ช่วงเย็นของวัน
เกรซลินที่ตื่นขึ้นมาจากหลับใหลตอนนี้เธอได้เดินลงมายังชั้นล่างของบ้านด้วยท่าที่ดีมากขึ้นแล้ว ใบหน้าของเธอตอนนี้ก็มีสีเลือดขึ้นมาให้เห็นมากกว่าสีซีดขาวเหมือนก่อนหน้านี้
“คุณเกรซ” เสียงเรียกที่ดังออกมาเรียกความสนใจให้กับคิณทร์ณภัทรได้หันไปมองใบหน้าของเกรซลินที่ตอนนี้กำลังเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน
“ลงมาทำอะไร” คิณทร์ณภัทรเดินเข้ามาหาร่างระหงก่อนเอ่ยถามด้วยเสียงห้วน ๆ ซึ่งเกรซลินก็ก้มใบหน้าลงเล็กน้อยอย่างเกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจ
“ไข้ยังไม่หายดีเลย” คิณทร์ณภัทรเดินเข้ามาแตะลงที่หน้าผากของหญิงสาวก่อนเอ่ยออกมา ซึ่งเธอเอาแต่นิ่งเงียบไม่เอ่ยอะไรออกมา เพราะตอนนี้เกรซลินรู้สึกเป็นไข้อย่างที่อีกฝ่ายบอกเธอจริง ๆ
“ฉันหิวอ่ะ” คำพูดของเกรซลินทำให้ศิลารู้หน้าที่ของตัวเองทันที เขารีบเดินเข้าไปที่ห้องครัวเพื่อสั่งอาหารให้กับหญิงสาวทันที
“เดี๋ยวไปรอที่ห้องรับรองก่อนค่อยลงมา”
“อ๋อจริงส
