ตอนที่ 8

1485 Words

ตอนที่ 8 ผอ. ผิงของสำนักอุตสาหกรรมทองแดงต้องรีบกลับจากงานประชุมแผนพัฒนาเพราะได้รับรายงานพฤติกรรมบางอย่างที่ไม่ชอบของพนักงานรัฐในสังกัด “สหายกงรัฐมีนโยบายต้องการปรับโครงสร้างของกิจการที่ไม่มีผลประกอบการที่ดี หรือไม่มีประสิทธิภาพของพนักงานออกไป ทำไมยังยืดเยื้อเรื่องเหมืองทองแดงฝั่งแม่น้ำหลูซีอยู่อีก” ผอ. ผิงถามทั้งที่รู้คำตอบดีว่าเพราะอะไรก็ตาม “ผอ. ผิง เพราะผมแค่อยากรักษาผลประโยชน์ของชาติเป็นสำคัญ ท่านผอ. คิดดูสิครับ เหมืองทองแดงยังสามารถสร้างรายได้อยู่ แต่เพราะขาดประสิทธิภาพของคนงาน ด้วยราคาไม่กี่ล้านหยวนของพวกนายทุนนับว่าไม่คุ้มเลยจริงๆ” กงลั่วหยางบอกอย่างหวั่นใจเล็กน้อย ไม่คิดว่า ผอ. ผิงจะกลับมาเร็วกว่าที่คาด ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาได้มีเด็กหนุ่มสองคนจากปักกิ่งบอกว่าเป็นตัวแทนของบริษัทอุตสาหกรรมเป้ยจิงเซียวต๋า ต้องการซื้อเหมืองทองแดงในความรับผิดชอบของสำนักงานหนึ่งแห่ง ดูก็รู้ว่าคงเป็นคุณชายสองคนในเมืองหลวง ถามแซ่จึงได้รู้ว่าเป็นตระกูลเซียว แต่มังกรฟ้าหรือจะสู้งูดิน แค่ให้เพิ่มค่าดำเนินการนิดหน่อยเจ้าสองคนนั้นก็ทำหน้าไม่พอใจแล้วเดินออกไปทันที ก็แค่พ่อค้านายทุน ร่ำรวยเข้าหน่อยมาทำกร่าง ถึงอย่างไรก็ต้องมาร้องขอข้าราชการอย่างเขาให้ออกตราประทับให้อยู่ดี แม้เขาจะไม่มีอำนาจเด็ดขาดในเรื่องนี้ แต่คนที่ต้องดำเนินเอกสารต่างๆทั้งเรื่องกรมที่ดิน และยิ่งเป็นทรัพย์สินของหลวงมาก่อน ย่อมมีขั้นตอนในหน่วยงานที่เขารับผิดชอบแน่นอน “เหอะ สหายกง เรื่องเหมืองนี่คุณควรรู้ว่าถ้าไม่ได้รับอนุญาตมาก่อนคงไม่มีใครเดินมาดุ่มๆซื้อหรอก จะให้ผมอธิบายความสำคัญของตระกูลเซียวอย่างไรให้กบในกะลาที่อาศัยอยู่ในอิงถานอย่างคุณฟังก็คงไร้ประโยชน์ แต่จำไว้แค่ว่าคุณนายเซียว คืออดีตคุณหนูรองพาน ของท่านผู้เฒ่าพาน หนึ่งในเจ็ดของเลขาธิการพรรคฯคนปัจจุบัน แค่เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วใช่ไหมว่าความละโมบโลภมากครั้งนี้ของแก กำลังจะทำให้ฉันซวยไปด้วย!” เริ่มเกริ่นเรื่องไม่เท่าไร ผอ. ผิง ก็เหมือนควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่ ก่อนด่ากราดออกมาอีกสองสามประโยค “ละ -เลขาธิการพรรคฯ” กงลั่วหยางละล่ำละลักออกมา ชีวิตของข้าราชการในประเทศต่างทำตัวเรียบง่ายอย่างมาก เนื่องด้วยท่านผู้นำมีนโยบายลดความฟุ่มเฟื่อยของข้าราชการลง ทำให้ต่อให้มีเท่าไร ก็ไม่มีใครทำตัวโอ้อวด หรือเข้าร้านแพงๆสักคน เพราะกลัวโดนเรื่องร้องเรียน และขัดต่อนโยบาย หากแต่อิทธิพลทั้งหมดนั้นคือของจริง มิฉะนั้นผอ. ผิงที่ยังต้องประชุมเรื่องสำคัญทำไมถึงต้องรีบกลับอิงถานด่วนแบบนี้ แต่ตระกูลนายทุนนั้นแตกต่างกัน เพราะไม่อยากให้ครอบครัวเกี่ยวข้องกับระบบราชการไปมากกว่านี้ ท่านผู้เฒ่าพานจึงไม่อยากให้ลูกหลานทำงานในวงข้าราชอีกต่อไป เป็นความระมัดระวังที่สะสมมาจากครั้งอดีต ลูกสาวสุดที่รักก็แต่งงานออกไปกับครอบครัวคหบดี ส่วนลูกชายทั้งสองก็ทำธุรกิจอยู่ที่ฮ่องกง หากแต่ไม่มีใครคาดเดาอนาคตได้ว่าจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากเกิดขึ้น แต่เพราะอิทธิพลของท่าน ตระกูลเซียวจึงรอดพ้นกระทั่งกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง “กลับไปจัดการให้เรียบร้อย แล้วพิจารณาตัวเองซะ” ผอ. ผิงทิ้งท้ายก่อนเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้กงลั่วหยางต้องเผชิญกับผลลัพธ์ของความเจ้าเล่ห์ของตัวเอง ส่วนเหอจวินที่นั่งอยู่นอกห้องยังได้ยินเสียงดังออกมา จึงเก็บสายตาครุ่นคิดบางอย่างของเขากลับไป “เหอะ นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน” โอวหยางซิวเดินถือเอกสารตามเซียวเซินพร้อมบ่นกระปอดกระแปดออกมา เมื่อวานเซียวเซินได้รับสายติดต่อจากสำนักอุตสาหกรรมทองแดงเพื่อพูดคุยเรื่องการซื้อขายเหมืองทองแดงใหม่ วันนี้ที่มาถึงกับได้รับการต้อนรับ และรับรองอย่างดีกว่าครั้งก่อนๆมาก ทั้งยังสามารถตกลงกันได้ที่ราคาเดิมอย่างไม่วุ่นวาย ส่วนจะคนแซ่กงนั่นแทบจะก้มกราบเขาลงไปแล้วด้วยซ้ำ แน่นอนว่าเขาไม่สนใจ ภารกิจถือว่าสำเร็จด้วยดี จากนี้คือจะเอาอย่างไรต่อไป เขาเริ่มรู้สึกไม่อยากกลับปักกิ่งแล้ว “พี่ชายเซียวสั่งได้เต็มที่เลยไม่ต้องเกรงใจ น่าเสียดายที่พี่ชายซิวไม่สามารถมาด้วยกัน” อวี่จือหลินที่นัดกับเซียวเซินในวันนี้ เพื่อเลี้ยงข้าวขอบคุณสักที ซึ่งเซียวเซินได้เลือกร้านอาหารแต้จิ๋วร้านหนึ่งมา รสชาติดีไม่แพ้ในภัตตาคารเลย “อาซิวติดธุระน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกเขาดูแลตัวเองได้” เซียวเซินบอก แม้จะบอกว่าสามารถเรียกชื่ออย่างเป็นกันเองได้แล้ว อวี่จือหลินกลับเรียกเขาว่าพี่เซียว แต่เรียกเจ้าเด็กนั่นว่าพี่ซิว ให้ความรู้สึกน้อยใจอย่างห้ามไม่อยู่ “พี่ไม่ชอบอาหารเหรอ” อวี่จือหลินถามเพราะเห็นชายหนุ่มอยู่ๆก็ขมวดคิ้วขึ้นมา “ชอบ” เซียวเซินตอบพร้อมมองหญิงสาวนิ่งๆ “หะหะ ดีแล้วๆ” อวี่จือหลินรู้สึกแปลกๆจากคำตอบเล็กน้อย แต่คำถามของเธอก็แปลกประหลาดเหมือนกัน ก็เจ้าตัวเป็นคนเลือกร้านเองจะไม่ชอบได้อย่างไร เหอเหอ อวี่จือหลินคิดพลางขยับตัวอย่างอึดอัด น้อยครั้งนักที่เธอจะทำตัวไม่ถูกต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ “ธุรกิจขายปลาเป็นอย่างไรบ้าง” เซียวเซินที่สังเกตอาการได้จึงชวนเปลี่ยนเรื่อง “ดีมากค่ะ ตอนนี้ลุงเขยมาช่วยส่งปลาด้วย ทำให้สบายมากขึ้น” อวี่จือหลินตอบอย่างกระตือรือร้น สี่ห้าวันมานี้ พวกมีรายได้เพิ่มจากการขายปลาในสองวันแรกถึง 2400 หยวน หักค่าอื่นๆออกไป รวมทั้งหมดแล้วมีอยู่ถึง 3170 หยวน “ตอนนี้ฉันมีทุนเยอะขึ้นแล้ว คิดว่าจะนั่งรถไฟไปสือซือสักครั้ง” พร้อมเล่าหมุดหมายต่อไปอย่างมีความสุข “...มณฑลฝูเจี้ยนน่ะหรือ” เซียวเซินมองประกายสดใสในดวงตาของอวี่จือหลินอย่างล่องลอย อยู่ๆก็รู้สึกใจเต้นผิดจังหวะจนต้องหลบตาออกมาเอง “ใช่ค่ะ ฉันอยากไปดูเสื้อผ้าสักหน่อย” จำได้ว่าอนาคตเมืองสือซือของฝูเจี้ยน ที่อยู่ติดกับมณฑลเจี่ยงซีนี้จะกลายเป็นเมืองแห่งการผลิตสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่มของเอเชีย ขนาดแบรนด์ดังในยุโรปและอเมริกายังต้องมาสั่งผลิตที่นี่ ดังนั้นเรื่องคุณภาพและมาตรฐานนับว่าไว้ใจได้ ใช่แล้ว การค้าต่อไปของเธอคือขายเสื้อผ้านี่แหละ จำได้ว่าท็อป 10 ในหมวดธุรกิจที่ใช้บริการขนส่งของบริษัทเธอมากที่สุดก็ธุรกิจขายเสื้อผ้าแฟชันนี่เอง หากจับเทรนด์ และสไตล์แฟชันได้ละก็ กำไรดี รวยไว อ่าฮ้า …เงิน เงิน เงิน “จะไปเมื่อไหร่เหรอ” เซียวเซินที่เห็นอวี่จือหลินเรื่องจมอยู่กับความคิดตัวเอง จึงทักถามเพื่อดึงความสนใจ “ถ้าจองตั๋วรถไฟได้เลยก็อยากไปให้เร็วที่สุดค่ะ” อวี่จือหลินกังวลเล็กน้อย เพราะการเดินทางข้ามแดนอย่างระหว่างมณฑลต้องทำเรื่องยุ่งยาก และยังต้องขอจดหมายแนะนำตัวเพิ่มด้วย ไม่งั้นจะซื้อตั๋วรถไฟไม่ได้ “เธอจัดการเรื่องจดหมายแนะนำตัวเถอะ เรื่องตั๋วรถไฟเดี๋ยวฉันจัดการให้” เซียวเซินที่ไม่เคยโอ้อวดกับใครมาก่อน อยู่ๆอยากอำนวยความสะดวกทุกอย่างให้คนตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น “ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนคุณชายเซียวแล้วค่ะ” อวี่จือหลินหยอกเย้าพี่ชายตรงหน้าพร้อมแสดงท่าทางยกมือคารวะเหมือนยุคโบราณ “พี่ชายเซียว พี่จะแย่งฉันจ่ายทุกครั้งอย่างนี้ไม่ได้หรอกนะ” อวี่จือหลินที่ไม่ได้ตอบแทนสักทีเริ่มบ่นแล้วเช่นกัน เพราะเมื่อรับประทานอาหารเสร็จ ถูกชายหนุ่มแย่งจ่ายเงินค่าอาหารอีกแล้ว “ไม่มีใครเขาให้ผู้หญิงต้องจ่ายค่าอาหารหรอกนะ” เซียวเซินบอกพร้อมทำหน้าทะเล้น “แต่พี่รับปากแล้วจะให้ฉันเลี้ยงข้าวตอบแทน” อวี่จือหลินโอดครวญ “ไว้ตอบแทนเป็นอย่างอื่นเถอะ หึหึ” เซียวเซินทำหน้าลึกลับ พร้อมหัวเราะออกมา “แล้วพี่จะเอาอะไร ฉันไม่ได้มีเงินมากหรอกนะ” อวี่จือหลินรู้สึกเริ่มหมั้นไส้เจ้าหนุ่มคนนี้ซะแล้ว แต่เอาเถอะหน้าตาดี อาเจ้จะให้อภัย “อืม… เป็นหัวใจของเธอดีไหม” เซียวเซินถามทีเล่นทีจริง หากแต่คาดหวังคำตอบไม่น้อย ติชมอย่างสุภาพ ขอคอมเม้นท์ และกำลังใจ ด้วยนะคะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more