“ท่านหญิง” ไป๋อู๋จี๋เรียกหญิงสาวที่กำลังจะเดินจากไป “ท่านไม่รับน้ำใจท่านโจนสักนิดหรือขอรับ”
“รับสิเจ้าคะท่านไป๋ แต่ต้องทำตามที่ฉันบอกให้ได้ก่อน” คิดว่าเธอโง่นักหรือไง ครั้งแรกที่เจอกันเมื่อวันก่อน เธอยังจำสายตาและคำพูดแทะโลมของเขาได้ดี
แล้วจดหมายวันนี้อีกเล่า มีสิทธิ์อะไรมาเรียกเธอว่าที่รัก แล้วคำพรรณนาโดยรวมที่แปลได้ว่าปรารถนาเรือนร่างของเธอตั้งแต่แรกเจอ จึงขอนัดกินข้าวเพื่อสานความสัมพันธ์
ฝันไปเถอะว่าเธอจะไป!
…………………..
กุ้ยหย่งหมิงเดินเป็นหนูติดจั่นอยู่ในห้องนอน ถ้าไม่ติดที่นางขอร้องไว้ เขาคงออกไปพบไป๋อู๋จี๋ด้วยแล้ว
“ท่านอ๋อง!”
“เจ้าตอบมันไปว่ายังไง” คำถามแรกหลุดออกจากปากของเขาทันทีที่เจอหน้านาง
“ไม่ไปค่ะ”
กุ้ยหย่งหมิงยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบดึงร่างระหงมากอดไว้แน่น แค่นี้เขาก็พอใจแล้ว
แต่ก่อนเดินทางเขาคงต้องกำชับพ่อบ้านและคนรับใช้ทุกคนให้ดี แล้วให้องครักษ์คู่ใจอยู่โยงดูแ
