เช้าวันต่อมา
เกรซลินตื่นขึ้นมาในช่วงเช้ามืดของวัน หญิงสาวมองสำรวจไปรอบ ๆ ตัวเองอย่างระแวง แต่ทว่ากลับไม่เจอคิณทร์ณภัทร
“เฮ้อ อีตาบ้า” เกรซลินถอนหายใจออกมาก่อนเอ่ยต่อว่าคิณทร์ณภัทร เพราะทุกอย่างเป็นเพราะชายหนุ่ม ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ต้องมานั่งปวดเนื้อปวดตัวอยู่อย่างนี้
แม้ว่าเกรซลินจะปวดเมื่อยตามเนื้อตัวเพราะการกระทำของอีกฝ่ายไม่น้อย แต่ทว่าเกรซลินยังคงรีบร้อนพาตัวเองลงจากเตียงของคิณทร์ณภัทรด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะกลับมาเจอตัวเองเสียก่อน
เกรซลินพาตัวเองออกมาจากห้องนอนของคิณทร์ณภัทรด้วยความรีบร้อน สายตาของเธอยังคงมองไปรอบ ๆ ราวกับระแวงกลัวว่าคนอื่นจะมาเห็นตัวเองเสียก่อน แต่ภายในบ้านของคิณทร์ณภัทรตอนนี้กลับไม่มีใครอยู่เลย
“นายท่านจะจัดการเรื่องนี้ยังไงดีครับ” เสียงที่ดังขึ้นทำให้เกรซลินหยุดยืนนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด
“คุณปู่รู้เรื่องหรือยัง”
“น่าจะรู้แล้วครับ”
“เดี๋ยวรอดูไปก่อน” สิ้นเส
