“ท่านเฉิน” น้ำตาแห่งความปลื้มใจไหลรินออกมาจากสองตา สำหรับสาวใช้อย่างนาง นี่เป็นการขอแต่งงานที่วิเศษเกินคาด ผู้ชายอย่างเขารักผู้หญิงที่ไม่มีสกุลแบบนาง แค่นี้ก็ถือว่าเป็นลาภอันประเสริฐแล้ว นางจะเรื่องมากไปทำไมกัน
“ขอบคุณท่านที่เมตตาสาวใช้อย่างข้า ข้าขอเป็นภรรยารับใช้ท่านไปตลอดชีวิต” นางเขยิบกายให้ห่างจากโต๊ะอาหารพอสมควรแล้วหมอบลงกับพื้น
อี่เฉินรีบลุกขึ้นแล้วเข้าไปดึงนาง “อย่าทำแบบนี้ ข้าเขินนะ เห็นไหมทุกคนมองมาที่เราใหญ่เลย” แต่สายตาที่มองมาไม่ใช่แสดงความยินดีหรอกนะ มีแต่ตำหนิหรือสงสัยที่เขาทำให้นางร้องไห้ทำไมมากกว่า
“ฮือ ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ”
เอาเข้าไป เล่นหมอบลงไปกับพื้นแล้วร้องไห้แบบนี้ ทุกคนก็คิดว่าเขาทำไม่ดีกับนางน่ะสิ
“เสี่ยวหลัน ถ้าอยากจะร้องก็มาร้องกับอกของข้าเถิดนะ อย่าทำแบบนี้เลย ข้าถูกเพ่งเล็งแล้ว” เขาค่อย ๆ ฉีกยิ้มเมื่อนางทำตามที่เขาต้องการโดยดี
มือใหญ่ตบหลังบอบบางเบา ๆ ปลอบประโล
