“เกลฉันว่าแกควรขึ้นรถก่อนนะ” มีนที่ตอนนี้กำลังปลอบโยนเพื่อนสนิทของตนเองอยู่เอ่ยขึ้น ซึ่งคนที่เอาแต่ร้องไห้อย่างเกวลินทำได้เพียงแต่พยักหน้ารับอย่างไม่คิดจะพูดอะไร
“แกไหวไหมเนี่ย” มีนมองหน้าของเพื่อนสนิทที่เอาแต่มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างของรถ โดยไม่คิดจะเอ่ยอะไรออกมา
“ไม่ไหวอ่ะ”
“พี่เพชรเขาทำอะไรแกกันแน่”
“...”
“โอเค ถ้าแกไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า แต่ถ้าไม่สบายใจก็พูดกับเราได้ตลอดเลยนะ”
“อืม”
“แล้วนี่จะกลับบ้านหรือไปไหน แต่เมื่อเช้านี้พี่เกรซโทรมาหาฉันถามเรื่องเธอ” คำพูดของมีนทำให้เกวลินหันกลับมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
“โทรมาหา เรื่องอะไร”
“จะเรื่องอะไรได้ ก็เรื่องที่แกหายไปไหน” คำพูดของมีนทำเอาเกวลินถึงกลับขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เพราะเกรซลินควรตื่นตระหนกกับการหายไปของเธอตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับโทรหาในช่วงสายของวันแทน
“มีอะไรหรือเปล่า”
“พ
