เห็นเพื่อนสาวยกมือปิดปากก็แปลกใจ “เจ้าเป็นอะไรไปซิง ถามแค่นี้ทำไมต้องตกใจด้วย แล้วเจ้าไปทำอะไรแถวนั้น ไปเรื่องธุระที่เจ้าว่านั่นหรือเปล่า ธุระอะไรของเจ้า ทำไมทำตัวมีลับลมคมใน”
“ขะ..ข้า..ข้าไป..ไป..ไปซื้อของให้น้องชายน่ะ น้องข้าอยากได้เสื้อผ้าใหม่..พรุ่งนี้จะเป็นวันเกิดของเขาน่ะ” ขอให้เชื่อทีเถิด ใจของนางเต้นรัว
“ก็แค่นั้นแหละ ทำไมต้องปิดบังกัน”
“ก็ข้าอู้งานไปนี่นา กลัวว่าเจ้าจะโกรธที่ข้ากินแรงเจ้า”
“ข้าเป็นเพื่อนเจ้านะ เรื่องแค่นี้ไม่เอามาใส่ใจหรอก ไปปักลายรองเท้าให้พระชายากันดีกว่า”
คล้อยหลังของสาวใช้พักใหญ่ หญิงงามล่มเมืองนางหนึ่งก็ค่อย ๆ แง้มประตูห้องออก เหลียวซ้ายแลขวาไม่มีใครก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อสวนกับบ่าวรับใช้ก็จะชะลอฝีเท้าให้เป็นปกติ วางมาดดั่งนางพญา
.................
เขอเข่อรีบลุกจากโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ในร้าน แต่สามารถมองเห็นผู้คนที่สัญจรไปมาชัดเจน เขาส่งยิ้มกว้
