“นิดหน่อย วันนั้นข้ารีบจึงเหยียบเท้านางเข้า แต่ข้าไม่รู้ตัวหรอกนะ มารู้อีกทีก็ตอนที่นางเดินตามมาเหยียบคืนนั่นแหละ หึ ๆ ๆ”
“แบบนี้นี่เอง” กุ้ยถิงยิ้มบาง ๆ
“แล้วแม่นางยิปซีรู้จักกับนางได้อย่างไร”
“นางรู้จักกับสามีของข้าน่ะ นางเคยช่วยชีวิตเขา”
“นี่! พวกท่านคุยอะไรกัน พูดให้ข้าเข้าใจด้วยได้ไหม” หลินโม่วต่อว่าด้วยสีหน้าบูดบึ้ง มั่นใจว่าทั้งสองต้องคุยเรื่องของนางแน่นอน แต่ภาษาที่พวกเขาใช้คุยกันนางฟังไม่ออกสักคำ และไม่รู้ด้วยว่าเป็นภาษาอะไร
“มิสเตอร์จอห์นเขาก็แค่ถามว่ารู้จักกับเจ้าได้อย่างไรเท่านั้นเอง.. น้องสาว เวลาที่คนอื่นเค้าคุยกันเราต้องรับฟังอย่างสงบ อย่าแทรกแบบนี้ มันไม่เหมาะ เข้าใจไหม” ตอบคำถามแล้วจึงถือโอกาสสอนเบา ๆ พอได้ยินกันสองคน
“ข้าจะจำไว้ แต่พี่สาวอย่าคุยกับเขานานนักเลย”
“..ทำไมหน้าเจ้าแดงผิดปกติ ไม่สบายหรือเปล่า” กุ้ยถิงเพิ่งสังเกตเห็น จึงยื่นมือไปทาบหน้าผากของเด็กสาว
“ข
