“แต่ท่านอ๋องบอกปฏิเสธไปแล้ว ท่านอ๋องบอกกับฝ่าบาทว่าข้ามีคนที่ชอบพอกันอยู่แล้ว”
“จริงหรือ เจ้าชอบพออยู่กับใครทำไมข้าไม่รู้ แต่ท่านอ๋องรู้เล่า” เสี่ยวซิงยิ่งตกใจกับข่าวที่ได้รับ
“ข้าไม่ได้รักไม่ได้ชอบพอกับใครทั้งนั้น แต่ท่านอ๋องพูดเองเออเอง และคนนั้นก็คือใต้เท้าเฉิน ฮือ ๆ ๆ”
“ใต้เท้าเฉินน่ะเหรอ!” มิน่าเล่านางถึงเสียใจ แทนที่จะได้เป็นพระสนมแต่กลับเป็นได้แค่ฮูหยินตระกูลอี่ “อย่าเสียใจในโชคชะตาไปเลยนะ ท่านอ๋องคงมีเหตุผลถึงไม่ยอมให้เจ้าเข้าวังหลวง ท่านอ๋องน่าจะคิดดีแล้ว” ปลอบใจเพื่อนรักด้วยความเห็นใจ
“ใครบอกว่าข้าเสียใจที่ไม่ได้เป็นนางสนม ข้าไม่เคยนึกอยากเป็นเลยสักนิด แต่ข้าเสียใจที่ต้องแต่งงานกับใต้เท้าเฉินตามคำสั่งท่านอ๋องต่างหาก ฮือ ๆ ๆ ข้าก็แค่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ที่อยากมีความรักแบบหนุ่มสาว แต่งงานทั้งทีก็อยากให้เจ้าบ่าวเป็นคนเอ่ยปากขอแต่งด้วยตนเอง”
“โธ่เอ๊ยหลัน เรื่องแบบนี้เ
