่ฉันพูดก่อนหน้านี้เธอไม่ฟังเลยหรือไง” ทำไมต้องดุด้วย ใบหน้าสวยแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเธอตกใจที่อีกฝ่ายตวาดเมื่อครู่ “ฉันบอกว่าจะไปส่งเธอกลับบ้าน ถ้าเสร็จแล้วก็กลับได้แล้ว” คิณทร์ณภัทรเอ่ยอย่างไม่พอใจท่าทีของอีกฝ่าย ก่อนเดินนำเกรซลินออกไปจากห้อง ซึ่งแม้ว่าตอนนี้หญิงสาวจะอยากปฏิเสธอีกฝ่ายแค่ไหน เธอก็ทำได้เพียงแต่เดินตามอย่างไม่มีปากที่จะพูด เพราะกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจได้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more