ตอนที่ 6 ที่รัก

1321 Words

"ที่รัก” ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ของเกรซลินในเวลานี้ไม่ได้ทำให้หญิงสาวตกใจเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะเพื่อนสนิทของเธออย่างแป้งหอมก็ตกใจไม่แพ้กัน “หมายความว่าไง ที่รักใครอ่ะ” อย่างว่าแต่แป้งหอมเลยที่อยากรู้ เกรซลินก็อยากรู้ไม่ต่างกัน สายตาของหญิงสาวยังคงจับจ้องมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์อย่างเป็นคำถาม เพราะโทรศัพท์ของเธอแม้แต่น้องสาวอย่างเกวลินยังไม่เคยแตะมันเลย “ไม่รู้อ่ะ” “แล้วไม่คิดจะรับหน่อยเหรอ” “ไม่อ่ะ” เกรซลินมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งก่อนตัดสายเรียกเข้านั้นทิ้ง เธอหันไปสนใจเอกสารประกอบการเรียนการสอนแทนโทรศัพท์ที่ยังมีเสียงเรียกเข้า ซึ่งการกระทำแปลก ๆ ของเธอ ทำให้เพื่อนสนิทอย่างแป้งหอมอดมองด้วยความสงสัยไม่ได้ แต่แป้งหอมไม่ได้คิดจะเอ่ยถามออกมาแต่อย่างไร เพราะเธอแค่มองเกรซลินเท่านั้น “เกรซ แฟนแกมา” แป้งหอมที่เห็นว่าเพชรเดินมาทางพวกเธอ และแน่นอนว่าการมาของอีกฝ่าย นั้นมาหาเกรซลินแน่ ๆ ทำให้แป้งหอมเอ่ยเรียกหญิงสาวทันที เกรซลินพยักหน้ารับคำเพื่อนสนิทก่อนหันไปมองเพชรที่ตอนนี้ถือช่อกุหลาบเดินยิ้มมาทางเธอ แต่ทว่ายังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเดินมาถึงเกรซลิน “พี่เพชร” เสียงหวานของดาวคณะนิเทศาสตร์ก็ดังขึ้นมาก่อนที่หญิงสาวจะเดินเข้ามาหาเพชร หญิงสาวเดินเข้ามาควงแขนของชายหนุ่ม ทำให้ทั่วทั้งบริเวณต่างพากันส่งเสียงออกมาด้วยความอิจฉาหญิงสาว แต่ทว่าใบหน้าของเกรซลินกลับหุบยิ้มลงไม่ต่างจากแป้งหอมเลย “เกรซ แกโอเคใช่ไหม” แป้งหอมเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วงเพื่อนสนิท “มีอะไรไม่โอเคอีกล่ะ ในเมื่อนี่ไม่ใช่ครั้งแรกนิ” คำพูดของเกรซทำให้แป้งหอมนึกถึงเหตุการณ์ในวันที่หญิงสาวไปที่ไนต์คลับตามคำของเพชรแล้วเห็นว่าชายหนุ่มยืนจูบอยู่กับดาวคณะคนนี้ “เอ่อก็จริง...เห้ย! แล้วนั่นจะไปไหน” “ไปเรียน” เกรซลินพูดก่อนเดินเข้าไปภายในตึกคณะ โดยไม่สนใจว่าเพชรจะคิดอะไรอยู่ ส่วนทางด้านเพชร วันนี้เขาตั้งใจมาหาเกรซลินโดยเฉพาะเพื่อจะชวนหญิงสาวไปงานวันเกิดของตัวเอง แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาเห็นอะไรแบบนี้ “ปล่อย...เลิกวุ่นวายได้แล้ว” เพชรตวาดใส่ดาวคณะเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณทำเอาคนที่ต่างพากันแซวทั้งสองก่อนหน้านี้ถึงกลับเงียบลง เพชรรีบวิ่งต่างเกรซลินไปด้วยความร้อนใจ เขาไม่อยากให้เธอเข้าใจตัวเองผิดไปมากกว่าที่เป็นอยู่ แต่ทว่าทันทีที่เขาเดินเข้ามาถึงภายในตึกคณะ เขาก็ไม่เจอเกรซลินแล้ว “โธ่เว้ย” เพชรเอ่ยอย่างหัวเสียเมื่อโทรหาหญิงสาวแล้วเธอไม่รับสาย อีกทั้งเขาไม่รู้ว่าเธอเรียนวิชาอะไรอยู่ห้องไหน ทำให้เพชรได้แต่เดินกลับไปยังห้องเรียนของตัวเองอย่างหัวเสีย ซึ่งทางด้านของเกรซลิน เธอไม่ได้โกรธที่ชายหนุ่มทำแบบนั้น หรือเรียกว่าไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ เพราะเธอก็ทำผิดต่ออีกฝ่ายไม่ต่างกัน . . . ช่วงบ่ายของวัน หลังจากเกรซลินเลิกเรียนแล้ว หญิงสาวก็รีบตรงมาทางด้านหลังมหาวิทยาลัยทันที ด้วยเพราะหญิงสาวยังต้องทำงานพาร์ทไทม์ในร้านขายน้ำ “คุณ!” เกรซลินเอ่ยทักทายคนที่ยืนอยู่หน้าร้านอย่างตกใจ เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมายืนอยู่ตรงนี้ “ทำไม เห็นฉันเหมือนกับเห็นผีหรือไง” “มาได้ยังไงคะ” “เดินมา” เกรซลินกลอกตาไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มจะเอ่ยตอบออกมาแบบนี้ “ไม่ต้องหลงตัวเองว่าฉันจะมาหาเธอ” “ก็ไม่ได้คิดแบบนั้นเหมือนกัน” เกรซลินเอ่ยอย่างหงุดหงิด ก่อนเตรียมเดินเข้าไปภายในร้านอย่างหงุดหงิดอีกฝ่าย “เดี๋ยว” “อะไรอีกคะ” เกรซลินมองบนอย่างนึกรำคาญ ก่อนหันหน้ามามองคนที่มีแต่คนพูดถึงให้เธอฟัง “วันนี้ทำไมไม่รับสายฉัน อย่าบอกนะว่าเธอจะเบี้ยว” “คุณโทรมาตอนไหน” “ตอนเช้า” เกรซลินทำท่าเหมือนจะนึกอะไร แต่พอนึกได้เธอก็แทบอยากจะบีบคอของอีกฝ่ายให้ตายไปข้างหนึ่ง เป็นเขานี่เองที่พิมพ์ชื่อในโทรศัพท์ของเธอว่าที่รัก “นี่คุณ ใครสั่งใครสอนให้พิมพ์ชื่อไว้แบบนั้น” “แล้วถ้าฉันไม่พิมพ์แบบนั้น จะให้พิมพ์แบบไหน ความสัมพันธ์ของเธอกับฉัน ไม่เรียกว่าที่รักก็เรียกว่าชู้” คำพูดของคิณทร์ณภัทรทำเอาเกรซลินพูดไม่ออก “นิสัย” เกรซลินพูดจบก็เดินเข้าไปภายในร้านที่ตนเองทำงาน อย่างไม่สนใจอีกฝ่าย . . . ช่วงเย็นของวัน เกรซลินเลิกงานช่วง 5 โมงเย็น เหมือนอย่างเช่นทุกวัน เพียงแต่ว่าวันนี้ฝนดันตกทำให้หญิงสาวที่ไม่ได้พกร่มมาต้องยอมวิ่งฝ่าฝนเพื่อไปยังท่ารถ ปริ๊น ๆ ๆ เสียงแตรรถที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณเรียกสายตาของเกรซลินให้หันไปมอง รถคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดข้าง ๆ หญิงสาว ก่อนกระจกรถจะลดลงทำให้เธอได้เห็นคนที่อยู่ภายใน “ขึ้นรถ” “ไม่เป็นไร” “จะอวดคนอื่นหรือไง” คิณทร์ณภัทรไม่เพียงแต่พูด เขายังมองรูปร่างของเกรซลินที่ตอนนี้เสื้อนักศึกษาของเธอเปียกแนบไปกับเนื้อจนแทบจะเห็นผิวพรรณด้านใน “ค่ะ” เกรซลินที่ลังเลอยู่คู่หนึ่งยอมขึ้นรถของอีกฝ่ายไปอย่างง่ายดาย ด้วยเพราะถ้าเธอยังเดินตากฝนแบบนี้มันไม่ดีกับเธอแน่ ๆ “เอาไป” คิณทร์ณภัทรโยนเสื้อคลุมของตัวเองให้กับหญิงสาว ซึ่งมันเป็นตัวเดียวกับที่เขาให้เธอตอนเข้าไนต์คลับทำให้คนที่ลืมผู้ชายใจดีคนนั้นไปแล้วอย่างเกรซลินถึงกับต้องหันไปมองใบหน้าของอีกฝ่าย “เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหมคะ” “หน้าไนต์คลับไง” “อ๋อ” เกรซลินพยักหน้ารับรู้ก่อนจะไม่สนใจอีกฝ่ายอีก จนกระทั่งรถของคิณทร์ภัทรเคลื่อนตัวไปคนละทางกลับทางกลับบ้านของหญิงสาว “นี่คุณจะพาฉันไปไหน ทางนี้ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันนะ” “เธอจะกลับไปสภาพนี้เหรอ” “เอ่อคือว่า...” “ไปอาบน้ำที่บ้านฉันก่อน” คำพูดของคิณทร์ณภัทรทำให้คนที่คิดต่อต้านในตอนแรกนิ่งลง จนกระทั่งรถเคลื่อนที่เข้ามาจอดในโรงรถบ้านของคิณทร์ณภัทร แต่ทว่าแทนที่ชายหนุ่มจะเปิดประตูลงจากรถ เขากับหันมามองใบหน้าของหญิงสาวอย่างไม่ละสายตา “มีอะไรเหรอคะ” “เธอไม่คิดบ้างหรือไงว่าตัวเองกำลังยั่วฉันอยู่” คิณทร์ณภัทรเอ่ยก่อนจับลงที่ท้ายทอยของหญิงสาว เขาโน้มใบหน้าเข้าไปจูบลงบนเรียวปากของเกรซลินอย่างไม่คิดขออนุญาตเจ้าของเลยแม้แต่น้อย การกระทำที่แสนอุกอาจของชายหนุ่มทำให้เกรซลินตกใจไม่น้อย แต่ทว่ารสจูบที่แสนเร่าร้อนของชายหนุ่มมันกลับทำให้คนที่อ่อนประสบการณ์ถูกชักจูงไปได้ง่าย ๆ มือหนาของชายหนุ่มจับลงที่ต้นขาของหญิงสาวก่อนเคลื่อนที่ขึ้นไปด้านบนอย่างช้า ๆ “หยุดนะคะ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more