“บุญคุณของครอบครัวเจ้าข้าตอบแทนไปแล้วไม่น้อย”
“ท่านไม่ได้ตอบแทนข้า แต่ตอบแทนท่านพ่อข้าต่างหาก ข้าน่ะชงชา ต้มข้าวให้ท่านกินอยู่ทุกมื้อ ถ้าไม่ได้ข้าท่านอดตายไปแล้ว”
“นี่เจ้า!”
กุ้ยถิงมองสงครามย่อย ๆ ของทั้งสองก็อยากหัวเราะออกมาดัง ๆ อีกคนก็ผู้ชายเอาแต่ใจ อีกคนก็เด็กยังไม่โต
“หลินโม่ว ข้าวเย็นหมดแล้วรีบกินเถิด หย่งหมิง..ยิปซีอยากกินอันนั้น ช่วยคีบให้หน่อย”
กุ้ยอ๋องรีบหยิบตะเกียบคีบอาหารใส่ถ้วยให้ชายารักอย่างเอาใจทันที
“เอาอันนี้ด้วยไหม”
“อือ”
บรรยากาศบนโต๊ะกลับมาสงบอีกครั้งเมื่อต่างคนต่างสนใจกับอาหาร มีเพียงสายตาที่เขม่นกันเป็นพัก ๆ ลอยข้ามไปมา
แบบนี้จะเรียกว่าความรักได้ยังไงหลินโม่วเอ๋ย.. กุ้ยถิงที่แอบสังเกตหญิงสาวได้แต่ทอดถอนใจ
..................
เจ็ดวันตามที่นัดหมายมาถึง เสี่ยวหลันเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม มองหาชายหนุ่มที่นัดตนมาพบ
“เชิญแม่นางขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มผู้ถูกฝึกมาอ
