เกวลินมองตรงออกไปยังทางเข้าของบ้านด้วยความสงสัย แต่พอเธอได้เห็นว่าคนที่มาหาเป็นใคร ใบหน้าสวยที่ซีดอยู่แล้วในตอนแรก ตอนนี้กลับถอดสีมากกว่าเดิม
เกวลินอยากจะเดินไปปิดประตูใส่อีกฝ่าย ทำราวกับว่าไม่มีคนอยู่ที่บ้าน แต่ทว่าหญิงสาวก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น เพราะทุกอย่างมันช้าไปเมื่อเจ้าของร่างสูงโปร่งของใครอีกคนกลับเดินเข้ามาภายในบ้าน
“เกล เห็นเกรซไหม” คนที่เดินเข้ามาภายในบ้านเอ่ยถามออกมาอย่างร้อนใจ สายตาคู่คมมองสาดส่องไปรอบ ๆ บ้าน แต่ทว่ากลับไม่เจอร่างระหงของใครอีกคน
“พี่เกรซเพิ่งออกไปข้างนอกเมื่อกี้ค่ะ”
“แต่พี่โทรหาหลายสายแล้วทำไมไม่รับสายเลย”
“น่าจะลืมโทรศัพท์เอาไว้ค่ะ พี่เพชรมีอะไรกับพี่เกรซเหรอคะ” เกวลินก็ยังคงเป็นเกวลินที่ช่วยพี่สาวปกปิดเรื่องต่าง ๆ เอาไว้ แม้ว่าเธอจะรู้สึกเจ็บลึก ๆ ในหัวใจเมื่อคนตัวโตกลับจำเหตุการณ์เมื่อวานนี้ไม่ได้
“งั้นเหรอ...เกล”
“คะ” เกวลินเงยมองหน้าขึ้นเ
